The Beach Boys: Making Pet Sounds

We experimenteerden met Pet Sounds...

iets beters te schrijven dan surf- en autonummers.

Het raakt aan alle gevoelens van het opgroeien...

die hij op de een of andere manier muzikaal en tekstueel uitdrukt.

Pet Sounds is voor mij een prachtig huwelijk...

van kinderlijke onschuld, kwetsbaarheid en volwassen genie.

Het was anders dan alles wat er toen gebeurde.

Het liep voorop en iedereen volgde.

Brian was de meester van de studio. Niemand kon aan hem tippen.

Het zal altijd ergens zijn, zolang je muziek kunt horen.

Een van de beste nummers ooit. Dat is het geniale eraan.

Mensen denken: dat kan ik ook. Maar dat kon alleen Brian.

Mijn vader draaide veel muziek. Hij leerde me spelen...

Zo'n baslijn. Boogiewoogie-muziek.

Hij had een nummer: His Little Darling And You .

Dat nummer had hij geschreven.

Hij vroeg: Wat vind je? Ik: Prachtig.

Met Murry Wilson had hij een klassieke showbizzvader.

Er lag veel druk op hem, op allerlei niveaus...

om het familiebedrijf draaiende te houden.

Als kinderen kwamen Mike en Brian vaak bij familiezangavonden.

Zelfs toen ze nog kleine jochies waren.

Samen in de auto zongen ze mee met de radio en verzonnen rare woorden.

Dus het ging vanzelf. Net zo vanzelf als toen Dennis drumstokken in handen kreeg...

en van de ene op de andere dag drummer werd. Alles viel gewoon op z'n plek.

De neef van Brian, Mike, hielp hem in het begin met de teksten.

Hun smaak kwam sterk overeen. Je had de eerdere rock-'n-rollhits...

die zo velen van ons inspireerden.

Chuck Berry, Little Richard en The Everly Brothers.

Die drie hadden veel invloed op The Beatles en The Beach Boys.

Wij hadden daarnaast de invloed van The Four Freshmen...

met hun geweldige harmonieën. Brian hield enorm van The Four Freshmen.

The Four Freshmen leerden me hoog falset te zingen.

En Brian mengde die zoete, harmonieuze zang...

tot iets sensationeels.

Mike was dol op doowop. Met die 'bom boms' en 'doop doops'.

Het begon toen ons werd gevraagd een folkmuzieknummer te doen.

Wij zeiden: We houden van folk maar we zitten meer in R&B en rock-'n-roll.

Brian en ik zaten aan de piano en schreven Surfin'.

Een heel eenvoudig nummer.

Het was R&B-achtig, met die 'bom bom, dip-di-dips'.

Maar het ging over surfen. Het was een manier van leven.

Een manier van kleden, praten, een houding. Een levensstijl.

Capitol zocht jongere acts. Murry Wilson...

had een demo gestuurd naar Voyle Gilmore die toen hoofd A&R was bij Capitol.

Voyle gaf hem aan producer Nick Venet.

Nick kwam m'n kantoor binnenrennen: Dit moet je horen.

Het sloeg me omver. We moeten ze meteen tekenen...

voor we ze kwijtraken.

We deden Surfin' en dat liep in een stuk of zes markten.

Maar Surfin' Safari werd een behoorlijk grote hit.

Om te beginnen scheen altijd de zon. En iedereen was prachtig.

En op het strand, en dat alles.

Ik verlangde eerlijk gezegd nooit naar surfen of zoiets.

Alleen daar zijn, al die mensen zien en misschien uitgaan met zo'n jongen...

dat was geweldig. Daar hielden we van.

Ik sprak Brian er later over...

hij zei: Ik hou daarvan. Ik observeer het.

Hij hield van de zon, van de hele mode eromheen.

Maar ik surf niet, want ik kan niet zwemmen. Dat was best een openbaring.

En toen werd Surfin' USA in 1963 nummer één.

Surfen en meisjes. Meisjesnummers deden het goed. En school...

Dus het sprak eigenlijk iedereen wel aan. In het Midwesten kenden ze geen surfen.

Daar sloegen de hotrodnummers juist aan.

Ze hielden van de surfplaten en van de hotrodplaten.

Ik bedoel de marketing- en promotiemensen...

die dat moesten promoten. Ik herinner me dat Brian...

volgens mij Little Surfer Girl wilde uitbrengen.

Promotie zei: Dit wordt de doodsteek. Een ballad.

Brian zei: Nee, Surfer Girl is schitterend.

Ik deed de zanger van The Four Freshmen na.

Die hoge stem... En ik schreef Surfer Girl zo...

Dus je had surfen, strandcultuur en autonummers.

Iedereen moest ook naar school. Dus kwam Be True To Your School .

Onze opleiding lag eigenlijk grotendeels al vast. Brian was onze muziekleraar...

Onderweg zijn was onze leerschool. We toerden minstens 100 dagen per jaar.

En net zo vaak in de studio. Dus het werd zwaar.

Volgens mij ging Brian door een crisis. Eind '64...

toerden The Beach Boys aan één stuk door...

zoals toen gebruikelijk was. Bands werden keihard afgebeuld.

De Britse invasie joeg hem de stuipen op het lijf. Hij dacht: Het is voorbij.

The Beatles nemen alles over. Wij kunnen wel inpakken.

En hij was het centrum van die groep. De spil van The Beach Boys.

Dus naast al het werk in de studio en het schrijven...

moest hij ook alle publiciteit en promotie doen.

Kijk hoeveel banen hij had. Iedereen zou op een gegeven moment instorten.

Dat is te veel.

We zagen dat hij behoorlijk ongelukkig was onderweg en ver van huis.

Niet iedereen is geschikt voor zo'n leven.

Veel van wat daarbij kwam kijken kon hij niet aan.

Zoals reizen. Het lawaai deed pijn aan z'n oor.

Hij hoorde slecht... Hij was doof aan één oor.

Ik zag hem in een vliegtuig een inzinking krijgen. Ik zat vlak naast hem...

en dacht: Dit is voorbij. Hier komt hij niet bovenop.

Ik wilde meer tijd thuis doorbrengen. Thuis nummers schrijven.

Dus zei ik: Ik stop met toeren.

Niemand kon zingen als Brian, met dat falset...

en hij speelde bas bij ons tijdens liveshows.

Dus het was geen vrolijke zaak...

om hem uit de livegroep te zien vertrekken.

Capitol dacht daarentegen: Als hij meer platen kan maken...

en ze net zo goed of beter kan maken, dan heeft dat voordelen.

Dus er was niet heel veel bezorgdheid wat Capitol betrof.

Brian Wilsons besluit om niet meer te toeren...

maar de studio in te gaan, was rockgeschiedenis.

Want toen besloot Brian Wilson volgens mij intuïtief dat hij kunstenaar zou worden.

Dan kon hij meer tijd besteden aan schrijven...

arrangeren en opnemen van de tracks...

die wij zouden inzingen als we terugkwamen van tournee.

Hij ontdekte dat de studio zijn instrument was.

Je hoorde instrumentatie die uniek was voor rockmuziek.

Ik vind de opening van California Girls...

klinkt als een ouverture.

Voor mij klinkt het symfonisch, die hele dynamiek. Het is prachtig.

Brian groeide enorm in die drie, vier jaar sinds we begonnen waren.

Hij bloeide echt helemaal op.

Iedereen zag Brian als songwriter groeien.

Hij zei het zelf ook al toen ons eerste album net uit was.

Toen had hij het al over later, als hij die muziek zou produceren.

En hij hield woord.

Tot dan toe waren The Beach Boys...

min of meer de belichaming van de Californische droom.

En het succes van 'meisjes, surf, auto's en school'...

leverde de budgetten op om te blijven opnemen en experimenteren.

En nu had hij een groep briljante muzikanten in de studio.

De meesten kennen hen als The Wrecking Crew.

Het waren de beste sessiemuzikanten van L.A. Mensen uit de jazzscene...

die op alles speelden, van Sonny and Cher...

tot Frank Sinatra en The Mamas and The Papas.

En veel Phil Spector-platen. Ze speelden op alles.

Hij leunde minder op de Beach Boys-band omdat dat niet meer hoefde.

Als ze op tournee waren...

zat hij echt in het lab te experimenteren.

Een track was Sloop John B , een idee van Alan Jardine.

Als tiener in Hawthorne, Californië...

raakten we allemaal in de ban van de ontwikkeling van folk...

eind jaren vijftig, begin jaren zestig.

En daar was opeens het geweldige Kingston Trio.

Ik wilde die vreugde met de jongens delen.

Dus begon ik weer met wat folknummers te rommelen.

En verdomd, dat oude Kingston Trio-werk kwam terug.

Al Jardine hield enorm van folkmuziek. Op school zong hij The Kingston Trio.

Hij wilde dat altijd al opnemen.

Zonder Al had Brian het nooit opgenomen.

Als ik het naar zijn taal vertaal, op een manier die hij begrijpt...

en het extra pit geef, wat kracht en verandering...

weg van het folkritme, naar het Beach Boys-ritme.

Hij liet Brian de akkoorden zien, enzovoort.

Zo heb ik het waarschijnlijk gespeeld.

Iets meer tempo.

En dit is het verschil.

Dat is de turnaround waardoor de zang werkt.

Ze passen, omdat we een mineur toevoegen. En we deden het samen.

Ik zei dat ik de melodie zou aanpassen en arrangeren.

De volgende dag had hij een arrangement. Hij verbaasde me enorm.

En hij kwam met een behoorlijk verbluffende track.

Nog één keer de fluiten.

Mag ik... -Nog één keer?

Nog één.

Daar, niet bewegen. -Niet bewegen.

Oké, we gaan ervoor. Daar gaan we. Sloop John B .

Downbeats... Ongehoord, alleen downbeats.

Een track opbouwen was iets waar Brian erg goed in was.

Het begon simpel, maar werd natuurlijk steeds rijker.

In de intro speelden hoorns en fluiten nog niet. Die komen hier binnen.

Het visualiseert hoe het is om op dat schip te zijn...

en te kijken naar die golven, naar die zeilen. Voor mij is het visueel.

Gewoon iets om het gevoel op de oceaan te versterken.

Dat je op de oceaan bent.

We zijn dus tegen het einde van het nummer.

En je ziet dat Hals partij verandert.

Nu nog eens zestien maten. We willen het groter.

En het verandert nog steeds. Misschien een wat ruwere zee.

Het wordt steeds groter. Nu speel ik rechte achtsten op twee drums...

die ik gebruikte bij de Beach Boys.

Snaredrum en een floortom.

Je krijgt de hoge klank van de snare en de lage van de floortom.

Hij nodigde me niet uit voor de sessie, wat ik nogal grof vond...

maar ik vergaf het hem snel. Want hij zat in een flow. Hij stond in vuur en vlam.

Dus ik deed een stap terug. Ik dacht: Hij heeft het.

En daar ging het om.

Wat je bij The Beach Boys ziet, vlak voor Pet Sounds ...

is dat rock-'n-roll draaide om hits.

Het ging altijd om de volgende hit. Om iets dat misschien genoeg leek...

om weer een hit te worden.

We werden een rondreizende jukebox. Ja, we waren een jukeboxband.

Het idee van het rock-'n-rollalbum begon toen echt te bestaan.

The Beatles tilden het, rond Rubber Soul ...

in één klap naar een hoger niveau.

Alles wat The Beatles deden was de moeite waard...

en het was inspirerend. Vooral Rubber Soul .

Brian Wilson is erg introspectief, melancholiek...

en was misschien bang zich zo te uiten.

Rubber Soul van The Beatles...

heeft Brian volgens mij wakker geschud en een venster voor hem geopend.

Misschien kan ik introspectief zijn in m'n kunst...

en m'n melancholie uitdrukken in nummers.

Je zag dat er iets omging in z'n hoofd.

Het was niet gewoon: m'n meisje verliet me op het schoolbal. Er speelde meer.

Ik experimenteerde met Pet Sounds . Ik probeerde iets beters te schrijven...