A Magnificent Life (Marcel et Monsieur Pagnol)

Po, ke të drejtë, është e pamundur.

Ne duhet ta pranojmë fatin tonë në jetë.

Jeta nuk është e bukur, por mund të jetë e bukur.

Pasionet e mëdha zgjasin vetëm një natë,

Gjoksi më i bukur vjen vetëm në çift

dhe më simpatikët janë më pak të njohurit.

Kambanat po bien,

llambat janë ndezur...

Ja ku vjen muzika,

dhe festa do të fillojë përsëri.

Bravo!

Bravo!

Bravo!

Mos i lini vendet tuaja.

Ne kemi një surprizë për ju.

Z. Pagnol.

Z. Pagnol!

Ku është ai?

Oh! Ai është këtu!

Nga këtu, zotëri.

Ata po të presin.

Zonja dhe zotërinj, autori i Fabien,

Z. Marcel Pagnol!

Bravo! - Bravo!

Kriza e Kanalit të Suezit,

Njerëzit po përpiqen të gjejnë benzinë.

Do të bëjmë më mirë nesër.

Nuk mund t’ia vësh gjithçka fajin krizës së naftës.

Mendoj se ky Pagnol i vjetër nuk u intereson më njerëzve.

Si guxon të thuash një gjë të tillë?

Janë të rinjtë që e drejtojnë botën, Pjer.

Lëre babanë tënd të qetë, Frederik.

Eja. Fernandeli ka një surprizë për ty.

Kur mbarove së piri duhan atë pipë,

të rinjtë do të na kenë rrëmbyer

nën qilim. - Hmm.

Dhe kush mund t'i fajësonte ata?

Ne bëmë të njëjtën gjë në kohën tonë.

Kanë ikur kohërat e valsave me fizarmonikë, parqeve të argëtimit,

tuba prej mahagoni.

Z. Lazareff, duhet të dish kur të dorëzohesh.

Kurrë! Nuk do të të lejoj të heqësh dorë nga shkrimi.

Helena ime e dashur,

Cili është qëllimi i të shkruarit gjëra

që njerëzit nuk duan më të lexojnë?

Marsel, ti e njeh revistën për femra

Unë jam përgjegjës, apo jo?

Revista Elle.

Ajo?

Rastësisht, lexuesit e mi e adhurojnë punën tuaj.

Dhe ata duan të dinë gjithçka për ju.

Fëmijëria juaj,

romanca të hershme...

Pra, për shembull, mund ta imagjinojmë

duke e serializuar në një farë mënyre në episode.

Ndoshta, të themi,

në baza mujore?

Vetëm një sugjerim.

Ajo...

Marsel?

Ende në atë makinën tënde?

Akademia telefonoi përsëri. Nuk kam më justifikime.

Epo, e dashura ime, mund t'ua thuash atyre

se një nga anëtarët e tyre është në prag të falimentimit

të shpikjes së lëvizjes së përhershme.

Bën shumë ftohtë këtu brenda. Do të ishe më ngrohtë në studion tënde.

Studioja ime është plot me letra të etura për bojë.

Të paktën këtu, letërsia franceze më lë të qetë, për fat të keq.

Më duhet të shkoj.

I thashë shërbyeses se do të ishe këtu sipër.

Çfarë është?

Zotëri, jashtë është një djalë i ri,

Kush është këtu për të marrë një dorëshkrim.

Një dorëshkrim?

Për revistën Elle.

Çfarë duhet t’i them atij?

Mund të thuash, ëh... - nuk e di.

Thuaji se do ta ketë kapitullin e parë për gjysmë ore.

Nuk e dija, zotëri,

kishe filluar të shkruash kujtimet e tua.

Kujtime?

Do të të duhej kujtesë për këtë. - Oh.

Prit një minutë.

Rrota e tij është e ngulitur.

Do t'i sjellësh çaj, biskota dhe këto pinca.

Do të kem të paktën tre orë

para se ta drejtojë rrotën e tij.

Tre orë janë pak të gjata për të rregulluar një rrotë.

Për shumicën e njerëzve, do të pajtohesha.

Por ky djalosh i ri nuk duket shumë i mirë me duart e tij.

Nëse kam të drejtë, brenda tre orësh, rrota e tij do të bëhet katrore.

Kutia e lapsave.

Pagnol!

Pagnol! Pagnol!

Pagnol!

Më shpejt!

E lehtë për ty ta thuash.

Më vjen keq, miqtë e mi. Kjo nuk ndihmon shumë.

Pagnol, më shpejt!

"Unë kam lindur..."

"Unë kam lindur..."

Epo, po, unë kam lindur.

Por ata ka të ngjarë të duan të dinë më shumë.

Çfarë më erdhi në mendje të angazhohesha për këtë?

Nuk ke qenë kurrë në gjendje t'i thuash jo një gruaje.

Frederiku?

Pse nuk je në shkollë?

Çfarë? Bir?

Je ti?

Uau! Tani lehtë!

Marsel?

Marsel?

Me çfarë po luan?

Pse je kthyer, Marsel?

Duhet të kem ndryshuar, apo jo?

Pra, sa vjeç jemi tani?

Gjashtëdhjetë e një.

Crikey, kjo është një ngarkesë e madhe!

Për çfarë je këtu, Marsel?

Epo, duke na i ndezur kujtimet,

Ti vetëm sa ike dhe më rrëzove nga rafti.

Dhe nuk dua që të flasësh pa pushim për ne,

sepse kudo që ke qenë ti, kam qenë edhe unë.

Do të më duhet të shpik disa prej tyre.

Kujtesa ime është si një kasetë shumë e vjetër

që është fshirë përgjysmë.

A beson ende se është e mundur,

një makinë që nuk ndalet kurrë?

Nuk e di.

Por më ndihmon të zgjohem në mëngjes.

Nuk tingëllon shumë mirë.

Ti nuk e kupton.

Të moshuarit janë si shimpanzetë,

duke u lëkundur nga dega në degë

në ndjekje të vazhdueshme të kujtimeve të tyre.

Çfarë po bën?

Duke të dhënë një avantazh.

Gjysh? - Hëm?

Si është të jesh i vjetër?

Kjo është një pyetje për të bërë, djali im.

Kur të rritem, dua të jem i vjetër si ti,

dhe gdhend gurë siç bën ti.

Nuk është tregtia juaj që do të ketë rëndësi.

Gjëja e rëndësishme është që të punosh mirë,

dhe se zanati juaj është i bukur.

Sepse çdo gjë e bukur është e vërtetë.

Dhe gjithçka që është e vërtetë ka fituar respektin e hyjnores.

Gjyshi yt i urrente predikuesit me pasion,

dhe ja ku është, duke tingëlluar si një profet.

Unë mendoj se respekti është një gjë shumë e mirë,

por nuk ka nevojë të vijë nga hyjnorja.

Republika jonë i respekton fëmijët e saj

njësoj si çdo zot tjetër

ekzistenca e të cilit ende nuk është vërtetuar nga shkenca.

Mund t’ua thuash këtë njerëzve

që janë të arsimuar, si ju.

Por ata që janë më pak të zgjuar, Zoti u mjafton atyre.

Për më tepër, kjo Republikë e juaja

as nuk është vërtetuar kurrë nga shkenca.

Epo, nuk e thua!

Çfarë dëshiron të bëhet Marseli kur të rritet?

Nuk e di.

Ti e di, Jozef.

Ai të tha se donte të bëhej milioner

dhe kjo të zemëroi.

Augustin, u zemërova

sepse nuk njoh asnjë milioner të ndershëm.

Kjo sepse ti nuk e di

çdo milioner në radhë të parë.

I dashuri im Jules, që një pakicë e vogël të pasurohet,

një shumicë dërrmuese duhet të shtyhet në varfëri.

Është një nga ligjet themelore të natyrës.

Marseli mund të jetë çfarë të dojë.

Ai më tha se donte të bëhej inxhinier.

Në atë rast, ai nuk do të dalë kurrë nga punishtja e tij,

fytyra e tij do të jetë e zbehtë,

Ai do të ketë qeska të mëdha nën sy,

dhe ai do të vdesë si njeri i varfër, i dërrmuar nga konsumimi.

Një njeri i varfër, por një njeri i ndershëm.

Pikërisht kjo është poenta ime, Jules.

Një njeri i varfër, por një njeri i ndershëm.

Të premtoj, mami, një ditë do të të bëj krenare.

Unë jam tashmë krenar për ty.

Më shkruan poezi kaq të bukura.

Ato nuk janë asgjë. Ti nuk i di të gjitha gjërat që unë mund të bëj.

Dhe mezi pres t'i zbuloj.

I varfëri im, Jozefi im i dashur.

Jeta është vetëm një tragjedi.

Pse nuk vjen më mami të thotë natën e mirë?

Duhet të presim që ajo të shërohet.

Kur do të jetë më mirë ajo?

Babi?

A i pëlqeu asaj poezia ime e fundit?

Djali im i dashur, i ëmbël,

mos u kushto vëmendje atyre që kundërshtojnë.

Jeta nuk është aspak një tragjedi.

Jeta është plot bukuri, plot dritë dhe ngjyra.

Ashtu si poezitë e tua, që më bëjnë shumë të lumtur.

Pasi i kam lexuar, i shpërndaj rreth meje në shtrat.

Më premto se do të më shkruash mijëra të tjera.