DARK MOON: THE BLOOD ALTAR (DARK MOON　-黒の月: 月の祭壇-)

ตรงนี้ให้มาฮันที่เป็นวิง ส่งลูกตรงให้คาน

ส่วนทาเฮล คอยซัปพอร์ตจากตรงนี้ที

เรียบร้อย

ไว้เดี๋ยวลองซ้อมจริง หลังพวกมาฮันกลับมาแล้วกัน

ต้องเอาแชมป์กลับมาให้ได้

จะไม่ยอมให้พวกเดเซลิส ได้หน้าไปมากกว่านี้แล้ว

เนอะ กัปตัน

โทษที

ว่าไงนะ

แพลนเกมแข่งไนท์บอลไง

อ๋อ นั่นสินะ

อื้ม เห็นด้วย

ได้ฟังจริง ๆ รึเปล่าเนี่ย

แน่นอน

พวกเราคุยกันว่ายังไง

สรุปก็คือ แค่ฉันยิงลูกได้ก็พอใช่ไหมล่ะ

พี่คานวันนี้ดูแปลก ๆ เนอะ

เอาแต่เหม่อตลอดด้วย

ไม่... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย

มีอะไรรึเปล่า

มัน... มันจะไปมีได้ไง

แค่เหนื่อยเฉย ๆ น่า

วันนี้ไปนอนละ

อ้อ จะว่าไป

เจ้าพวกนั้นส่งมา

หมาเหรอ

หาเรื่องกันชัด ๆ

เหมือนจะเป็นบัตรเชิญ ไปงานปาร์ตี้วันเกิด

จะเอายังไงล่ะ

ไม่ไปหรอก ของแบบนั้น

ใครจะฉลองวันเกิดให้กัน

นั่นสิเนอะ

เดี๋ยวสิ แต่พวกนาย บอกว่าอยากไปไม่ใช่เหรอ

แค่พูดไปตามมารยาทเฉย ๆ

ไหวไหม

รีบไปพักดีกว่ามั้ง

อืม

ฝันดี

ว่าแล้วเชียว เป็นผลจากคืนจันทรุปราคาสินะ

เจอทั้งทีดันเป็นมนุษย์ซะงั้น

แต่ว่า...

ถ้าไปได้สวยก็คงดีเนอะ

ส่งบัตรเชิญไปแล้วงั้นเหรอ

มันช่วยไม่ได้นี่

ก็ซูฮาบอกว่า อยากให้เชิญพวกนั้นด้วยนี่นา

เอาเถอะ ถ้าซูฮาว่างั้นก็ช่วยไม่ได้

แต่ต้องมาฉลองวันเกิด กับพวกแวร์วูล์ฟเนี่ย...

ซูฮาถูกใจอะไรพวกนั้นนักหนากันนะ

ถึงจะถามฉันก็เถอะ...

เพราะเกลียดแวมไพร์เข้าไส้เลยไง

นั่นสินะ

อย่าย้ำกันสิ

ฉันใจสลายแล้วเนี่ย

อย่าคิดมากน่า

ซูฮาเขาไม่ได้พูด ทั้ง ๆ ที่รู้เรื่องเราสักหน่อย

ถ้าซูฮารู้ตัวตน ของพวกเราเข้าละก็...

คงไม่มาเจอกันอีกแล้วมั้ง

ไม่เห็นเกี่ยวกับว่า ยัยนั่นจะคิดยังไงเลย

ถึงได้บอกว่าอย่าไปสนิทไง

เอ๋ ก็ฉันอยากสนิทกับซูฮานี่

แต่ก็ไม่คิดว่าจะโดนเกลียด ถึงขั้นนั้นเหมือนกันนะ

มีใครชอบซะที่ไหนกันล่ะ

ในฐานะมนุษย์จะเกลียดก็ไม่แปลก

แถมเพื่อนยังโดนฆ่าด้วย

แต่ว่าพวกเรา ไม่มีทางทำร้ายมนุษย์หรอก

นั่นมันเป็นเรื่องที่เรารู้กันแค่นี้นี่นา

มองจากมุมของมนุษย์แล้ว

ยังไงก็เป็นแวมไพร์เหมือนกัน

ต่อให้บอกว่าพวกเราต่างจากพวกนั้นยังไง

ก็ไม่ใช่ปัญหาที่แก้กันได้ง่าย ๆ หรอก

ก็จริงแหละ

จะบังคับให้ซูฮาเชื่อก็ไม่ได้ด้วย

แถมที่ผ่านมา ก็ไม่มีใครเชื่อพวกเราเลยสักคนอีก

งั้นคงช่วยไม่ได้เนอะ

ไปบอกซูฮาว่าโซลนเป็นแวมไพร์

แล้วพวกเราก็ซิ่งเอาตัวรอดกันเถอะ

ฮะ

เอ๋ โซลนเป็นแวมไพร์เหรอ

ใช่แล้วละ พวกเราก็ตกใจเหมือนกัน

อย่ามัวแต่ลีลา รีบจัดการกันเลยเต๊อะ

อะ นี่ฟืน

ไฟทางนี้

ไอ้เจ้าแวมไพร์น่ารังเกียจ

ตายซะ นี่แหน่ะ

โซลน

ฉันจะไม่ลืมการเสียสละของนายเลย

นายจะอยู่ในใจพวกเราตลอดไป

เฮ้ย!

โนอา ไหงนายถึงไปเก็บฟืนเล่า

จีโนก็ดันช่วยจุดไฟเฉย

อุตส่าห์เก็บมาเต็มเลย

เผลอตามน้ำไปน่ะ

อย่ามาล้อกันเล่น

โถ่ แค่นายยอมเสียสละก็จบแล้วแท้ ๆ

งั้นก็เชิญนายทำเองเลย

พอกันได้แล้วน่า

เรื่องนั้นเอาเป็นว่า เก็บทั้งสองคนเป็นตัวเลือกไว้

ตัวเลือกอะไรฟะนั่น

ยังไงก็ระวังไม่ให้ความแตกกันเถอะ

นั่นสินะ

พยายามไม่ใช้พลังด้วยก็น่าจะดี

ถ้าเกิดเรื่องของพวกเราความแตกขึ้นมา

คงจะอยู่ที่นี่... ไม่ได้แล้วเนอะ

คิดว่าจะอยู่ที่โรงเรียนนี้ ได้สักพักแท้ ๆ

แต่ถึงจะรู้ว่าพวกเราเป็นแวมไพร์

ซูฮาก็คงไม่เอาไปบอกคนอื่นหรอก

ของแบบนั้น...

ใครจะไปรู้เล่า

แวมไพร์ไม่มีความรู้สึกรักไม่ใช่เหรอ

แวมไพร์ก็แค่สัตว์ประหลาดที่เย็นชา ไร้หัวใจเท่านั้นแหละ

แวร์วูล์ฟน่ะดีกว่าเป็นไหน ๆ

ไม่สิ เทียบกันไม่ได้ด้วยซ้ำ

แวมไพร์น่ะมันเลวร้ายที่สุด

เฮลิ

อยู่ที่นี่เอง

เอ่อ เมื่อกี้ขอโทษนะ

ที่จู่ ๆ ก็วีนใส่แบบนั้น

ไม่เป็นไรหรอก

ฉันก็รู้ดีว่าเธอ เกลียดแวมไพร์ขนาดไหน

มันก็ไม่แปลกหรอก

ขอบคุณนะ

เมื่อกี้ลืมเอาเจ้านี่ให้น่ะ

จะว่าไปก็บอกไว้นี่เนอะ ว่าใกล้จะวันเกิดแล้ว

ถ้าซูฮามา ทุกคนจะต้องดีใจแน่ ๆ

อยากให้มานะ

ไปแน่นอน

แล้วนี่วันเกิดใครเหรอ

ของพวกฉันทุกคนเลย

ทุกคนไม่รู้วันเกิดตัวเองน่ะ

งั้นแล้วนี่คือวันอะไรเหรอ

มันคือวัน... ที่พวกเราออกจากบ้านกำพร้า

ตอนที่เราหนีออกมาจากแวนฟีลด์

ก็เจอเรื่องโหดร้ายแบบนั้นแท้ ๆ

พวกนายยังจะเชื่อในมนุษย์อีกเหรอ

ไม่มีใครไล่ตามมาใช่ไหม

อื้ม ไม่มี

บ้านล่ะ

หนีจากบ้านกำพร้ามาเหรอ

โกดังนี้ไม่ได้ใช้แล้ว พักผ่อนกันตามสบายเลยนะ

ขอบคุณครับ

ไม่เป็นไรนะ ฉันไม่บอกใครหรอก

รอดไปที

พักกันสักนิด แล้วค่อยเดินทางกันต่อเถอะ

หิวจัง

ฉันด้วย

อดทนไว้นะ

คงหิวกันใช่ไหม อันนี้ถึงจะเป็นของเหลือ...

มีแวมไพร์ออกมาเหรอ

ต้องฆ่ามันทิ้งให้หมด

อยู่ในที่แบบนี้เองเหรอ

บอกแล้วใช่ไหม

ว่านอกบ้านกำพร้ามันอันตราย

เอาละ กลับไปที่แวนฟีลด์เฮ้าส์กัน

คนที่พวกเราจะเชื่อใจได้

ก็มีแค่พวกเราเท่านั้น

ซูฮา

เคยเล่าว่าเพื่อนถูกแวมไพร์ฆ่าใช่ไหม

สนิทกันมากเลยเหรอ

ก็ฉันมีพลังประหลาดใช่ไหมล่ะ

คนรอบข้าง เลยเข้าใจผิดว่าเป็นแวมไพร์

ฉันเลย... อยู่คนเดียวมาตลอด