The first 166 lines.
เชิญครับ
ขออภัยเพคะที่ปล่อยให้รอ
ท่านพ่อมัวเล่าถึงเรื่องอดีตจนเพลินเลย
เธอคงเหนื่อยล่ะสิ
เพราะมีแขกเหรื่อมาร่วมงานแต่งมากมาย
ไม่เลยเพคะ
มีคนมาอวยพรพวกเรามากมาย
หม่อมฉันมีความสุขเหลือเกินเพคะ
ฉันมีของขวัญให้เทียร่าด้วยนะ
หวังว่าเธอจะถูกใจมันนะ
สีของท่านอควา
หม่อมฉันดีใจมากเพคะ
น่ารักจัง
ค่อยยังชั่วหน่อย
จริงๆ แล้วอันนี้ฉันออกแบบเองนะ
เอ๊ะ
ในที่สุดมันก็เสร็จสมบูรณ์
ดีใจจังที่ได้มอบให้เธอในวันนี้
ท่านอควาอุตส่าห์ทำให้
ขอติดผมได้ไหมเพคะ
ได้อยู่แล้ว
อืม เหมาะมากเลย
ขอบพระทัยเพคะ ท่านควา
ไม่ใช่สิ
อควา
เก่งมากเลยครับ
เทียร่าทำให้ฉันผ่อนคลาย
ต่อให้กอดแบบนี้ไปตลอดก็ไม่เบื่อ
หม่อมฉันก็ไม่เบื่อเหมือนกันเพคะ
งั้นเรา
ก็เป็นคู่สามีภรรยาที่เหมือนกัน
คุณแม่คะ นั่นอะไรน่ะ
เอ๊ะ
ชุดนั้นก็ดูเหมาะมากๆ เลยค่ะ
ค่ะ เหมาะจริงๆ
ดีไซเนอร์อย่างฉันรู้สึกเป็นเกียรติเหลือเกิน ที่ได้รับมอบหมายให้ทำชุด
ของว่าที่ราชินีอย่างท่านเทียร่าโรส
ขอบคุณนะคะ
แต่ดิฉันว่ามันเยอะไปหน่อยนะคะ
พูดอะไรอย่างนั้นล่ะคะ
ต่อไปงานราชการในฐานะราชินี ก็จะเยอะขึ้นด้วย
ยังไม่พอหรอกค่ะ
ยะ...อย่างนั้นเหรอ
จะว่าไปแล้ว เห็นเขาว่าสภาพทะเลช่วงนี้ดูแปลกๆ
ทะเลเหรอ
ค่ะ ฉันไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง
แต่สีของน้ำทะเลดูต่างไปจากปกติเล็กน้อย
เกิดอะไรขึ้นกับภูตทะเลหรือเปล่าคะ
มันอาจเป็นความซุกซนของภูตทะเลก็ได้ค่ะ
เรียบร้อย
สำเร็จแล้ว
กลิ่นหอมจังเลย เทียร่า
กลับมาแล้วเหรอเพคะ ท่านอควา
อืม ฉันกลับมาแล้ว เทียร่า
สามีสุดที่รักของดิฉัน
สีหน้าที่เผยให้ดิฉันเห็นคนเดียว
ทั้งที่อยู่ด้วยกันมาปีกว่า แถมยังเข้าพิธีแต่งงานแล้ว
แต่บางครั้งก็ยังอดใจสั่นไม่ได้
เธออบคุกกี้ที่ฉันขอไปให้ฉันสินะ
เพคะ หม่อมฉันลองทำเป็นรูปสัตว์ดู
เอ๊ะ
เป็นอะไรไปเหรอ
เปล่าเพคะ
จะลองชิมไหมเพคะ
แค่คำเดียวนะเพคะ
ท่านอควา
แหม ก็เทียร่าหวานกว่าคุกกี้อีกนี่นา
โธ่ หม่อมฉันอายนะเพคะ
เป็นสามีภรรยากันแล้ว แค่นี้ไม่เห็นเป็นไรเลย
จะ...จะชงชานะเพคะ
มันแปลกจริงๆ แหละ
คุกกี้ที่เพิ่งอบไปหายไปหน่อยนึง
ทั้งที่แน่ใจว่ามีอยู่สิบชิ้น
อย่างเมื่อคืน
ก็ไม่ได้คิดไปเองด้วยว่ามันหายไป
แต่มันเป็นเพราะอะไร
ท่านเทียร่าโรสคะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
คุกกี้หายเหรอคะ
พวกดิฉันเองก็ไม่น่าจะหยิบมันไป
โดยไม่บอกอะไรสักคำ
หรือว่ามันจะเป็นฝีมือภูตพงไพร
แต่เด็กพวกนั้นไม่น่าจะแอบหยิบไปกินนะ
นั่นสินะคะ
เอ๋ ขนมของเทียร่าหายไปเหรอ
เราไม่รู้หรอก
เพราะขืนหยิบไปตามใจชอบจะถูกราชาดุเอา
นั่นสิเนอะ
แล้วมันมีเวทมนตร์ที่ทำให้ขนมหายไปไหมจ๊ะ
อื๋อ เราไม่รู้จักเวทมนตร์ใจร้ายแบบนั้นหรอก
เพราะเราชอบเรื่องสนุกสนานน่ะ
จะว่าไปมันก็จริง
ขอบคุณนะจ๊ะทุกคน
ถ้าไม่รังเกียจ จะทานอันนี้ไหม
- ว้าว - เย่
กินสิกิน ลงมือเลยนะคะ
- น่ากินจัง - ดีจัง
ว่าแต่
เราจะทำยังไงดีล่ะ
นั่นสินะคะ
ลองไปปรึกษาท่านอควาสตีดดูไหมคะ
ท่านอควายุ่งกับงานราชการน่ะ
จะไปรบกวนเขา เพียงเพราะขนมหายไปคงไม่ได้หรอก
กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอเพคะ
ดันกลับมาซะดึกดื่นเลย
ไม่ดึกหรอก
คงเหนื่อยแย่เลยนะเพคะ
วันนี้เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า
ไม่เพคะ
แค่ปรับขนาดชุดแล้วก็ทำขนมเพคะ
เหรอ
เกิดเรื่องแปลกๆ รอบตัวเทียร่าเหรอ
พ่ะย่ะค่ะ
แม้ไม่รู้ว่ามีเจตนาร้ายไหม
แต่คุณฟีลีเน่แจ้งว่าอยากให้เฝ้าระวังไว้
แต่ดูเหมือนว่า ท่านเทียร่าโรสไม่อยากทูลฝ่าบาท
อย่างนี้นี่เอง
สมเป็นเธอจริงๆ
ออกจะน่ารักขนาดนี้
จะหลอกให้ยอมบอกยังไงดีล่ะ
ทะ...ท่านอควา
เอ๊ะ เอ่อ คือว่า...
มีอะไรเหรอ เทียร่า
ดะ...ดูจากหน้าเขา แสดงว่ารู้แล้วแน่
เรื่องเมื่อกลางวัน...
ดิฉันคงโดนเอาใจ
จนยอมสารภาพหมดเปลือกแน่
จริงๆ แล้วตอนกลางวัน...
อะไร จะยอมสารภาพแล้วเหรอ
อย่าทำหน้าผิดหวังแบบนั้นสิเพคะ
ก็ฉันกะว่าจะโอ๋เธอนี่นา
ขนมหายไปงั้นเหรอ
ถ้ามองว่าเป็นฝีมือภูต
มันก็เข้าท่ากว่าฝีมือคนนะ
เพคะ
แต่ว่า
ภูตพงไพรไม่ทำเรื่องแบบนั้นอยู่แล้ว
ฉันจะลองตรวจสอบดู
เทียร่าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้นแหละ
แต่ทรงยุ่งเรื่องงานด้วยไม่ใช่เหรอเพคะ
แค่คุกกี้ของหม่อมฉันหายไป มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย
ไม่ได้หรอก
เพราะคุกกี้ของเทียร่าเป็นของของฉันนี่นา
แหม ขนมด้วยเหรอเพคะ
โลภมากจังเลย
ใช่แล้วล่ะ
เพราะตั้งแต่ได้เธอมาครอง
ฉันก็ตัดสินใจว่าจะไม่เกรงใจแล้ว
ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเถอะ
ขอบพระทัยเพคะ
ท่านราชา
กลับมาแล้ว
เอาขนมนั่นมาอีกแล้วเหรอ
ก็ไอชิร่าดูเศร้าสร้อยนี่นา
ทั้งที่เมื่อก่อนยิ้มอย่างสนุกสนานตลอด
แต่หมู่นี้แทบไม่ค่อยยิ้มเลย
จะกินไหม
ทิ้งของพรรค์นั้นไปซะ
ขนมที่มนุษย์ทำน่ะ ฉันไม่ชอบหรอก
ความรักมันช่างไร้สาระ
คิดอะไรอยู่เหรอ
อ๊ะ เปล่าเพคะ
หม่อมฉันถูกภูตทะเลเกลียดขี้หน้า
ก็เลยแปลกใจ
การที่พวกเขาอยากกินขนมของหม่อมฉัน
No comments yet. Be the first to leave one.