The Wheel of Time

ข้ากำลังตามหาคาร์อะคาร์น

"เขาจะมาจากตะวันตก เลยทิวเขาสันหลังโลกไป

เกิดจากสายโลหิต แต่สายโลหิตมิได้ชุบเลี้ยง"

ข้ามีหน้าที่พาแรนด์ อัลธอร์ กลับคืนสู่บ้านของข้า

เขาจะได้กอบกู้ผู้คนของข้า และทำลายล้างเรา

ชาวทูอาธานไม่มีวันทำร้ายใคร

ส่วนใหญ่ไม่วิ่งหนีด้วยซ้ำ

ชาวทูอาธานใช้ชีวิตตามวิถีใบไม้

เราปฏิเสธความรุนแรง

เมื่อครั้งมหายุคก่อน คนของเราควรต้องรู้บทเพลง

ที่นำความสมานฉันท์มาสู่โลก

ข้ารู้แค่ต้องปกป้องและนำทางแรนด์

เพียงเท่านั้นที่สำคัญ

ที่ผ่านมานางบงการเจ้าตามใจชอบ

ท่านคุมเขาไม่ได้

ข้าทำสิ่งที่จำเป็น เพื่อปกป้องมังกรจุติ

ท่านสั่งอะไรข้าไม่ได้แล้ว

ข้าบอกแล้วว่าจะฆ่านางทิ้ง

ถ้าทำแล้วอย่าคิดว่าข้าจะช่วย

ข้าอาจหลุดพ้นจากสัตย์มืดได้

ซาอันเกรลของสตรี ซาคาร์เน็น

แล้วจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อเขาเป็นคาร์อะคาร์น

เจ้ายังไม่ได้พิสูจน์ว่าคู่ควรกับตำแหน่งนั้น

เจ้ายังไม่ได้ผ่านด่านรูเดียน

เมื่อครู่นั่นเจ้าคิดอะไรอยู่

ไม่ได้คิด

ต้องฝึกอย่างหนัก หากจะทำให้จิตว่างจากความคิด

ใช่ พ่อข้าเคยสอนไว้ตอนที่ข้าหัดยิงธนู

ให้นึกภาพเปลวไฟแล้วป้อนทุกอย่างเข้าไป

ทั้งความกลัว เกลียดชัง โกรธแค้น จนกระทั่งในจิตปราศจากทุกสิ่ง

มีเพียงเปลวไฟกับความว่างเปล่า

พ่อเจ้าเป็นยอดนักดาบใช่ไหม

มีเรื่องของพ่ออีกมากที่ข้าไม่เคยรู้

ข้ารู้ว่าในวัยหนุ่มเขาเป็นนักรบ ก่อนจะมีข้า

แต่ชีวิตเรามีแค่ฝูงแกะกับภูเขา

ไปตามสายฝน ทุ่งหญ้า

ขึ้นเขาในช่วงหน้าร้อน กลับลงมายามหน้าหนาว

เรารู้ทางเดินในป่า รู้จักทุ่งหญ้า ลำธารทุกสาย

ต่อไปเจ้าก็จะรู้จักที่นี่เช่นกัน

เวลาที่แม่แกะตายระหว่างคลอด

เราจะกรีดเลือดแม่ใหม่

ละเลงเลือดแม่ใหม่บนตัวลูกแกะ เพื่อให้มันรับเป็นลูก

ข้าดูเหมือนพวกเขา

ข้ารู้ว่าสายเลือดนั้นไหลเวียนในกายข้า

แต่ข้าไม่ใช่พวกเขา

ไม่มีวันเป็นได้

แต่เจ้าอยากเป็นหรือไม่

มีอะไรมากมายที่ข้าไม่อาจเป็นได้

ถ้าเจอสิ่งที่เป็นได้ก็คงดีไม่น้อย

เอาละ

เจ้าจะไม่มีวันเป็นยอดนักดาบ หากเอาแต่หยุดพัก

ทำตัวเกียจคร้าน

จับดาบตามที่ข้าสอน เจ้าหนุ่มต้อนแกะ

คิดถึงเปลวไฟและความว่างเปล่า

คราวนี้ข้าจะลองเอาจริงสักหน่อย

มาสิ

ทูริเวอร์สเรามีคำพังเพย

กาน้ำต้มไม่เคยเดือดเมื่ออยู่เฝ้า

ถ้าห้ามกาต้มน้ำไม่ให้เดือด ได้ง่ายปานนั้นก็ดีสิ

เรามอบน้ำและร่มกำบังอย่างเต็มใจ

ที่นี่ต้อนรับทุกท่าน ดั่งพี่น้องร่วมแม่

มีแต่เหล่ามุนีจึงจะมีข้ารับใช้รึ

พวกเขาคือไกชาน ไม่ใช่ข้ารับใช้

ในการร่ายรำเพลงหอก

นับเป็นจีอันสูงส่ง ถ้าได้สัมผัสศัตรูผู้มีอาวุธแล้วไม่เข่นฆ่า

หรือทำร้ายในทางใด

ผู้รับสัมผัสจะกลายเป็นไกชาน

เจ้าพอใจกับการตอบคำถามเสียเหลือเกิน

ทั้งที่เราไม่สนใจคำตอบ

แล้วเจ้าสนใจอะไร อายเซได

เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเราจะมา

มุนีมองเห็นหลากวิถี

ทางที่ดำเนินอยู่ หรือเพิ่งเริ่มต้นนั้นมองเห็นได้ง่าย

กว่าทางที่จะเป็น หรือเป็นไปได้

แต่เราไม่เห็นเอเกว็นเลย

มีเพียงความเป็นไปได้

ที่จะมีชายหนุ่ม นามว่าแรนด์ อัลธอร์เดินทางมา

ถ้าเขาไม่มา

ย่อมเป็นอันแน่นอนว่าเขาจะตาย

และไอเอลจะดับสูญ

แต่เขามาแล้ว

และหากเขารอดจากรูเดียน

จะมีไอเอลส่วนหนึ่งรอดไปด้วย เรื่องนั้นเรารู้แน่

ถ้าเจ้าไม่มา เจ้าคงตายไปแล้ว

ถ้าอะอันอัลเลอินไม่มา เจ้าคงตายไปแล้ว

ถ้าเจ้าไม่เข้าสู่รูเดียน...

เจ้าไม่ควรให้ใครต้องบอก

ในรูเดียน สตรีจะได้เห็น บางวิถีซึ่งอนาคตอาจถักทอไว้

ไม่มากไปกว่านั้น

การเปลี่ยนแปลงโถมมาดั่งหิมะถล่ม แม้เราจะไม่ปรารถนา

บอกแล้วว่าอย่าจับดาบ

ไอเอลไม่จับดาบ

งั้นตกลงข้าเป็นไอเอลหรือไม่ เจ้าดูจะตัดสินใจไม่ได้

ไม่ว่าใครก็ห้ามจับดาบ ยิ่งเมื่อเข้าใกล้เมฆานคร

รวมถึงเจ้าด้วย

จะชวนข้าร่ายรำรึ อะอันอัลเลอิน

ถึงเวลาแล้ว

หยุดเรื่องโง่เขลานี้เสียที

เจ้าอยู่กับหอกมานานพอแล้ว

- นานเกินกว่าที่ควร - ข้าเป็นดรุณีแห่งคมหอก

ข้าไม่อยากเป็นมุนี

เจ้าถูกเรียก

แต่เจ้ากลับปีนข้ามดราก้อนวอลล์ ไปออกตามหาคาร์อะคาร์น

เจ้าไม่อาจหนีจากสิ่งที่เจ้าต้องเป็น

ข้าก็เคยปฏิเสธเมื่อถูกเรียก

เคยนึกว่าตัวเองแกร่ง และทรหดไม่แพ้สตรีคนใด

แต่สุดท้ายแล้ว ข้า...

ข้าเรียนรู้หน้าที่

รู้จักภาระที่มีต่อผู้คนของข้า

ชุดคาดินซอร์ของเจ้า อาวีเอนดา

อาภรณ์ชุดใหม่จะรอเจ้ากลับมาสวมใส่

ข้าขอลาจากไปเข้าสู่รูเดียน

ได้รับคำเอ่ยขอ ข้ามอบให้

ข้ามอบให้

ถ้าเจ้าไม่กลับมา

สัมภาระของเจ้า จะถูกยกให้ครอบครัวเป็นที่รำลึก

บัดนี้อาวุธของเจ้าคือจิตและใจที่เข้มแข็ง

จงยึดให้มั่นดั่งยามที่เคยจับหอก

มันจะนำเจ้าผ่านพ้นทุกสิ่ง

กลับมาหาเรา

ข้าจะกลับมา ก่อนท่านไปถึงเชิงเขาชาเอนแดร์

เจ้าคิดจะเข้ารูเดียนพรุ่งนี้ใช่ไหม

มุนีบอกว่าบุรุษมากมายหยุดรอที่เชิงเขา นานหลายสัปดาห์กว่าจะเข้าไป

- ข้าไม่ใช่คนเหล่านั้น - ความจองหองจะทำให้...

ข้ารู้ว่าต้องไปที่นั่น

ท่านต้องการอะไร

ข้าอยากให้บอกมาว่าจะทำสิ่งใด ข้าจะได้ช่วยเจ้า

ท่านไม่เคยพยายามช่วยข้า มอเรน

ที่ผ่านมานี้ข้าทำอยู่เรื่องเดียว

เจ้ารู้สึกว่าได้รู้ครบถ้วนแล้วหรือยัง

อยากให้ข้าระบายความในใจด้วยรึ

บอกสิว่าต่อให้ข้าคิดทำอะไร ท่านก็จะไม่ห้าม

บอกมาว่าท่านไม่จะหลอกใช้ข้า ทำประโยชน์ให้หอคอยหรือให้ตัวท่านเอง

ใช้คำง่ายๆ ข้าจะได้รู้ว่าท่านพูดจริง

ข้าจะไม่ขัดขวางเจ้า จากการทำตามชะตาจนลุล่วง

ข้าอุทิศชีวิตเพื่อการนั้น

แต่ข้าไม่สัญญาว่าจะนิ่งดูดาย

ระหว่างที่เจ้าเอาคอพาดแท่นประหาร

นั่นไม่ดีพอ มอเรน

เราใกล้ถึงรูเดียนแล้ว

แสดงว่าท่านเคยมา

- หัวหน้าเผ่าทุกคนต้องมา - เป็นด่านทดสอบ

หัวหน้าเผ่าพูดถึงเมืองนี้ได้แค่กับผู้ที่เคยมา

ถ้าหัวหน้าเผ่าและมุนีทุกคน ต้องเข้ารูเดียน

งั้นกับคาร์อะคาร์นต่างกันตรงไหน

รูเดียนจะตีตราเรา

มีแค่ไม่กี่คนที่รอดชีวิตมาได้

หัวหน้าทุกคน ที่แขนซ้าย

กลุ่มชนแห่งมังกร

คนเคยเรียกเราด้วยชื่อนั้น

คาร์อะคาร์น

เขาผู้มาพร้อมอรุณรุ่งจะถูกตีตราซ้ำสอง

นั่นละเราจึงรู้ว่าเป็นเขา

เมฆานคร

ไชโด

สันติแห่งรูเดียนคุ้มครองเจ้า

ขอผู้ที่มาถึงชาเอนแดร์ ได้กลับสู่คุ้มแดนอย่างสันติ

เราจะไม่หลั่งเลือดลงดิน

เจ้าพาชาวลุ่มน้ำมารูเดียนงั้นรึ

สามีเจ้าอยู่ไหนกัน เซวันนา

ตายแล้ว

สามีใหม่ของข้า มูราดิน บุตรชายเขาเดินเข้าสู่รูเดียน

และยังอยู่ในนั้น

หากพี่ชายล้มเหลว ข้าจะเข้าไป

เจ้ายังไม่ได้ขอ คูลาดิน

ถ้ามูราดินพลาดพลั้ง เวลานั้นเจ้าค่อยขอ

เรามากันสองคน เพียงพอให้ตอบคำเอ่ยขอนั้นได้

เจ้ามาที่รูเดียนทำไม รวร์ก เจ้าเคยดูดีกว่านี้นะ

แต่ดูเหมือนทาร์ดัดจะยังมีหัวหน้าคนเดิม

ข้าขอลาจากไปเข้าสู่รูเดียน

ได้รับคำเอ่ยขอ ข้ามอบให้

ชายคนนี้ไม่ใช่ไอเอล

มาเหยียบแผ่นดินนี้จะต้องพบกับความตาย

- แม่ข้าเป็นไอเอล - พ่อเจ้าคงใช่ แต่แม่...

เขาทำตัวเยี่ยงสตรี

เจ้าอยากเป็นมุนีงั้นรึ คูลาดิน

แต่งชุดแล้วมาหาข้าสิ จะดูว่าอย่างเจ้าฝึกได้ไหม

แต่ถ้ายังไม่ใช่ จงหุบปากเมื่อมุนีเสวนา

เมเลน

การนี้จำเป็น ข้ามอบให้

ท่านอยากให้ไอ้คนลุ่มน้ำ เป็นพวกเดียวกับเรางั้นรึ

เขาอ่อนแอ

รูเดียนจะสังหารเขาแน่

กลับเข้ากระโจมไป คูลาดิน

เจ้าด้วย รวร์ก และเจ้า อะอันอัลเลอิน

นี่เป็นกิจของมุนี

กับบุรุษผู้เอ่ยขอเท่านั้น

เจ้าก็เช่นกัน เอเกว็น

ข้าจะไปกับเขา

หากเจ้าขอ เราก็ไม่ให้

เจ้าต้องรู้จักตัวเอง เขาจะต้องรู้จักตัวเขา

วิถีของเจ้าทั้งสองไม่ประสานกัน

- ข้าขอลาจากไปเข้าสู่รูเดียน - มอเรน

เจ้าไม่ควรให้ใครต้องบอก

ถ้ามีใครบอกแล้วจะต่างไปจากนี้รึ

อาจจะต่างมาก หรือไม่ต่างกันเลย

ตอนที่เราเห็นเจ้าเข้าสู่วงแหวน เจ้าเป็นผู้เอ่ยขอทุกครั้ง

แล้วเจ้าเห็นอะไรตอนที่ข้าไม่เข้าไป

เราบอกมากเกินไปแล้ว

ผู้ใช้ชีวิตโดยรู้อนาคตมากไป ล้วนพบกับหายนะ