In the Hand of Dante

Çfarë kam shkruar nga zemra ime dhe çfarë vazhdoj të shkruaj nga zemra ime

nuk duhet dhe nuk mund të qepet, madje as edhe një qepje,

për të reflektuar zemrën e një tjetri

ose zemra e rreme, plastike, artificiale e këtij tregu,

e cila... e cila dikur ishte një botë.

Mm.

Librat e mi nuk mund të redaktohen, ashtu siç nuk mund të rregullohet një leopard.

Është siç tha Faulkneri, "Dehem, zemërohem, më hedhin nga kuajt".

"Më bien në sy të gjitha llojet e gjërave, por nuk më redaktojnë."

"Do të preferoja ta shihja djalin e stallës të q*ej gruan time sesa të më redaktonin."

Është e vërtetë. Redaktorët më të mirë, ata nuk redaktojnë.

Ata komplotojnë me artistin për të sjellë liri dhe fitim.

"Oh, tani, z. Faulkner,

Çfarë kishe në mendje kur e shkrove këtë?"

"Para."

A nuk është shumë mirë? Ai tha "para".

Oh, para.

Kështu është.

Kështu është.

Vetëm një artist punon vërtet për të dashurit e tij

dhe, më e rëndësishmja, për pasardhësit e tij,

sepse janë të vetmit që mund ta shohin rrogën e mallkuar.

Ne nuk paguhemi me orë, as javore, as mujore, as vjetore.

Ne paguhemi pas vdekjes kur vdesim, dreqi e nxehti.

Çfarë është e gjitha… Çfarë është e gjitha kjo?

Kjo?

Nuk arrij kurrë të bëj atë që dua, dhe kjo është diçka që dua të bëj.

Është një përkthim i Komedisë Hyjnore.

Unë fu... E njoh aq mirë këtë poezi sa ndihem sikur e kam shkruar vetë.

Unë... Është... Kam punuar për të për dhjetë vjet.

E ndërrove rreshtimin, apo jo? - Po.

Je ende në formë pas gjithë këtyre viteve.

Faleminderit shumë.

Mos u shqetëso, fëmijë.

Kur të fryjë era, do të të veshim një pallto.

Pra, ëh…

Kush është Dante?

"Kush është Dante?"

Ëh…

Një shkrimtar nga e kaluara.

Ai... Ai shkroi një poemë shumë të famshme, Komedinë,

më vonë e quajtur Komedia Hyjnore.

Oh, po.

Po.

Por e sheh, Dante, ai... ai u zu në kurth.

Ai e mbylli veten në këtë kafaz rime dhe metrike,

dhe ku është shpresa e mallkuar në këtë?

Kështu që e kuptova... në një farë mënyre e kuptova që ai ka të meta.

Është e gabuar sepse ai ka të meta.

Po, e di çfarë do të thuash.

Hej. Vjetër.

Hej, Unc.

Dukesh sikur ke parë një fantazmë. Çfarë ka ndodhur?

Kam vrarë një fëmijë.

Kur? - Pikërisht tani.

Ku? - Poshtë, te fabrika e qelqit.

Si? - Ia preva fytin.

Ishte nga lagjja?

Nuk e kisha parë kurrë më parë.

Epo, ku është shiva?

Thika. Ku është thika me të cilën e vrave?

E hodha në kanalizime.

Pse e bëre?

Ai kishte një thikë të madhe dhe më pyeti nëse doja të vdisja.

Pra, ti nuk fillove asgjë. Ai e nisi.

Po. - Dakord.

Si ndiheni?

Hajde, ulu këtu.

Do të bësh, ëh…

Do të bësh karrierë nga kjo, apo jo?

Çfarë, ndihesh pak i ashpër tani?

Jo. - Znj.

Mirë sepse nuk je.

Mbaj mend atë që të kam thënë gjithmonë.

Rregulli i artë.

Duaje të afërmin tënd.

Në rregull. - Mm.

Dhe mos ji si ky djali që hase. Hë?

Dakord. - Nuk ia bën budallallëqe askujt.

Çfarë është…

Çfarë është pjesa tjetër? Siç të thashë.

Mos jep asnjë marrëzi dhe mos merr asnjë marrëzi nga askush.

Shiko, pra nuk u bëre pre e ndonjë marrëzie.

E drejtë.

Dhe je i sigurt që nuk është nga lagjja?

Nuk e kam parë kurrë më parë.

Eja këtu.

Unc?

Çfarë?

A duhet të tregoj atë që të thashë kur të bëj rrëfimin tim?

Për çfarë po flet, rrëfim?

Për Kungimin tim të Parë të Shenjtë.

Oh, kjo. Oh, po.

Zoti është kudo.

E drejtë? - E drejtë.

E drejtë.

Dhe ai dëgjon gjithçka, apo jo?

Dakord. Ai sheh gjithçka, dëgjon gjithçka.

Po. Pra, kush është më i rëndësishëm,

Zoti apo prifti?

Zoti.

Pra, Zoti sapo dëgjoi rrëfimin tënd, kupton?

E tha me zë të lartë.

E dëgjova. Zoti e dëgjoi.

Hmm? - Pra, kështu e bën ti?

Kështu e bëj unë, po. Po.

E pra, kaq ishte? Mëkati im është zhdukur?

Çfarë mëkati?

Ti nuk mëkatove.

Çadrooli i vogël

që të nxori thikën pa asnjë arsye të mirë,

ai është ai që mëkatoi.

Dhe Zoti e ndëshkoi.

Përmes teje.

Faleminderit, Unc.

Jemi shokë, apo jo?

Po, shokë.

Vetëm mbaj mend.

Ajo që ndodh midis nesh dhe Zotit, gjëra të tilla, janë të veçanta.

Nuk mund t’i tregosh askujt për këto gjëra.

Ky është një mëkat.

Ky është një mëkat i keq.

Po?

Në rregull.

Ja ku është lavamani. Jashtë në pjesën e pasme.

Shko laj duart tani. Janë të pista.

E kuptova.

Dhe mbi të gjitha, u lirova nga faji.

Dhe unë kurrë nuk ia thashë askujt.

A e pranova këtë sapo?

Lulet e gardenias së bardhë kremoze,

dhe lulet e vjollcës, dhe lulet e kuqe,

dhe lulet rozë, dhe lulet e verdha

të luleve të panumërta të tjera, dhe aromave të panumërta të tjera dolën

në diell dhe në hije nga jeshilja e harlisur dhe e thellë.

Atje qëndronin monumentet e hapura të një magjie më të errët të diellit,

petroglifet e zbehura,

altarët e koraleve të ngritura dhe të lëmuara, të konsumuara,

ku marae e sakrificës njerëzore praktikohej në fund të shekullit të 19-të,

dhe aroma e ofrimit të gjakut dhe kanibalizmit

të përziera me aromat e luleve të bardha,

dhe lulet e vjollcës, dhe lulet e kuqe,

dhe lulet rozë,

dhe lulet e verdha.

Kishte nëntë qiej, jo qiej, por qiej.

E gjithë e vërteta që Dante dinte kishte filluar me këtë zbulesë.

I pari i qiejve që ai kishte njohur

Gjatë atyre viteve ishte bërë më i rralli nga të gjithë qiejt.

Ky ishte qielli i madh i pafundësisë,

që përfshinte ardhjen, qenien, kalimin dhe natën e saj.

Dante ishte fëmija i majës së kodrës magjike.

Por edhe unë isha kështu.

Dhe një nga nëntë qiejt është i njëjti qiell që një njeri do ta shohë vetëm një herë,

në ditën që ai vdes.

Ishte fundi i gushtit, ajo kohë në Nju Jork

kur qielli i ditës ishte një shkëlqim shtypës dhe i ulët i bardhë,

dhe errësira e natës ishte një mjegull hiri pa yje dhe zbehtësie.

Louie ndjeu njësoj me të.

Ai ndezi një cigare dhe thithi tym.

Ishte vonë, por jo për të.

Duke bërë xhiro, miku im?

Mos më quaj kështu.

Më jep një pije dhe një tavëll hiri.

Hej, morëm këtë grapa të re. Është fantastike.

Në djall të jesh.

Ruaje atë mut për budallenjtë. Më jep një Dewar's dhe ujë me akull.

Në djall tavëllin e hirit. Do të përdor dyshemenë.

Pra, si po shkon, Lou?

Po, e dini…

Në kohët e vjetra, kur isha fëmijë,

Të vjetrit thoshin: "Sa më të mëdha të jenë mustaqet, aq më i madh është burri".

Tani, këto ditë, shoh një djalë me mustaqe,

Mendoj se është ose polic ose pederast.

Ose të dyja.

Mendoj se më mirë ta rruaj atëherë, ëh, Lou?

Jo, lëre. Babai yt është polic, apo jo?

Po, ndoshta e ke atë karakterin e gjysmë pederastit, policit.

Të përshtatet.

Mustaqet.

E di…

...xhaxhai yt është vërtet i keq.

Dua të them, mos më keqkupto, edhe ti je i çmendur,

por je një kusur i vogël.

Por xhaxhai yt, është vërtet i keq.

Oh, ai e kishte këtë kyç, ia doli mbanë për një farë kohe.

I zhgënjeva të gjitha lojërat e fatit.

Kështu që ai vjen te miqtë e mi, ata e ndihmojnë, ai vazhdon të bëjë gjëra të këqija.

Vjen duke qarë në bankë këtu për të mbuluar çekët e tij për Con Ed

çdo të tretën herë ai merr një njoftim mbylljeje.

Jo, miqtë e mi, atyre nuk u pëlqen kjo.

Hej, Lu.

A nuk mendon se duhet ta heqësh qafe këtë?

Po sikur të kalojë ndonjë polic dhe të shikojë brenda?

Kur ishte hera e fundit që pe një polic të ecte?

Ata nuk ecin më.

Jo. Ata shkojnë në palestër si pjesa tjetër e këtyre frutave,

por ata nuk ecin.

Policin e fundit që pashë duke ecur në ritëm,

ishte një i gjerë.

Pesë këmbë e dy, më i miri i Nju Jorkut.