Them (Ils)

หนังเรื่องสร้างจากเหตุการณ์จริง.

Snagov, Romania ตูลาคม 6, 2002, 11:47 p.m.

ดีโว้ย.

เออ, กูไปรับมันมาเอง.

เออ, กูรู้แล้วหน่ะ.

มึงพูดกับมันเอง

พ่อมึงอยากพูดกับมึง

เร็วหน่อยดิค่าโทรศัพท์แม่งแพงนะโว้ย

Sanda?

มึงไม่เห็นหรอว่ากูยุ่งอยู่?

เอาโทรศัพท์ไป!

ให้มันโทรมาใหม่.

รับโทรศัพท์ไป! เดี๋ยวเหอะมึง.

ไม? มึงจะทำไรกับกู

อีกครั่งชั่วโมง มึงค่อยโทรเข้ามาที่บ้าน

มึงเป็นเหี้ยไร!?!

ทำไมมึงทำตัวอย่างนี้

มึงนี่บ้าป่าว..

มึงว่าไงนะ!?

Sanda, มึงเป็นไรป่าว?

เป็นไรป่าว?

ไม่เป็นไร

ทำเหี้ยไรอยู่?

กูว่ากูเห็นใครไม่รู้ว่ะ

ไรนะ?

ไอเหี้ยที่ไหนไม่รู้แม่งอยู่กลางถนน

น่าจะเป็นหมาซะมากกว่า

มึงจะไปกันได้ยัง

โครต..

มึงลองสตาร์ทดูดิ

ลองอีกทีดิ

จะให้กูทำไรอีก?

จะให้กูทำไรอีก!?

แม่..

แม่?

แม่!

โรงพัก,

รอแป๊บนึง...

โรงพัก,

รออีกแป๊บนึง...

"แต่ว่าเขาเป็นสุข...

มัธยมต้น โรงเรียนมัธยม Bucharest

ตุลาคม 7, 2002 4:32 p.m.

"เพราะว่า

"เขา...เป็นอิสระ.

"เพราะว่า เขา....เป็นอิสระ."

จบ.

ทันมั้ย?

เจอกันอาทัตย์หน้า.

บาย.

บาย.

Clemilmentine.

อ่ะ.

หลักสูตรของกูเมื่อปีที่แล้ว.

ขอบใจนะ.

หาแม่งกว่าจะเจอ.-_-"

แต๊ง หลาย..เด้อ..แม่งช่วยกูได้เยอะเลยว่ะ

พวกแม่งแย่ขนาดนั้นเลยหรอ?

ป่าวอ่ะ.

กูต้องใช้เวลาปรับตัวนิดนึง.

มึงมาอยู่นี่นานยังว่ะ?

เกือบๆ 3เดือนแล้ว.

มึงนี่แม่งเอาตัวรอดเก่ง.

กูอยากพูดสำเนียงของมึง อย่างที่มึงพูดสำเนียงของกูได้บ้างจัง

ภาษาฝรั่งเศษของกูจะออกไปทางอีสานอ่ะ

มึงอย่ามาถ่อมตัวหน่อยเลย.

หยุดให้สนุกน่ะ.

แต๊งหลายอีกทีเด้อ..

บาย.

- ใครว่ะ? - กูเอง.

คืนนี้มึงอยากได้ไร?

อยากได้มึงอ่ะแหล่ะ.

แค่นั้นหรอ?

ถ้าได้เหล้ามาด้วยก็ไม่เลวนะ.

เหล้า, กู...แล้วมึงจะเอาอะไรอีกมั้ย?

อะไรก็ได้ตามใจมึงอ่ะ

- อีกนานป่ะ? - อีกครึ่งชั่วโมง, วันนี้รถไม่ติด.

แล้วเจอกัน.

บาย.

Lucas?

บายดีป่ะ?

บายดี.

มีไร?

ป่าว.

แล้วมึงขำเหี้ยไร?

- อย่างน้อยมันก็ยังพอใช้ทำงานได้. - เรื่อยๆ.

แล้วมึงอ่ะ?

วันนี้พวกแม่งโครตกวนตีนเลยว่ะ. ก็เลยให้พวกแม่งแปลศัพท์.

วันนี้พอแค่นี้ก่อน!

พอล่ะ?

มึงฟังน่ะ,

มึงรู้ป่ะว่านักเขียนอ่ะ ไม่เคยหยุดทำงาน.

นี่เป็นตัวอย่าง, ถึงแม้ว่าก็จะปิดคอม.

ปิดจอ...

กูลูกขึ้น...

แต่ว่าในหัวกูยังทำงานอยู่น่ะโว้ย.

แล้วมีงจะมาป่ะ?

แล้วตอนนี้อ่ะ?

กูก็ยังทำงานอยู่.

แล้วตอนนี้อ่ะ?

ยังทำอยู่...

แล้วตอนนี้อ่ะ?

มึงนี่แม่งโรคจิต.

แล้วตอนนี้อ่ะ?

ความตั้งใจสูงโว้ย!

สาด!

มึงแพ้.

ขอเข้าไปหน่อยดิ?

ยังอยู่ป่ะ?

เป็นไง?

ก็อร่อยอ่ะ.

จริงดิ?

แม่งแปลกๆ แต่ว่า...

แม่งก็น่าสนใจ.

แปลก? แปลกไง?

ทั้งหมดอ่ะ.

ใส่เหี้ยไรลงไป?

ทั้งหมด.

มึงหมายความว่าไง?

กูจับเหี้ยไรได้ก็ใส่แม่งลงไปหมดอ่ะ.

มิน่าหล่ะ.

มึงนี่แม่งมั่วดีชิบหาย.

จานเรียกน้ำย่อย, จานหลัก, ขนม...

- จากน้ำแกงกลายมาเป็นถั่ว. - แล้วมึงไม่ชอบหรอ?

- เออ...กูชอบ. - ถ้าเกิดมึงไม่ชอบ...

ไม่ต้องแดกแม่งกันเลย.

เก็บโต๊ะกันเลยดีกว่า.

เป็นยังงี้แหล่ะ.

- เสร็จกันแล้ว. - มันไม่เลวนะ...

ไปไกลๆเลย. มึงนี่แม่งโครตดูถูกกูเลย.

- ง่วงยัง? - ยัง.

มึงนี่ง่วงแล้วแน่เลย.

ป่าวกูไม่ง่วง.

มึงดูไม่ค่อยดิเลย.

จิงดิ?

ไม่ดีจริงๆ. กูว่าอีดอกนี่แม่ต้องมีกิ๊กแน่เลย.

ซวยไป.

อยากให้กูไปหรอ?

นี่มันไม่ใช่ตากูโว้ย.

แม่งกวนตีนว่ะ.

มึงจะไปไม่ไป?

โอเค กูไปก็ได้.

ไอด่าง...

ไอด่าง!

มึงอยู่นี่เอง. กูนีกว่ามึงไม่อยากแดกซ่ะแล้ว.

หยุดเห่าไปเลยไอ้สาด. แม่งรบกวนชาวบ้านเขา.

ค่อยๆ.

โอเค หมดแล้ว.

ชิ่วๆ ไป.

ไปไกลๆเลย!

ป้อนมันแล้ว.

ไปนอนกันได้ยัง?

ไปดิ.

ดูแม่งพอได้แล้ว.

เพลียว่ะ.

ง่วงหรอ ไอขี้เกียจ?

แล้วมึงไม่ง่วงหรอ?

- มึงไม่เคยง่วงเลยหรอ. - ไม่เคย.

- ทำได้ไงว่ะ? - ไม่รู้ดิ.

มีความลับไรป่ะ?

มีนิดหน่ยอ.

บอกกูหน่อยดิ.

กูจะลงไปข้างล่างทำงานต่อซักแป๊บ, โอเค?

นี่แม่งขยะชัดๆ!

ใครว่ะ?

Lucas?

ตื่น.

ไอเหี้ย..ตื่น.