The Long Walk

เรียนคุณเรย์มอนด์ การ์ราตี้

ขอแสดงความยินดีด้วย!

ใบสมัครเข้าร่วมการแข่งขัน "เดอะลองวอล์ค" ของคุณ ได้รับการตอบรับผ่านการจับสลาก"

บัดนี้ คุณได้รับเกียรติเป็นตัวแทนรัฐของคุณ ในฐานะสัญลักษณ์แห่งความหวัง ในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจอยู่ในภาวะสิ้นหวัง

ผู้คนทั้งประเทศจะเฝ้าชมการถ่ายทอดสด ด้วยความชื่นชมและเกรงขาม

หากคุณชนะ ความปรารถนาอันยิ่งใหญ่และความมั่งคั่งรอคุณอยู่ นั่นคือโอกาสหลุดพ้นจากปัญหาทางการเงิน และสร้างแรงบันดาลใจให้คนทั้งชาติ

โปรดมารายงานตัวที่จุดเริ่มแข่งขัน ในวันที่ 1 พฤษภาคม ก่อนเวลา 8 นาฬิกา

ขอให้โชคดี คุณการ์ราตี้

...จิตวิญญาณของประเทศเรา

พี่น้องประชาชนทุกท่าน

ในวันนี้ วันครบรอบ 19 ปี

แห่งสงครามที่ทำให้ชาติแห่งนี้แตกแยก

เรายังคงดำเนินการการฟื้นฟูทั่วประเทศ

ขณะนี้...

ทั้งประเทศกำลังจับตาดูชายหนุ่ม 50 คน

เตรียมตัวสำหรับความท้าทายครั้งยิ่งใหญ่

ขอพวกเราร่วมกันคิดและหวัง

เราขอขอบคุณรัฐ

และโอกาสที่รัฐมอบให้...

...สำหรับการจัดตั้งกฏระเบียบ

เพื่อประโยชน์ของสังคม

ขอให้สิ่งนี้นำเรากลับสู่ความรุ่งโรจน์

เราภาวนาให้ผู้คนที่ยากไร้และหิวโหย

ผู้คนที่ไร้งานทำและไร้ที่อยู่อาศัย

โปรดช่วยเราเปลี่ยนความยากลำบาก ไปเป็นความหวัง

ความแร้นแค้นเป็นความอุดมสมบูรณ์

- และความแตกแยกเป็นความสามัคคี - แม่แค่...

แม่แค่ยังไม่เข้าใจ

แม่ว่าลูกน่าจะยังเปลี่ยนใจทันนะ

- แม่ว่ามันไม่น่าจะ... - วันถอนตัววันสุดท้ายคือเมื่อวาน

แต่พวกนั้นให้ลูกอยู่แล้ว

รับรอง ท่านพันตรี ท่าน...

ท่านจะทำอะไรได้?

แม่ก็รู้ว่าท่านจะว่าไง

นี่มันการตัดสินใจของผม ไม่ใช่ของแม่

นี่แหละคือดีที่สุดแล้ว มันเป็นทางเดียว

- ถ้าพ่อของลูกยังอยู่นะ... - โอเค แต่พ่อไม่อยู่แล้วไง

ขอบัตรด้วยครับ

ลูกเอาเบสบอลมาด้วยเหรอ?

- ใช่...ไม่รู้สิ - แม่ทำนี่มาให้

โอ้ตมีลช็อคโกลแลตชิพ ของโปรดลูก

ขอบคุณมาก แม่

โอเค มานี่มา ลูก

- แม่รักลูกนะ - ผมก็รักแม่เหมือนกัน

- เป็นเด็กดีนะ - โอเคครับ

- โอเค - โอเค

โอเค ผมรักแม่มากกว่านะ

ไม่หรอก ไม่มีทาง

โอเค ผมรักแม่นะครับ บาย

ไม่ เดี๋ยวๆ!

แม่ ผมไม่ไหวแล้วนะ

ไม่!

ผมรู้

ทุกอย่างจะเรียบร้อยดีนะครับ

- ทุกอย่างต้องออกมาดี - แม่ทนไม่ไหว

แค่ไม่กี่วันเอง แม่

อีกไม่กี่วันก็เจอกันแล้ว

- ผมรู้ๆ - แม่รับไม่ไหว

ผมต้องไปแล้ว โอเคไหม?

- โอเค - โอเคครับ แม่

โอเค โอเค

โอเค ผมรักแม่ครับ

เฮ้ ฉันเรย์ การ์ราตี้

พีท ปีเตอร์ แม็ควรีส์

ยินดีที่รู้จักนะ

พร้อมไหม?

- ก็ตื่นเต้นนิดหน่อย... - ใช่

...แต่ตื่นเต้นน่ะดีใช่ไหม?

เฮ้ นายหนักเท่าไหร่ล่ะ?

178 ปอนด์

ฉัน 177

ว่ากันว่าตัวหนักจะเหนื่อยเร็วกว่านะ

แม่ง

ดูซูเปอร์แมนนั่นสิ

เออ หุ่นดีจริง

ร่างกายไม่มีไขมันเลย พระเจ้า

ปราบยากแน่

เฮ้ นายชื่ออะไรเหรอ?

สเต็บบินส์

พระเจ้า สเต็บบินส์

นายนี่พวกบ้าฟิตเนสหรือเปล่า?

เหมือนมันไม่อยากคุยนะ

โอเค ไม่ว่าอยู่แล้ว

ฉันไม่สนหรอก

ฉันแฮงค์ โอลสัน เรื่องเดินนี่เซียนอยู่แล้ว

ฉันเรย์ การ์ราตี้ เรียกว่าเรย์ก็ได้

ฉันปีเตอร์ แม็ควรีส์ เรียกแมควรีส์ก็ได้

ฉันอาร์ท เบเกอร์

ยินดีที่รู้จักทุกคนนะ

แม่งโคตรน่ากลัวเลย ว่าไหม?

เออ ฉันพยายามไม่คิดถึงมันเท่าไหร่

แค่อยากมาเดินและหาเพื่อนใหม่บ้าง

เฮ้ นายไหวไหมเนี่ย?

ฉันเหรอ?

ใช่ เห็นนายเดินไปเดินมา โอเคหรือเปล่า?

แค่อบอุ่นร่างกายน่ะ

เดี๋ยวมีหลายร้อยไมล์ให้อบอุ่นแน่

นายชื่ออะไรล่ะ?

เคอร์ลี่

โอเค เคอร์ลี่ นายอายุเท่าไหร่?

ไอ้เด็กนี่โกหกมาสมัครแน่ๆ

ไอ้หนู ถ้านายอายุเกิน 16 ฉันยอมกินเกือกตัวเองเลย

ดูมันสิ

ไอ้เด็กน่าสงสาร มาผิดที่ผิดทางจริงๆ

ส่วนฉันน่ะเหรอ?

ฉันน่ะมาถูกที่แล้ว

ของแบบนี้มันต้องดุ

ฉันน่ะ...หาข้อมูลเรื่องพันตรีมาแล้ว

เขาบอกว่าถ้าอยากชนะงานนี้

มันต้องกล้าลุย

แม่ง ฉันน่ะโคตตรพร้อมลุยเลย

"แม่ง ฉันน่ะโคตตรพร้อมลุยเลย"

- เฮ้ย ไปตายไป - พูดเหมือน...

- ที่แกพูดเลยว่ะ ไอ้งั่ง - พร้อมลุยโว้ย

เออ

นายพูดจาเหมือน...

มีมอว์ฉันเลยว่ะ เพื่อน

ใช่ไหม ทุกคน?

อะไรคือ "มีมอว์" วะ?

ช่างแม่งสิ ฉันก็แค่แหย่เล่น

เฮ้ มาแล้ว

ชิบหาย พันตรีมา

นั่งลง หนุ่มๆ

- จำคำใบ้ข้อ 13 ไว้ดีๆ - คำใบ้ข้อ 13

เก็บแรงไว้ให้ได้มากที่สุด

เงียบน่า โอลสัน

- พวกเราอ่านกฏกันมาหมดแล้ว - เอาล่ะ...

ฉันเรียกชื่อใคร ให้เดินออกมาเอาป้าย

แขวนคอเอาไว้

ถ้าฉันไม่สั่งอะไร ให้กลับไปนั่งที่

อีวิง เจมส์ หมายเลข 1

สมิธ แพทริค หมายเลข 4

บาร์โกวิทช์ แกรี่ หมายเลข 5

เบเกอร์ อาเธอร์ หมายเลข 6

ไวท์ "เคอร์ลี่" อดัม หมายเลข 7

แซนเดอรส์ แรงค์ หมายเลข 19

แม็ควรีส์ ปีเตอร์ หมายเลข 23

สเต็บบินส์ บิลลี่ หมายเลข 38

โชคดีนะ เจ้าหนู

โอลสัน แฮงค์ หมายเลข 46

การ์ราตี้ เรย์มอนด์ หมายเลข 47

พาร์เกอร์ คอลลี่ หมายเลข 48

ฮาร์คเนส ริชาร์ด หมายเลข 49

ทุกคน ยืนเรียงห้า

ไม่ต้องตามเลขก็ได้

หนุ่มๆ

การมาสมัครแข่งครั้งนี้ ต้องใช้ความกล้ามากๆ

และพวกนายก็กล้ากันทั้งนั้น

พวกนายเป็นผู้ใหญ่แล้ว

อย่างที่ทราบกันดี

ประเทศของเราอยู่ในสภาวะ ขัดสนด้านการเงินมา

ตั้งแต่เกิดสงคราม

เราจัดแข่งเดินทางไกลครั้งแรก

เมื่อหลายปีก่อนเพื่อเป็นแรงบันดาลใจและฟื้นฟู

คุณค่าของจริยธรรมการทำงาน

หลังการแข่งขันทุกปี ผลผลิตเราเพิ่มขึ้นมาก

เรามีดีพอจะกลับไปรุ่งโรจน์อย่างที่เคยเป็น

ปัญหาของเราตอนนี้

คือการระบาดของความขี้เกียจ

พวกนายคือคำตอบเรื่องนี้

"เดอะลองวอล์ค" คือคำตอบ

เมื่องานนี้ถูกถ่ายทอดไปทั่วประเทศ

แรงบันดาลใจจากพวกนาย

จะช่วยยกระดับผลิตภัณฑ์มวลรวม ประชาชาติของเราต่อไป

เราจะเป็นเบอร์หนึ่งของโลกอีกครั้ง!

ใช่!

ทีนี้...

ฉันจะไม่พูดถึงกฏทั้งหมด

แต่สรุปง่ายๆแค่ว่า

พวกนายเดินจนกว่าจะเหลือแค่คนเดียว

รักษาความเร็วที่ 3 ไมล์ต่อชั่วโมงไว้

ถ้าความเร็วน้อยกว่านั้น นายจะถูกเตือน

ถ้าทำความเร็วขึ้นมาไม่ได้ใน 10 วินาที

นายจะถูกเตือนอีกครั้ง

เตือนครบ 3 ครั้ง จะได้รับใบสั่ง

เดินด้วยความเร็วในเกณฑ์ครบชั่วโมง

ลบคำเตือนได้หนึ่งครั้ง

ถ้าเดินออกนอกเส้นทาง

จะได้รับใบสั่งทันที โดยไม่มีการเตือน

เป้าหมายคือเดินให้นานที่สุด

ผู้ชนะมีเพียงคนเดียว ไม่มีเส้นชัย

พวกนายมีสิทธิ์เป็นผู้ชนะ

ใครก็เป็นได้ทั้งนั้น

ถ้าเดินได้นานและนิ่งพอ

ถ้านายไม่ยอมแพ้

ฉันมองพวกนายทุกคนแล้ว

เห็นถึงความหวัง

เอาล่ะ หนุ่มๆ...

ใครพร้อมจะชนะบ้าง?

ฉันถามว่า...

ใครพร้อมจะชนะบ้าง?

ขอให้ทุกคนโชคดี และจำไว้...

ว่าใครก็ชนะได้

เฮ้ พีท

โคตรแห้งแล้งเลยว่ะ

เออสิ

นึกว่าจะมีคนมามากกว่านี้มั๊ง

ท่านพันตรี

ไม่อนุญาตให้คนมาดูจนกว่าจะใกล้จบ

ยกเว้นแค่พวกคนแถวนี้