Kung Fu Panda 2

Kung Fu Panda 2 (2011) OCR 23.976 fps runtime 01:30:23

นานมาแล้ว ในแผ่นดินจีนยุคโบราณ..

เหล่านกยูง คือจ้าวครองนครกงเหมิน

พวกเขานำความรื่นเริง และะมั่งคั่งมาสู่เมือง...

เพราะะพวกเขาได้คิดประะดิษฐ์... ดอกไม้เพลิง

ทว่าอ๋องเชนผู้เป็นโอรส...

มองเห็นถึงพลังมืด ในดอกไม้เพลิง

สิ่งที่นำมาซึ่งสีสัน และะความรื่นเริงนั้น

อาจนำความมืดมิด และความพินาศมาด้วย

พ่อแม่ผู้ทุกข์ใจของเชน ได้ปรึกษากับนางพยากรณ์

นางทำนายว่า หากเชนยังมัวเมาต่ออำนาจมืด...

เขาจะะถูกพิชิต โดยนักรบสีขาวและดำ

องค์ชายน้อยมุ่งที่จะะเปลี่ยน ชะตาตนเอง

แต่เรื่องที่ทำต่อมา กลับขีดอนาคตของเขา

เชนกลับไปหาพ่อแม่ ด้วยความภูมิใจ

ทว่าเขาเห็นเพียงใบหน้า ที่หวาดหวั่นของทั้งสอง

เขาถูกเนรเทศ ออกจากนครตลอดกาล

เชนสาบานจะแก้แค้น

สักวันเขาจะะกลับมา

และทั้งแผ่นดินจีน จะสยบแทบเท้าเขา

เกือบเสร็จแล้วขอรับ แต่โลหะเราหมดแล้ว

เสาะหาตามหมู่บ้านที่ไกลที่สุด หาโลหะมาให้ได้

จีนต้องเป็นของข้า

กังฟูแพนด้า 2

ต่อมานักรบมังกร ก็เข้าร่วมกับ 5 ผู้พิทักษ์

พวกเขาก็กลายเป็นทีมกังฟู ที่เยี่ยมที่สุด

หยุดคุยเหอะ มาสู้กัน

ฟังสิฟัง นั่นไงเสียงนักรบมังกร กำลังฝึกอยู่

- 33 - หยุดเขาเหอะ

มันอันตรายเกิ๊น

ตั้งสมาธิไว้

เขาทำกับหน้าอย่างนั้นได้ไงน่ะ

เปาถั่ว 38 ลูก

เยี่ยม สถิติใหม่ เจ้าอสุรกาย

- กินเข้าไปอีก ให้ถึง 40 - ไม่มีทางถึง 40 ได้

รอดูเห๊อะ ถึง 40 แน่

เอาเลย

ส.บ.ม.

ขอเวลาแป๊บ

- เขาทำสำเร็จ - เก่งมากโป

ไม่เสียหลาย ที่เจ้าฝึกมา

อาจารย์ชิฟู ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน

จะเก็บไว้ให้ข้า ใช่ป่ะ

สงบจิตใจ

สงบจิตใจ

สงบจิตใจ

อาจารย์ชิฟู

อาจารย์ชิฟู สู้กับพวกไหนเนี่ย

โจรสลัด... รึโจรภูเขาไฟขอรับ

จะอะไรก็ตาม ข้าถล่มมันแน่ เพราะข้ากำลังคึก

ข้าต้องหาเรื่องทำ อาจารย์เข้าใจใช่มั้ย

ทำอะไรอยู่น่ะ

1 ในบทเรียน ของท่านอาจารย์อูเกว

สุดยอด

ทำได้ไงน่ะ ขอรับ

- สงบจิตใจ - สงบจิตใจ โหเฉียบ

- สงบจิตใจอะไร - นั่นคือการฝึก ขั้นต่อไปของเจ้า

ทุกๆ อาจารย์ต้องค้นหาเส้นทาง สู่ความสงบภายใน

บ้างก็เลือกนั่งสมาธิ ถึง 50 ปื ในถ้ำแบบนี้...

โดยไม่ได้ลิ้มรสน้ำรึอาหาร แม้แต่นิดเดียว

รึไม่ก็...

บ้างผ่านความทุกข์ทรมาน เพื่อค้นพบมัน อย่างเช่นข้า

โป วันที่เจ้าถูกเลือกเป็นนักรบมังกร...

คือวันอันเลวร้ายที่สุดในชีวิตข้า

จนบัดนี้ ก็ยังไม่มีอะไรทัดเทียม

มันเป็นนาทีที่เจ็บปวดที่สุด เสียขวัญอย่างที่สุด...

- โอเค - ที่ข้าเคยประสบมา

แต่พอตระหนักว่า ปัญหาไม่ใช่เจ้า แต่มันอยู่ในใจข้า...

ข้าก็ค้นพบความสงบ ที่สามารถควบคุม กระแสแห่งจักรวาลได้

แค่นั้นอ้ะ ข้าแค่ต้องสงบจิตใจเหรอ

ตอนนี้เครื่องในข้า สงบสุดๆ แล้ว...

เพราะงั้นข้าว่า เริ่มเรื่องนี้เลยดีกว่า

สงบจิตใจ มาเจอกันหน่อย

โชว์ลีลาเท้าอันคล่องแคล่ว ให้ข้าดูหน่อย อาจารย์

โป! พวกโจร! กำลังบุกหมู่บ้านนักดนตรี

อันตราย

บอกให้พวกนั้นเริ่มเล่นเพลงบู๊ๆ เหอะ เพราะมีการบู๊แน่ๆ

ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกลับมาข้ามาฝึกต่อแน่

หนนี้ห้ามแวะร้านขนมนะ

ร้านขนม

เดี๋ยว พูดจริงป่าวอ้ะ

ขนโลหะที่เจอไปให้หมด

คว้าพวกโลหะ!

ช่วยด้วย ๆ ๆ

ทั้งหมดมีแค่นี้ ไปกันเหอะเรา

ไม่นะ

ปีกแห่งความยุติธรรม!

นักรบมังกร!

แพนด้าเหรอ เป็นไปไม่ได้

หมัดข้าหิวโหย ความยุติธรรม

นั่นเสียง...หมัดข้า

- จัดการมัน - เอาซี้

นี่แน่ะ

โป ข้าศึกบุก

ขอบใจ ตั๊กแตน

นางพยัคฆ์ คู่ควบพิฆาต

บาทาพิโรธ

นางพยัคฆ์! วานร!

อสรพิษ! ตั๊กแตน!

กระต่าย! อ้าว...

โทษที

ช่วยด้วย

- ไป กระเรียน - ข้าเอง

ไม่เป็นไรกันใช่มั้ย

สุดยอดจริงๆ

ข้าเอง

โป

กินค้อนไปซะ เจ้าอ้วน

- ที่รัก เจ้าเป็นไรรึเปล่า - เกิดอะไรขึ้น

ข้าว่าข้าเห็น...

ข้าว่า...

ข้าต้องไปละ

ขอบคุณที่มาอุดหนุน "ร้านนักรบมังกร" บะหมี่และเต้าหู้

ชามั้ย ซอสเปรี้ยวมั้ย

ขาดอะไรบอกนะ

- ขอบใจ - บาทาพิโรธ!

ไม้ถูพื้นของนักรบมังกร เขาเคยถูพื้นตรงเนี้ย

ห้ามแตะ เดี๋ยวมันสกปรกหมด

- เขาเคยบริการข้านะ - สุดยอด!

นี่ไง คราบหลักฐานยังอยู่เลย นักรบมังกรอยู่ไหนล่ะ

เขาไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว

ตอนนี้เขายุ่งอยู่กับการพิทักษ์หุบเขา

นักรบมังกร!

โป!

ม้ะ เอาละ เด็กดี

- น่าจะบอกก่อน ว่าเจ้าจะมา - หวัดดี พ่อ

พ่อจะได้เก็บเต้าหู้เหม็นให้เจ้า

- ขอข้าคุยด้วยหน่อยสิพ่อ - ได้สิลูก

เพื่อเป็นเกียรติแก่ลูกข้า ขนมเต้าหู้ฟรีสำหรับทุกตัว

แถมให้เมื่อสั่งอาหาร

ดีใจจังที่เจอเจ้า โป

ผอมลงนี่เจ้า ข้าแทบจะโอบได้ทั่วตัวแล้วนะ

ก็อาจผอมลงนิดนึง

เจ้าคงเพลียสิโป เดี๋ยวพ่อเอาน้ำแกงมาให้นะ

ไม่เป็นไรพ่อ ข้าไม่หิว

ไม่หิว...โป เจ้าเป็นไรรึเปล่าเนี่ย

ข้าสบายดี เพียงแต่...

วันนี้ ข้าสู้กับพวกโจร

ก็ไม่อันตรายอะไรหรอก พวกมันก็แค่แบบว่า...

แต่แล้วก็เกิดเรื่องแปลก

ข้าเห็นภาพนิมิตเพี้ยนๆ

ข้าว่าข้าเห็นแม่กับข้า ตอนยังแบเบาะน่ะ

แม่เหรอ ทารกเหรอ

- พ่อ... - เจ้าพูดเรื่องอะไรเนี่ย

พูดไงดีล่ะข้า

ข้ามาจากไหนแน่

คืองี้นะลูก... ลูกห่านก็ฟักออกมาจากไข่

- อย่าถามข้านะว่าไข่มาจากไหน - ข้าไม่ได้หมายถึงหยั่งงั้น พ่อ

ข้ารู้ว่าไม่

คงถึงเวลาที่ข้าต้องบอก สิ่งที่ข้า ควรบอกเจ้าตั้งนานแล้ว

ดีเลย

เป็นไปได้ ที่เจ้าอาจจะโดน...

อุปถัมภ์

- ข้านึกแล้ว - เจ้ารู้เหรอ

- ใครบอกเจ้า - ไม่มี ไม่เอาน่า พ่อ

ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมเจ้าไม่บอก

แล้วพ่อล่ะ

ข้ามานี่ได้ไงพ่อ ข้ามาจากไหน

อันที่จริง... เจ้ามาจากสิ่งนี้

วันนั้นข้าก็เปิดร้านตามปกติ

ได้เวลาทำบะหมี่

ข้าไปที่หลังบ้าน จะไปเอาผักที่เขาเพิ่งมาส่ง

กะหล่ำ หัวผักกาด หัวไชเท้า

เพียงแต่มันไม่มีหัวไชเท้า

มีแต่ทารกแพนด้า ที่กำลังหิวจัด

ไม่มี จ.ม.สั่งเสีย

แน่นอน เจ้าอาจกินมันเข้าไป

พ่อรอให้มีใคร โผล่มาตามหาเจ้า แต่ก็ไม่มี

พ่อเลยพาเจ้าเข้าบ้าน

เลี้ยงดูเจ้า

อาบน้ำให้เจ้า

ป้อนข้าวเจ้าอีก

และะก็ป้อนอีก

และพยายามใส่กางเกงให้เจ้า

พ่อเลยตัดสินใจ ซึ่งมัน ทำให้ชีวิตพ่อ เปลี่ยนไปตลอดกาล

ที่จะะต้มน้ำแกง โดยไม่ใส่หัวไชเท้า

และเลี้ยงดูเจ้า เหมือนลูกแท้ๆ

เสี่ยวโป แพนด้าน้อยของพ่อ

นับแต่นั้นมา ทั้งน้ำแกง ทั้งชีวิตพ่อ...

ก็หวานชื่นขึ้นเยอะเลย

โปน้อยเอ๋ย เรื่องก็จบแค่นี้แหละ

ดูข้าสิ ไม่ อย่ามองข้า

แค่เนี้ย? เป็นไปไม่ได้ มันต้องมีมากกว่านี้สิพ่อ

ก็มีตอนเจ้ากิน เฟอร์นิเจอร์ไม้ไผ่ของพ่อ

ของนำเข้าซะด้วยสิ

เกี๊ยวจ้า เอาชิ้นใหญ่เท่านักรบมังกรนะ

โปเอ๊ย เรื่องของเจ้า อาจไม่ได้เริ่มแบบมีความสุข

แต่ดูตอนนี้สิ

เจ้ามีข้า เจ้ามีกังฟู และเจ้ามีบะหมี่

ข้ารู้ ข้าแค่มีคำถามมากข้อน่ะ

อย่าง ตะกร้าจิ๊ดเดียว ใส่ข้าลงได้ไง

ไหงข้าไม่ชอบนุ่งกางเกง

และข้าคือใคร

เยี่ยม ระวังท่า

ดี

ดีขึ้น ข้อศอก

เหยียดให้สุด

เชน?

สวัสดี ท่านสุภาพบุรุษ

ทักทายแบบสุภาพไป ก็ป่วยการ ไปให้พ้นบ้านข้า