Love Is Blind: Sweden (Love is Blind: Sverige)

Chociaż dziś jest ciepło.

Obecnie moje ulubione miejsce na ziemi.

Tuż obok ciebie.

Dzięki za rozmowę.

To ja dziękuję. Jak mówiłem, czuję się głupio.

Niesłusznie.

Czego ja nie rozumiem? Jestem, kurwa, głupi?

W ogóle nie o to chodzi.

Po prostu oboje inaczej odczuwamy miłość.

Nie chodzi o to, żeby coś dostać. Rozumiesz?

To wszystko.

Bardzo za tobą tęskniłem.

- Naprawdę? - Naprawdę.

Zajebiście mocno.

- Nie było łatwo. - Też mogłam tęsknić.

- Ale tego nie przyznasz? - Nie muszę tego wykrzykiwać.

Nie.

Nie. Ale tęskniłaś? To…

Może tak. Tak.

Do licha z tym. Ułoży nam się, na pewno.

- Boże, mam skurcz w stopie. - Co mówisz?

- Mam skurcz w stopie. - Aa.

No właśnie.

Co, u diaska?

Trzeba ścisnąć. To przez nerwy?

- Rety… Dobra, o czym mówiłeś? - No…

Nieważne. Innym razem.

To nic takiego. Skup się na stopie.

Co? Nie…

- Wiesz, co zrobiłam? - Nie.

Znalazłam nam serial.

- Okej. - Szukałam czegoś i zapisałam.

- Wygląda fajnie. - Tak?

Pomyślałam: „To jest coś, co mogę obejrzeć z Danielem”.

- OK. - Wiesz, jaki jesteś ważny,

skoro chcę obejrzeć z tobą serial?

I nie obejrzałaś go potajemnie?

Nie. Czekam na ciebie.

Chcę obejrzeć go z tobą i śmiać się na nim z tobą.

Jest idealny.

Fajnie. Nie mogę się doczekać.

- Możemy poleżeć i pooglądać. - Tak.

Bardzo przytulnie, i ten widok.

Kochanie, daj buziaka.

SZWECJA

Chcesz wody?

Nie mamy soku ani nic.

Może być woda.

Nasz związek… idzie w dobrym kierunku.

Ale moja wiara chrześcijańska jest teraz największym zmartwieniem.

Ona uważa, że mam skrajne poglądy religijne. Nie jest tak.

Uważam się za bardzo rozsądną osobę.

Nie wiem, do czego zmierzamy z tą kwestią.

Może chodzi o znalezienie wymówki, żeby odejść?

Często powtarzasz, że jestem „bardzo” wierzący i skrajny.

Czy coś takiego. Dla mnie nie ma „bardzo”. Albo się wierzy, albo nie.

Nigdy nie wchodziłam w te tematy.

Nie miałam z tym styczności, póki nie poznałam ciebie.

Ale może teraz będziemy musieli poruszyć głębsze kwestie.

Nie znam się za bardzo na Kościele zielonoświątkowym

ani tym, jakie ma podejście do wychowania dzieci.

Przyznaję, że to moje niedopatrzenie.

Powinnam była zapytać: „Jaki to Kościół?”.

Nie wiem, czym się różni…

- Gdy porównujesz… - Bardzo chrześcijańskie i trochę…

…luteranów i zielonoświątkowców, tych drugich nazywasz skrajnymi.

Kościół Szwecji nie opiera się już nawet na Biblii.

- Nie rozumiem różnicy. - Nie.

Porównuję tylko… Chodzi o… Już mówiłam, że moim zdaniem

to dobrze, że osoby tej samej płci mogą dziś wziąć ślub w Kościele.

Dla mnie to ma tę samą wartość.

A Kościół zielonoświątkowy nadal tego nie dopuszcza.

- Zależy od wspólnoty. - Okej.

Wszystkie Kościoły niezależne są różne.

Kiedy ja idę do kościoła, zawsze mam wątpliwości co do przekazu.

Każdy mówi co innego. Trzeba wybrać, kogo się słucha.

Tutaj czuję się przepytywany.

Wierz mi, że wyznaję dobre wartości.

Gdybyś poznała ateistę, nie kwestionowałabyś tak jego poglądów.

Nie mówię, że wyznajesz złe wartości, ale czy mamy te same?

Nie wiem.

Nie wiem…

Nie mam energii, żeby wszystko już teraz definiować.

Zróbmy sobie miły dzień.

Wczoraj, kiedy cię zostawiłam, to dlatego…

że byłam przytłoczona.

Co takiego czułaś?

Nie wiem. Czasami kropla potrafi przelać czarę.

Było tak dobrze, potem coś się stało

i czułam, jakby wszystko się rozpadło.

Myślałam: „Boże, cały nasz związek taki będzie?

Nie wyobrażam sobie, że weźmiemy ślub.

Czy mam za niego wyjść?”.

Zmartwiłem się, kiedy powiedziałaś, że twoje uczucia spadły ze 100%…

do zera.

Myślałem: „Okej, jak łatwo jest w stanie przestać cokolwiek czuć?

Jak może przejść od »Kocham cię« do…

»Nie chcę tego«?”. Łapiesz, o czym mówię?

To było wtedy. Bo wszystko… Nie jestem taka zawsze.

Okej.

Nie chodzi o uczucia ogółem, tylko na temat tej sytuacji.

One zmieniły się z 0 do 100. Nie, ze 100 do 0.

Poczułem się, jakbyś mnie zostawiła.

A ty poczułaś, że cię zostawiłem emocjonalnie, nie rozumiejąc cię.

Ale rozumiem twoje uczucia. Możesz czuć się osaczona.

Ale kiedy znowu będziesz się tak czuć…

przyjdź do mnie. Powiedz mi to. Jestem dla ciebie.

Jeżeli dasz mi szansę zrozumieć,

a ja postanowię tego nie uszanować, to moja wina.

Ale kiedy nie wiem, co chcesz przekazać swoim zachowaniem,

to bardzo trudne.

Według mnie, dopóki mamy otwartą komunikację

i możemy na czas reagować…

to ja nie widzę problemu i to jest spoko.

Czuję, że jest lepiej niż…

- Tak. - …dziś rano.

Dla nas obojga.

- Wróciliśmy na dawny tor. - Znowu w grze.

Musimy przygotować jedzenie.

A potem zjadłabym ciasto. Czy już zjadłeś całe?

Całe?

Tak, ale to przez atmosferę. Jem na poprawę humoru.

- Serio? - Tak.

- Ja tak nie mam. - Ja mam. Pocieszam się tak.

Patrzysz mi na brzuch?

Wcale nie.

- Głupek. - Szlag by cię.

14 DNI DO ŚLUBÓW

- To jutro. - Impreza zaręczynowa.

Tak.

Fajnie będzie się znowu spotkać i dowiedzieć się…

- Zgoda. - …jak wszystko się potoczyło.

Myślisz, że będą…

dawni…

uczestnicy?

Nie wiem, ale niewykluczone.

Może tak.

Żeby…

zachachmęcić.

No.

Będzie ciekawie.

Twoja impreza zaręczynowa.

Chcesz spotkać się z resztą i odprężyć.

A mimo to czujesz się niepewnie.

Ale nadal tu jestem. Chcę walczyć.

Obiecałam mu, że nie będę już mówić o swoich wątpliwościach.

Spróbujmy dać sobie szansę.

Stare Miasto w twoim towarzystwie. Nie zakładałem tego parę tygodni temu.

- Fakt. - Wkrótce impreza zaręczynowa.

Czuję się coraz bardziej zakochany.

Jesteś właściwą laską.

Jesteś.

Zdarzyło się kilka rzeczy, przez które nie jestem pewna, czy mogę mu teraz ufać.

To fatalne uczucie.

Zaufanie jest bardzo ważne. Zaufanie i szacunek.

Rany!

Boże, jak ładnie.

- Hej! - Hej.

- Dobrze was widzieć. - Was też.

- Siema. - Cześć.

- Wyglądacie bardzo wakacyjnie i ładnie. - Wy też.

Dobrze wszyscy razem wyglądamy.

- Przyprowadzamy słońce. - Ale widok. Popatrz na Globen.

Ekstra.

- Wow! - Hej!

Jesteśmy ostatni?

- Cześć. - Cześć.

- Też się tak stresujecie? - Tak.

Wzniesiemy toast za przyjęcie zaręczynowe?

- Zdrowie. - Zdrowie.

- Tylko my jesteśmy? - Tak.

Czy będzie więcej par?

Mamy PTSD po cocktail party,

po którym Camilla i Ludde zerwali.

Jestem bardzo ciekawy.

- Dzielimy się? - Na dziewczyny i chłopaków?

- Może tak. - Zacznijmy od tego.

- My usiądziemy tutaj. - A my w altanie.

Usiądźcie tu.

- Rety! Ale widok. - Pięknie!

- Siadamy. - Siadamy.

Jestem bardzo ciekawa, jak się wszystkie czujecie.

- Co chcecie wiedzieć? - Wszystko! Zakochana?

- Tak. - Skarbie!

Jestem szczęśliwa.

Kiedy wczoraj na niego patrzyłam, myślałam…

- To twój facet, laska. - Mam obsesję.

- Coś w tym stylu. - Superuczucie.

Nie myślałam, że tak będzie.

- Nie? - Nie.

No.

Ona twierdzi, że z nikim, z kim spotykała się tak krótko,

nie miała aż tylu „kłótni”. Ale dla mnie to różnice zdań.

Dyskutowaliśmy o kwestiach, w których się nie zgadzamy.

Dla niej to kłótnia, choć nie podnosiliśmy głosu.

Ale tak uważa. Według mnie to bez sensu.

Potrzebuję z jej strony więcej beztroski, łapiecie?

Nie uważam, żeby było źle. Ale ona ma chyba inne spojrzenie.

Johanna jest urocza jak diabli i podoba mi się coraz bardziej.

Ale jest też wymagająca.