Isekai Office Worker: The Other World's Books Depend on the Bean Counter (異世界の沙汰は社畜次第)

ละ โล่งอกไปทีพี่ชาย...

ท่านเซอิจิโร! ท่านเซอิจิโรทำใจดี ๆ ไว้!

เอ๊ะ ทำไมล่ะ... ทั้งที่ไม่โดนแท้ ๆ!

ท่านอีสต์ นี่มันยังไงกัน...

ว่าแล้วเชียว อาคมหายไปแล้วสินะ

จุ๊บ

ไม่ได้ผลเหรอ

ทะ ท่านอีสต์! ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ คิดจะทำอะไรในโบสถ์ที่ศักดิ์สิทธิ์น่ะ!

อย่างที่คิด ให้คนเดิมทำมันไวกว่าจริง ๆ ละนะ แต่ท่านบาทหลวงก็มีพลังเวทเยอะพอตัว

พะ พูดเรื่องอะไรน่ะครับ! รีบพาไปที่ห้องพยาบาลเถอะ...

อา ไม่ได้หรอก ถ้าพาไปห้องพยาบาลขึ้นมา คนโดจะตายเอาได้

เพราะอย่างนั้น ท่านบาทหลวง ช่วยกอดคนโดไว้หน่อยได้ไหม

แบบว่า เมื่อกี้ท่านบาทหลวง เพิ่งจะกางอาคมใส่คนโดไปใช่ไหม

ใช่...

ท่านบาทหลวงไม่รู้เหรอ ว่าคนโดมีภูมิต้านทานพลังเวทต่ำ

ตอนนี้คนโดกำลังมีอาการเมาพลังเวทแบบเฉียบพลัน

ถ้าไม่รีบทำให้พลังเวทมันคงที่ จะเกิดการคลุ้มคลั่งภายในร่างกายเอาได้นะ

เพราะอย่างนั้นเมื่อครู่...

อื้ม

แต่ว่าแค่ใช้วิธีส่งต่อผ่านปากมันไม่พอหรอกครับ

อีกอย่าง พลังเวทของตัวผู้ร่ายปรับสมดุลได้ง่ายที่สุด

ช่วยรีบถ่ายพลังเวทเข้าไปในร่างกายให้ไวทีนะครับ

ระ... เรื่องนั้น...

เข้าใจแล้วครับ

ไม่จำเป็น!

แต่ละวันที่เหมือนกับเวทมนตร์

ผมได้พบเจอมันแล้วล่ะ

ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมานาน

ได้หายลับไปในที่อันแสนไกล

พอผ่านพ้นคืนวันอันเหนื่อยล้าแสนสาหัส

แสงอาทิตย์ก็จับจ้องมาที่ผมแล้ว

สิ่งสำคัญที่หลงลืมไปเสียสนิท

ได้อันตรธานหายไปโดยไม่ทันรู้ตัว

ลาก่อน ไว้มาพบกันใหม่ที่ไหนสักแห่ง

แม้คืนวันหรือรอยร้าวที่เคยมีเหล่านั้น จะเลือนหายไปจนหมดแล้ว

แต่โลกที่มีเธออยู่มันช่างแปลกใหม่

โลกที่มีเธออยู่มันช่างงดงาม

แต่ละวันที่เหมือนกับเวทมนตร์

ผมได้พบเจอมันแล้วล่ะ

ตอนนี้ความรู้สึกที่เคยลืมเลือนไป

กำลังค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับเธอ

ไม่ว่าต้องพรากจากกันไกลเพียงใด ก็จะยังคงอยู่เคียงข้างเสมอ

เสียงจังหวะของหัวใจ

อเรช!

เรื่องดูแลเจ้านั่นฉันจะเป็นคนทำทั้งหมดเอง

ขอรับคืนไปละ

คืนงั้นเหรอ ท่านเซอิจิโรไม่ใช่สิ่งของนะครับ

อีกอย่างหนึ่ง ตอนนี้ก็อยู่ในสภาพอ่อนแอมากครับ

คงส่งต่อให้ไม่ได้หรอก

ท่านอเรช...

ท่านเซอิจิโร! รู้สึกตัวแล้วเหรอครับ!

เซอิจิโร!

โล่งอกไปที...

ที่ปลอดภัย...

ซีกวอลด์

เจ้าชาย...

ปกติแล้วอเรชเป็นคนคอยดูแลจัดการ เรื่องสุขภาพของคนโดเป็นประจำ

ปล่อยให้เป็นหน้าที่อเรชได้เลย ส่งต่อไปเถอะ

เข้าใจแล้วครับ

ท่านเซอิจิโรจะไม่เป็นไรใช่หรือเปล่า

เอาเถอะ คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าเป็นคุณอเรชละก็ เพราะว่าชินแล้วยังไงละ

คูเอร์บัส!

ขอยืมใช้ห้องด้านในหน่อย!

ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมม่านรูด ที่จะมาพากันเข้าออกตามใจชอบนะ!

อาการเมาพลังเวทเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว แต่ก็อาจจะมีเหตุไม่คาดฝันเหมือนกัน

ถ้ามีคนที่เข้าใจอยู่ข้าง ๆ การอธิบาย และการรับมือก็จะง่ายกว่าใช่ไหมล่ะ

อธิบายสินะ...

อเรช...

ยาฟื้นฟูพลังเวท วันนี้ดื่มไปกี่ขวดแล้ว

1 ขวด

อย่ามาโกหก

ตอนที่เดินทางมาที่นี่ก็ดื่มมันเข้าไป เพื่อให้คนโดคุ้นชินใช่หรือเปล่า

สำหรับนายในตอนนี้ที่เอาแต่พึ่งพายา

การใช้พลังเวทมากพอที่จะทำการรักษา ให้สำเร็จจะสร้างความเสียหายหนักเกินไป!

รู้อยู่แล้วละ

เพราะแบบนั้นถึงได้มาที่นี่ไง

ไม่ต้องเป็นห่วงน่า

ปริมาณพลังเวทของตัวเองน่ะ ตัวเองนี่แหละที่รู้ดีที่สุด

ขอร้องละ อย่าฝืนทำอะไรที่มันเกินตัวนักเลย

ร้อนจัง...

ทั้งหัว

และร่างกายปวดไปหมด

ความรู้สึกนี้

เหมือนตอนที่เป็นไข้หวัดใหญ่เลย

ไม่ได้พักจนกระทั่งไข้ขึ้นจนล้มฟุบไป

แม้แต่ในช่วงที่ไปทำงานไม่ไหว ก็ยังถูกส่งข้อมูลงานมาให้

ทำเอาไข้พุ่งสูงขึ้นไปถึงสี่สิบองศา

ทั้งที่รู้สึกว่าสติมันเริ่มลอยห่างออกไป ยิ่งกว่าตอนนั้นแท้ ๆ...

แต่แปลกที่ไม่ได้รู้สึกแย่เลย

ออกจะรู้สึกอุ่นด้วยซ้ำ...

มันช่างสบายตัวราวกับได้ลงไปแช่ในออนเซ็น

ความรู้สึกนี้

คุ้นเคยเป็นอย่างดี...

ท่านอเรช...

ในที่สุดก็ตื่นแล้วเหรอ...

ให้ตายสิ...

ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่เลยละ...

เจ้าคนบ้าที่ไม่รู้จักคิดหน้าคิดหลัง

กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่...

เมื่อเช้าน่ะ

พอกลับมาถึงก็ได้ยินว่านายไปที่โบสถ์ เลยรีบตรงดิ่งมาหาทันทีเลย

ถือว่ามาทันเวลาแบบฉิวเฉียด

นายนี่มันจริง ๆ เลย...

ไม่ยอมฟังที่คนอื่นบอก แถมยังไม่ดูแลร่างกายของตัวเองเลยนะ

พอละสายตาแป๊บเดียวก็กลายเป็นแบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ยอมส่งจดหมายตอบกลับแม้แต่ฉบับเดียว

แถมท้ายที่สุดแล้ว ยังไปล้มพับอยู่ในอ้อมกอดของชายอื่นอีก...

จริง ๆ นะ

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นก็อาจจะไม่ยกโทษให้ก็ได้

ท่านอเรช

ยินดีต้อนรับกลับครับ

กลับมาแล้ว

อื้ม ไม่เป็นไรแล้วละนะ

ขอกลับไปที่คฤหาสน์ก่อนแล้วกัน

ถ้าเซอิจิโรลืมตาตื่นเมื่อไหร่ ช่วยเฝ้าดูไว้ให้ดี

เฝ้าดูเหรอ เฮ้ย อเรช!

หลังจากนั้น เราก็ถูกสั่งให้นอนพักรักษาตัวเป็นเวลา 3 วัน

วันนี้เป็นวันที่ 2 แล้ว

ตั้งแต่นั้นมาก็ยังไม่ได้เจอท่านอเรชเลย...

ให้ตายสิ โธ่ ตกใจจริง ๆ นะฮะ ตอนที่ได้ยินว่าคุณเซย์สลบไปเนี่ย!

เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะ เอกสารล่ะ

เอ๋ มาเยี่ยมไข้แท้ ๆ แบบนี้ดูเหมือนผม หอบงานมาให้ทำเลยไม่ใช่เหรอฮะ...

พูดถึงเรื่องเยี่ยมไข้ ทันทีที่ฟื้นคืนสติมา...

ท่านเซอิจิโร ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ นะครับ!

แล้วกัน... ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาขอโทษกันเลย...

กรุณาเงยหน้าขึ้นเถอะครับ

ไม่เลย...

ทั้งที่รู้ดีว่าท่านเซอิจิโรไม่มีภูมิต้านทานพลังเวท

แต่กลับปล่อยให้ต้องตกอยู่ในอันตรายจนได้

เรื่องที่ร่างกายทรุดลงในวันนั้นมันเป็น ปัญหาของตัวเองที่พักผ่อนไม่เพียงพอ

แล้วเรื่องที่ตามเข้าไปในห้องสวดภาวนา ก็เป็นความตั้งใจของผมเองครับ

อีกอย่าง ถ้าไม่ได้ช่วยกางอาคมไว้ให้ก็คงจะตายคาที่ไปแล้วละ

ขอบพระคุณสำหรับความช่วยเหลือนะครับ

เกี่ยวกับเรื่องนั้นน่ะครับ ที่จริงแล้ว...

คนโด มีคนมาเยี่ยมไข้น่ะ

งั้นผมขอตัวก่อน อย่าฝืนตัวเองมากนะฮะ

คุณวอลทอม

อาการเป็นยังไงบ้างขอรับ ท่านคนโด

ต้องขอบคุณท่านอเรช ตอนนี้เลยฟื้นตัวแล้วละครับ

แต่โดนสั่งมาว่าให้พักผ่อนดูอาการ จนถึงวันพรุ่งนี้เพื่อความปลอดภัยครับ

ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่วขอรับ

ท่านอเรชฝากมาบอกว่าตอนถึงเวลากลับบ้าน เดี๋ยวจะมารับด้วยตัวเองขอรับ

งั้นเหรอครับ...

ตอนนี้นายน้อยกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่คฤหาสน์ขอรับ

พูดให้ถูกก็คือมีอาการพลังเวทเหือดแห้ง และดื่มยาฟื้นฟูมากเกินไป

จนทำให้ร่างกายทรุดหนักลงขอรับ

นอกจากต้องออกไปทำภารกิจชำระล้างแล้ว ยังต้องกำจัดสัตว์อสูรอีก

แถมพอกลับมาถึงก็ต้องเริ่มทำการเติมพลังเวททันที

ต่อให้เป็นนายน้อยที่มีพลังเวทมหาศาล แต่ก็สร้างภาระให้ร่างกายมากเกินไปขอรับ

เป็นแบบนี้เองเหรอ...

ก็คิดอยู่ว่ามันแปลก ๆ

เรื่องที่สถานที่รักษาไม่ใช่บ้าน แต่กลับเป็นห้องพยาบาล...

ถ้าเป็นท่านอเรชตามปกติ คงจะพากลับบ้านแล้วคอยจับตาดูอยู่ใกล้ ๆ มากกว่า

ท่านคนโด

เกี่ยวกับตัวนายน้อย...

หรือท่านอเรชนั้นกระผมคุ้นเคยตั้งแต่เยาว์วัย และคอยดูแลปรนนิบัติมาตลอด

แม้ในฐานะพ่อบ้านจะถือ เป็นการทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไปบ้าง

แต่ก็มีความรู้สึกรักใคร่เอ็นดู เหมือนอย่างที่พ่อแม่พึงมีขอรับ

ด้วยเหตุนี้ ท่านคนโด

แม้ไม่ใช่ความต้องการของนายน้อย แต่ต้องขออนุญาตเรียนตามตรงขอรับ

สำหรับกระผมแล้ว การปกป้องร่างกายของ นายน้อยคือสิ่งที่สำคัญเป็นอันดับหนึ่งขอรับ

ครับ

ตั้งแต่ที่ได้พบกับท่านคนโด นายน้อยก็เปลี่ยนไป

สลัดความเซื่องซึมที่เคยมีมาทิ้งไป จนดูมีชีวิตชีวาในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน...

การที่นายน้อยคนนั้นเริ่มรู้จักมีความรัก ถือเป็นความปิติสำหรับตัวกระผมด้วย

ท่านคนโดผู้มอบพลังในการใช้ชีวิตให้กับนายน้อย

สำหรับกระผมแล้ว มันเปรียบได้กับพระผู้ช่วยเลยขอรับ

แต่ว่า สิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อนายน้อย มีสุขภาพที่แข็งแรงก่อนขอรับ

ก็อยากจะถนอมความรู้สึกของนายน้อย เอาไว้ให้ดีที่สุดอยู่หรอก

แต่ก่อนอื่น ต้องให้ความสำคัญกับร่างกายเป็นอันดับแรก

นี่อาจจะเป็นเพียงความคิดตามประสา คนแก่คนหนึ่งเท่านั้นก็ได้

ไม่หรอก...

พูดถูกต้องแล้วละครับ

ผมเองก็...

พึ่งพาท่านอเรชมากเกินไปเหมือนกัน

นิสัยเสียที่ชอบให้ความสำคัญกับงานก่อน จนปล่อยปละละเลยร่างกาย

ตอนนี้ร่างกายของท่านอเรชเอง ก็พลอยถูกผูกติดกับเรื่องนั้นไปด้วย

เรื่องกำจัดสัตว์อสูรก็เช่นกัน คนที่ต้อนร่างกายท่านอเรชให้เข้าสู่วิกฤตไม่ใช่ใครอื่น

แต่เป็นเราเอง

ขอโทษครับ... เป็นความบกพร่องของผมเองครับ

ไม่จำเป็นต้องขอโทษกระผมหรอกขอรับ

เพราะเรื่องการปราบสัตว์อสูร

เป็นความเอาแต่ใจของนายน้อยที่อยาก จะแสดงด้านเท่ ๆ ให้ท่านคนโดได้เห็น

แต่ว่า ต่อให้กระผมจะต้องถูกนายน้อยเกลียดก็ตาม

ก็อยากปกป้องร่างกายของนายน้อยเอาไว้ให้ได้ขอรับ

ได้โปรดช่วยจดจำให้ขึ้นใจว่าหากท่านคนโด ทำให้ร่างกายต้องทรุดลงไป

ก็ยังมีคนที่ต้องพลอยเดือดร้อนนะขอรับ

เป็นไง สภาพร่างกายน่ะ