300: Rise of an Empire

Ο χρησμός της Πυθίας προειδοποιεί.

Μια προφητεία.

Η Σπάρτη θα αλωθεί. Ολόκληρη η Ελλάδα θα αλωθεί.

Και η περσική φωτιά θα καταντήσει την Αθήνα στάχτες...

Διότι η Αθήνα είναι ένας σωρός από πέτρες, ξύλο, μαλλί και σκόνη.

Και σαν τη σκόνη θα εξαφανιστεί στον άνεμο.

Μόνοι οι ίδιοι οι Αθηναίοι υπάρχουν.

Και η μοίρα του κόσμου εξαρτάται από την κάθε τους λέξη.

Μόνο οι Αθηναίοι υπάρχουν.

Μόνο τα ξύλινα καράβια μπορούν να τους σώσουν.

Τα ξύλινα καράβια... και η παλίρροια από το αίμα των ηρώων...

300 Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ

Ο Λεωνίδας, ο σύζυγός μου.

Ο Λεωνίδας, ο βασιλιάς σας...

Ο Λεωνίδας και οι γενναίοι 300 είναι νεκροί...

Οι ελεύθεροι άνδρες και γυναίκες της Ελλάδας δεν δεσμεύονται

από τον όμορφο θάνατο των Σπαρτιατών.

Ο πόλεμος δεν είναι η αγάπη τους.

Κι όμως αυτός έδωσε τη ζωή του γι' αυτούς.

Για το σκοπό της Ελλάδας που υποσχέθηκε.

Οι εχθροί μας σφυρηλάτησαν την ελευθερία μας

στις φλόγες του πολέμου.

Ο Βασιλιάς Δαρείος ήρθε να πάρει τη χώρα μας.

Πριν από δέκα χρόνια ο άνεμος φυσούσε στα μάτια μας...

Πριν αυτός ο πικρός πόλεμος αναγκάσει τα παιδιά μας να γίνουν άνδρες.

Πριν από δέκα χρόνια...

ξεκίνησε αυτός ο πόλεμος... όπως ξεκινούν όλοι οι πόλεμοι.

Με το παράπονο.

Μαραθώνας.

Ο Βασιλιάς της Περσίας Δαρείος,

ενοχλημένος από την ιδέα της ελληνικής ελευθερίας,

ήρθε στην Ελλάδα για να μας υποδουλώσει.

Γέμισε το πεδίο του Μαραθώνα

με μια δύναμη εισβολής

που υπερτερεί τρείς προς έναν έναντι των Ελλήνων υπερασπιστών.

Και έτσι την αυγή οι απελπισμένοι Αθηναίοι κάνουν το αδιανόητο:

Επιτίθενται.

Επιτίθενται στους κουρασμένους Πέρσες

την ώρα που κατεβαίνουν από τα πλοία τους

με τρεμάμενα πόδια μετά από ένα μήνα στη θάλασσα.

Επιτίθενται πριν προλάβουν να εγκαταστήσουν το στρατόπεδό τους

και να φροντίσουν τους στρατιώτες τους.

Και ποιος ήταν ο αρχιτέκτονας αυτής της τρελής στρατηγικής;

Ένας σχετικά άγνωστος Αθηναίος στρατιώτης.

Οι άντρες του τον αποκαλούσαν Θεμιστοκλή.

Αυτός δίνει στους Πέρσες μια γεύση

από τον τρόμο που ξυπνούν οι Αθηναίοι στην μάχη.

Απόδοση Διαλόγων Εξ Ακοής: grgrs ~ Morgan La Fey

Όλες οι σκέψεις περί δόξας έχουν χαθεί.

Χιλιάδες οι νεκροί, εκατοντάδες από αυτούς δικοί τους...

Όλα για μια ιδέα. Μια ελεύθερη Ελλάδα.

Ένα αθηναϊκό πείραμα που λέγεται Δημοκρατία.

Το άξιζε αυτή η ιδέα; Άξιζε όλη αυτή τη θυσία;

Ο Θεμιστοκλής θα άφηνε τον καλό βασιλιά Δαρείο ν' αποφασίσει.

Εν μέσω του χάους αναδύθηκε μια στιγμή...

Και ο Θεμιστοκλής θα την άρπαζε.

Μια στιγμή που θ' αντηχούσε μέσα στους αιώνες.

Μια στιγμή που τον ανύψωσε από απλό στρατιώτη...

στην κορυφή της αθηναϊκής πολιτικής δύναμης.

Όχι!

Μια στιγμή που θα καθιστούσε μύθο το Θεμιστοκλή.

Κι όμως, ενώ η δόξα και οι έπαινοι έπεφταν βροχή πάνω του,

μέσα στην καρδιά του ο Θεμιστοκλής ήξερε ότι είχε κάνει λάθος.

Ήταν ο γιος του Δαρείου, ο Ξέρξης.

Τα μάτια του κουβαλούσαν το σημάδι του πεπρωμένου μέσα τους.

Ο Θεμιστοκλής ήξερε πως έπρεπε να είχε σκοτώσει εκείνο το αγόρι.

Αυτό το ένδοξο σφάλμα θα τον στοίχειωνε για πάντα.

Και έτσι ήταν ο ίδιος ο Θεμιστοκλής, εκείνος

που επέφερε επιπτώσεις στην περσική αυτοκρατορία.

Και κίνησε δυνάμεις...

που θα κατέκαιγαν την καρδιά της Ελλάδας.

Διότι καθώς ο καλός βασιλιάς έπνεε τα λοίσθια...

όλοι οι τρανοί στρατηγοί και συμβουλάτορές του

κλήθηκαν στο πλάι του κρεβατιού του...

Με πρώτη και καλύτερη την εξέχουσα ναύαρχό του...

Την Αρτεμισία.

Μόνο η ομορφιά της ξεπερνούσε την αγριάδα της...

Και η ομορφιά της αντιπαραβαλλόταν

μόνο από την αφοσίωσή της στον Βασιλιά της.

Η Αρτεμισία ήταν η αγαπημένη του Δαρείου ανάμεσα στους στρατηγούς του,

διότι αυτή έφερνε τη νίκη στο πεδίο της μάχης.

Αυτή ήταν ο τέλειος ευνοούμενος πολεμιστής

που ο γιος του, Ξέρξης, δε θα γινόταν ποτέ.

Αγαπημένο μου παιδί...

Γλυκό μου παιδί...

Ξέρξη, μην επαναλάβεις το σφάλμα του πατέρα σου.

Άσε τους Έλληνες στην ησυχία τους.

Μόνον οι θεοί μπορούν να τους κατατροπώσουν.

Μόνον οι θεοί.

Για επτά μέρες ο Ξέρξης θρήνησε, παραλυμένος απ' το πένθος του.

Την όγδοη ημέρα...

Η Αρτεμισία του ψιθύρισε το σπόρο της τρέλας που θα τον καταβρόχθιζε.

Τα λόγια του πατέρα δεν ήταν προειδοποίηση...

Αλλά πρόκληση.

Μόνον οι θεοί μπορούν να κατατροπώσουν τους Έλληνες.

Εσύ θα γίνεις ο Βασιλιάς Θεός.

Η Αρτεμισία συγκέντρωσε τους ιερείς, τους μάγους και τους μυστικιστές

από κάθε γωνιά της αυτοκρατορίας.

Αυτοί έντυσαν το νεαρό βασιλιά με ύφασμα από τη Σαμαριά

ποτισμένο με αρχαίο ελιξίριο.

Και τον έστειλαν να περιπλανιέται στην έρημο.

Εωσότου, μέσα σ' ένα ντελίριο ζέστης και δίψας

έφτασε στη σπηλιά ενός ερημίτη.

Ο Ξέρξης προσπέρασε τα κενά βλέμματα,

και τις άδειες ψυχές των κούφιων πλασμάτων που ζουν στις σκοτεινές γωνιές

της καρδιάς κάθε ανθρώπου.

Και μέσα σ' αυτό το σκοτάδι...

παραδόθηκε πλήρως...

σε μια δύναμη τόσο σατανική και διεστραμμένη...

Όταν αναδύθηκε, κανένα κομμάτι από εκείνον που ήταν ο άνθρωπος Ξέρξης δεν επέζησε.

Τα μάτια του έκαιγαν σαν αναμμένα κάρβουνα.

Γδύθηκε από τα πάντα, εξαγνίστηκε, λείος και καθαρός.

Ο Ξέρξης αναγεννήθηκε θεός.

Η Αρτεμισία δεν εμπιστευόταν κανένα.

Κι έτσι, υπό το πέπλο της νύχτας...

στο παλάτι έγινε εκκαθάριση όλων των συμμάχων του Ξέρξη.

Όλοι εκείνοι που εμπιστευόταν,

Όλοι εκείνοι που τον ανέθρεψαν...

Όλοι αυτοί που κάποτε συμβουλευόταν...

Όλοι τους γνώρισαν την οργή της.

Και καθώς ο Βασιλιάς Θεός στεκόταν μπροστά στο λαό του

η Αρτεμισία έβλεπε την άψογη ραδιουργία της να παίρνει σάρκα και οστά.

Για χάρη της δόξας!

Εκδικήσου...

Πόλεμος...

Πόλεμος!

Η Ελλάδα πέφτει στα νύχια του πολέμου...

Και το φάντασμα ενός τερατώδους στρατού πλέον του εκατομμυρίου

θα έπρεπε να φανεί κάτι παραπάνω από μια απλή λεπτομέρεια για το Θεμιστοκλή.

Τον ήρωα του Μαραθώνα.

Για να τελειώσει αυτο που ξεκίνησε.

Σας παρακαλώ, πρέπει να επικαλεστούμε την επιείκεια του Ξέρξη.

Δειλέ!

- Δειλοί! Είναι μια πόλη δειλών! - Βούλωσέ το!

- Βούλωστο εσύ! - Θα σε σκοτώσω!

Στο διάολο οι Σπαρτιάτες! Στο διάολο να πάνε!

Ησυχία!

Αυτό είναι δημοκρατία, όχι οδομαχία.

Η επίθεση της Περσίας θα έρθει και απ' το Βορρά, και απ' το Νότο.

Οι πόλεις-κράτη πρέπει να διαπραγματευτούν ειρήνη.

Ναι, ναι! Πρέπει να διαπραγματευτούμε.

Να διαπραγματευτούμε με τον τύραννο;

Δώσε μου ένα παράδειγμα που αυτό ωφέλησε ποτέ ένα έθνος.

Συμπατριώτες μου. Μπορούμε να κρίνουμε το μέλλον

μόνο από όσα περάσαμε στο παρελθόν.

Πολλοί από εσάς ήσασταν μαζί μου στο Μαραθώνα.

Κι όσοι από σας υπηρετήσατε και αντιμετωπίσατε τις πληγές της μάχης...

Ξέρετε πώς σμιλεύεται η πραγματική ειρήνη!

Μην απατάστε!

Ο Ξέρξης, ο γιος του Δαρείου, έφτασε στην πόρτα μας.

Κι ακριβώς εδώ, αυτή τη στιγμή, πρέπει να επιλέξουμε.

Αν θα μείνουμε χώρια από την Ελλάδα ή όχι.

Άργος...

Κόρινθος, Μέγαρα, Αθήνα...

Ακόμα και η Σπάρτη δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνη της τους Πέρσες.

Πρέπει να πολεμήσουμε ως ένα έθνος.

Ειδάλλως θα χαθούμε, προσκολλημένοι στα δικά μας συμφέροντα.

Στείλτε μας τα πλοία που χρειαζόμαστε για να υπερασπιστούμε την Ελλάδα.

Ο Θεμιστοκλής θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από τα πλοία μας.

Θα χρειαστεί τα παιδιά μας να μπουν στη μάχη.

- Και η Σπάρτη; - Θα στείλουμε κάθε πλοίο που έχουμε

στη βόρεια ακτή της Εύβοιας.

Εγώ θα πάω να ζητήσω βοήθεια...

από τους Σπαρτιάτες...

Ακόμα δεν έχουμε νέα από τον αγγελιο- φόρο που έστειλες στη Σπάρτη.

Ο βασιλιάς Λεωνίδας μπορεί να προσβλήθηκε από τη γενναιόδωρη προσφορά σου.

Ίσως πρέπει να κάνω έφοδο στη Σπάρτη εγώ ο ίδιος, και να την κατακάψω.

Να θυμάσαι... Όταν ένας βασιλιάς αγαπιέται όσο εγώ,

μπορεί να καταφέρει πολλά.

Θα αναγκαστώ να αντισταθώ στη θεϊκή δύναμή μου.

Η Αθήνα προσπαθεί να οργανώσει μια συμμαχία.

Δε θα είναι τίποτα άλλο από μια χούφτα πλοία.

Μόλις ξεχυθούν αυτά τα νερά, έτσι θα είναι κι η δύναμή μου σ' όλη τη γη.

Θα θυμίσω στους δειλούς Έλληνες ότι δεν ξεχάσαμε την προσβολή τους.

Ξεκουράστε τ' άλογα. Εγώ θα συνεχίσω.

Σπαρτιάτες... Θα τα πάμε καλά.

- Σπαρτιάτες... - Θεμιστοκλή, παλιόφιδο...

Τι σε φέρνει τόσο μακριά στο Νότο;

Ήρθα να δω το Λεωνίδα και να τον προειδοποιήσω για την περσική απειλή.

Άργησες. Ο Πέρσης αγγελιοφόρος ήδη παρουσίασε αυτούς τους όρους στο Λεωνίδα.

Να προσφέρουμε συμβολικά γη και ύδωρ.

Σπαρτιάτες! Μάθετε αυτό, και εμπεδώστε το καλά.

Η πιο ένδοξη στιγμή των Σπαρτιατών,

η τελειότερη εκπλήρωση όσων θεωρούν προσφιλή,

είναι όταν πολεμάνε

με όλη την καρδιά τους για την επιβίωση της Σπάρτης.

Και κείτονται νεκροί στο πεδίο της μάχης.

Νικηφόροι.

Ποιος είναι πρόθυμος να πεθάνει στο πλευρό του βασιλιά μας;

Θεμιστοκλή...

Ταξίδεψες από μακριά για να δεις πώς εκπαιδεύονται οι πραγματικοί άντρες.

Βασίλισσα Γοργώ,

μήπως θα έπρεπε να τους εκπαιδεύετε να ζουν στο πλευρό του βασιλεύ τους;

Μια νέα εποχή μας ξημερώνει.

Μακάρι όλοι οι άνδρες να ξεσηκωθούν με το δικό σας ενθουσιασμό...

- Αυτό ακούγεται σαν απειλή. - Όχι...

Μια ευκαιρία να ενωθείτε με την υπόλοιπη ελεύθερη Ελλάδα

και ν' αντισταθείτε στον τύραννο.

Εκτός κι αν φυσικά εσύ και ο Λεωνίδας έχετε ήδη κάνει συμφωνία με τον Ξέρξη.

Δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία.