Dear Ms.: A Revolution in Print

MS. AANSPREEKVORM VOOR DE ACHTERNAAM VAN EEN VROUW, IN PLAATS VAN MISS OF MRS.

(WANNEER DE BURGERLIJKE STAAT ONBEKEND OF IRRELEVANT IS)

Stel je een leven voor waarin de mannen om je heen je bezitten of controleren.

Veel dingen die vrouwen meemaken, hadden lang geen naam.

Ms. heeft een enorm verschil gemaakt in het leven van de lezers.

In mijn leven in ieder geval wel.

Het is echt een community.

Het is een essentieel onderdeel van de feministische beweging.

Vrouwen zeiden vaak: 'Het voelde alsof een vriendin binnenkwam...

en zei dat ik niet gek was.'

Meer dan 50 jaar na de oprichting van Ms. Magazine...

kozen directeuren Salima Koroma, Alice Gu en Cecilia Aldarondo...

iconische coverstory's om een publicatie te laten zien...

die net zo complex is als de beweging die het inspireerde.

DEEL ÉÉN

Gloria Steinem is zo'n vrouw die je niet snel vergeet.

Ze is een mooie, slimme en geestige freelance journaliste...

uit New York, die over politiek...

en veel andere onderwerpen schrijft voor diverse Amerikaanse tijdschriften.

STICHTEND REDACTEUR, MS.

Begin jaren 70...

schreef ik voor McCall's, Mademoiselle en andere vrouwenbladen.

Ik schreef toen vooral portretten van filmsterren.

HET PROBLEEM VAN TE KNAP ZIJN

Ik wist dat vrouwentijdschriften vooral reclame maakten voor de adverteerders.

Het ging over beauty, kapsels en al dat soort dingen.

Tegelijkertijd deed ik verslag van wat er gebeurde binnen de vrouwenbeweging.

Op een dag bezocht ik een bijeenkomst van de vrouwenbeweging...

in de kelder van een kerk ergens in The Village.

Vriendjes denken meestal niet aan wat we zijn.

Maar aan wat ze willen dat we zijn.

Ik moest...

onderdanig zijn aan een man en zijn kinderen...

en mijn eigen wensen vergeten. Als ik die had.

Het is een verrot systeem voor vrouwen.

Vooral voor zwarte vrouwen.

Ik hoorde mijn eigen leven en dat van andere vrouwen...

op een manier die ik nooit eerder had gehoord.

En ik besefte...

dat de vrouwenbevrijdingsbeweging aan het ontstaan was.

Vrouwen hebben het fundamentele recht om hun eigen leven te bepalen.

Dit is een krachtige vrouwenbeweging.

Bied alle vrouwen een alternatief in plaats van thuis opgesloten zitten.

Vrouwen begonnen zich uit te spreken en het systeem aan te vechten.

Als we echte gelijkheid willen, moeten we onze stem laten horen.

Ik besteed minstens driekwart van m'n tijd aan de vrouwenbevrijdingsbeweging.

Het wijst op de onrechtvaardigheid van het systeem en...

onderzoekt hoe we het kunnen veranderen.

De grootste fout van de pers is dat ze niet begrijpen dat vrouwenkwesties...

diepgaand en serieus zijn, en er niet serieus over schrijven.

Ik zag dat er een vrouwentijdschrift nodig was...

dat vrouwen laat zien zoals ze zijn.

EEN TIJDSCHRIFT VOOR ALLE VROUWEN

Toen ik van school kwam, moest ik werken.

Ik kon solliciteren op vrouwenvacatures.

Receptioniste, secretaresse, telefoniste.

Het was niet anders.

Ik kon beginnen als archiefmedewerker.

Ik wilde me omhoog werken in de uitgeverij met publicaties over de zakenwereld.

Maar bij veel functies mocht ik niet meer dan 80 dollar per week verdienen.

Maar ik wist hoe ik...

moest liegen voor een baan, hoe ik een man zich mannelijk liet voelen.

Terwijl ik degene was die de deal sloot en om opslag moest vragen.

Uiteindelijk werd ik vicepresident van een uitgeverij.

Ik was een van de vijf vrouwen met zo'n functie binnen de uitgeverij.

In 1970 schreef ik mijn eerste boek...

How to Make It in a Man's World, over hoe je dat doet.

M'n redacteur zei: 'Je krijgt kritiek van de vrouwenbeweging'

Ik zei: 'Wat is dat?'

Ze begon me beleidsstukken te geven van radicale feministen.

Ik was verbijsterd.

Ik had iets ontdekt.

Toen ontmoette ik Gloria.

Gloria Steinem opende nieuwe inzichten over de vrouwenbeweging.

En ik dacht: U mijn god, geweldig.

Ik was hoofdredacteur van McCall's, een van de grote vrouwentijdschriften.

Op een gegeven moment benaderde Gloria mij...

om een vrouwentijdschrift op te richten dat anders zou zijn.

Er gebeurde iets ingrijpends met vrouwen in dit land.

Als een van de weinige vrouwelijke journalisten met invloed...

zag ik een vrouwentijdschrift als de plek om dat te onderzoeken.

We probeerden geld in te zamelen, maar dat bleek vrijwel onmogelijk.

Mensen konden zich niet voorstellen dat vrouwen zo'n tijdschrift wilden.

Het enige dat ons hielp, was dat New York Magazine, dat ik had opgericht...

genoeg geld gaf voor een testuitgave.

Als het zou aanslaan, konden we een verschil maken.

En mensen een podium geven die nergens anders gepubliceerd werden.

Veel schrijfsters en redactrices dachten dat ze niet eerlijk konden zijn...

over hun eigen ervaringen.

Ik woonde in New York als alleenstaande moeder, was twee keer gescheiden.

Ik had niets om van te leven.

Gloria nodigde me uit om te praten over het starten van een tijdschrift.

Ik herinner me nog dat we met een enorme groep waren.

Ik kende niet iedereen.

Ik herinner me vooral vrouwen die over de stoelleuning hingen...

en aan het balkon hingen dat zich in dat appartement bevond.

Vol enthousiasme en ideeën.

De mensen die ideeën aandroegen, deden dat vanuit hun eigen werk.

Het waren vrouwen met bepaalde kennis.

Ik was nog een beginnend feminist.

Maar eigenlijk was iedereen dat, elk op haar eigen manier.

En zo begon het.

We hadden bijna allemaal voor andere bladen gewerkt.

Vooral vrouwentijdschriften die we niet lazen.

Ze vertelden de waarheid niet over het leven van vrouwen.

Daar wilden wij verandering in brengen.

Een plek waar vrouwen de waarheid kunnen vertellen, lezen en advies krijgen.

De meesten waren activisten...

en schrijvers, maar niet uit de tijdschriftenwereld.

Ik had een achtergrond in tijdschriften.

Op m'n eerste werkdag trok ik mijn mooiste kleren aan.

Ik droeg een roze kasjmieren rok...

een zijden blouse in dezelfde kleur, hakken...

en een korset.

Ik ging naar een 'kantoor'.

Welkom in de chaos.

Het bleek een anderhalve kamer te zijn.

Tien bureaus met soms maar twee of drie poten.

Mensen zaten op de vloer.

Maar ik ontdekte dat je niet op de vloer kunt zitten met een korset.

Dus kwam ik terug met een broek, zoals de rest.

Ik voelde me thuis.

Het lijkt erop dat alle revoluties...

beginnen met een typemachine in drie drukke kamers boven een bar.

Zeg dat Gloria Steinem heeft teruggebeld.

S-T-E-I-N-E-M.

Het is een tijdschrift dat dient als platform voor de vrouwenbeweging.

Hoe revolutionair de inhoud van het eerste nummer is...

hangt af van iemands positie binnen de feministische beweging.

We vreesden dat we nooit genoeg lezers...

en abonnees zouden krijgen voor een tweede of derde nummer.

Dit kan het enige nummer zijn.

We hebben misschien maar één kans.

Wat willen we erin?

We stopten er alles in wat we maar konden bedenken.

Goed idee.

Schrijf je dit op?

Ik wil precies weten wat je doet.

Ik zat aan het hoofd van de tafel.

Het idee bleef rondspoken en op een gegeven moment schreef ik het op.

Vrouwen hebben veel diepere interesses...

dan op twaalf nieuwe manieren gehaktbrood maken.

Abortus. Kinderopvang. Zusterschap.

Om een tijdschrift te maken dat je kon vasthouden...

hadden we vijf maanden. Geen e-mails, geen internet.

Geen faxapparaten, helemaal niets.

We verdeelden het werk, ontvingen manuscripten, redigeerden ze...

en zorgden voor de productie.

Het was een chaotische periode.

En we hadden nog steeds geen titel.

We hadden heel veel opties.

Misschien werd het 'Sojourner'...

'Lilith'...

'Bimbo'...

of 'Bitch'.

'Sister' lieten we vallen, omdat het klonk als een nonnenblad.

Maar 'Ms.' is een mix van mevrouw en juffrouw.

'Ms.' was de algemene zakelijke titel...

voor vrouwen waarvan je de burgerlijke staat niet wist.

'Ms.' vond ik perfect passen.

Om een tijdschrift te verkopen, moest de cover opvallen in de kiosk.

Na mijn afstuderen ging ik twee jaar in India wonen.

Ik herinnerde me de Indiase beelden. Omdat Kali veel armen heeft...

wat haar kracht en veelzijdigheid symboliseert...

dacht ik dat we dat konden vertalen...

naar de vele rollen en verantwoordelijkheden van vrouwen.

En ze was blauw, wat het probleem van diversiteit oploste.

In januari 1972 kwam de preview van Ms. uit.

We brachten 300.000 exemplaren uit.

We hoopten dat we ze binnen acht weken zouden verkopen.

We waren benieuwd of er interesse was en of mensen zich zouden abonneren.

Misschien krijgt het enige aandacht.

Het eerste nummer van Ms., aangekondigd als een nieuw tijdschrift voor vrouwen...

is er. En het is best triest.

Het is de zoveelste in de grote maar irrelevante traditie...

van Amerikaanse shocktijdschriften.

Ik praatte dit weekend met een paar macho's en één van hen wilde wedden.

'Ik wed dat het minder dan vijf nummers wordt.

Ik zet twee tegen één in.' Niemand ging de weddenschap aan.

Iedereen hoorde Harry Reasoner zeggen: 'Ik geef het zes maanden.'

Ze wilden weten wat er loos was.

Waarom worden mannen ineens zo onzeker?

Alle tijdschriften raakten uitverkocht.

De opluchting en het succes van het eerste uitverkochte nummer...

was belangrijk voor ons en de beweging.

Laten we naar de inhoudsopgave kijken, dan haal ik mijn herinneringen op.

'Het neutraliseren van de Engelse taal.'

Taal is in ons brein gekoppeld aan geslacht.

We wilden dat doorbreken.

Gloria over 'Zusterschap'.

Dat was de feministische Bergrede.

'Hoe schrijf je je eigen huwelijkscontract?'

We stelden stereotypen en verwachtingen ter discussie.

'De zwarte familie en feminisme.'

Een gesprek met Eleanor Holmes Norton, een voorvechtster van vrouwenrechten.

'We hebben abortussen gehad.'

Hier zie je hoeveel aandacht we gaven aan 'We hebben abortussen gehad.'

En bedenk hoe bijzonder taboedoorbrekend dit was.

Niet alleen om dit in een tijdschrift voor vrouwen te publiceren.

Maar om het in Amerika te doen, waar abortus illegaal was.