We Were Soldiers

Dit zijn de ware gebeurtenissen van november 1965.

De La Drang vallei in Vietnam.

Een plek die ons land zich niet herinnert, tijdens een onbegrepen oorlog.

Dit is het testament voor hen die sneuvelden in de Vallei des Doods...

en een eerbetoon aan de Vietnamese soldaten die door ons omkwamen.

Om dit verhaal te vertellen, moet ik bij het begin beginnen.

Maar waar begint het?

Misschien in juni 1954, toen een Franse legereenheid zich in het gebied waagde...

waar wij 11 jaar later introkken.

Zie je iets?

Nee, Kapitein.

Dat verdomde gras.

Die verdomde hitte.

Dat verdomde land.

Nemen we krijgsgevangenen?

Nee. Dood iedereen die ze sturen...

totdat ze niet meer komen.

Misschien begint het verhaal in Amerika...

toen men besefte dat een nieuwe oorlog ophanden was.

Het Witte Huis eist de overwinning op die wilden in zwarte pyjama's.

Ze hebben het Franse leger al verslagen. - Het Franse leger? Wat is dat?

Het probleem in Vietnam is het terrein: Jungle, bergen, rivieren. Een nachtmerrie.

Vandaar de helikopters: Snelle actie en snel weg.

Jij moet de actie coördineren. - Dat vereist een fantastische commandant.

Ik ken een jonge kolonel, Hal Moore. Hij leidde missies in Korea.

Later testte hij experimentele parachutes.

Experimenteel? Lijkt me de juiste man.

Zullen we terug naar Bingo gaan?

Tom, wat weet je van de nieuwe kolonel? - Hij zat in Korea.

Heeft een Harvard graad in Internationale Betrekkingen.

Hij is toch niet zo'n academisch mietje? - Hal Moore?

Kom op, Too Tall. Alles wat je hebt.

Zagen jullie dat, mensen?

Snakeshit sloeg die bal richting maan.

En hij gaat het redden.

Misschien ook niet...

Je bent uit, Snakeshit.

Logisch dat je niet vliegt. Je bent blind.

Volgens mij ben je uit.

Ben jij piloot?

Too Tall, Sir. - Ik zie het.

We staan voor u klaar.

Kan ik je even spreken, Crandall?

Uit. - Binnen.

Wil je wat drinken? - Graag.

Je mannen noemen je Snakeshit?

Gewoon een koosnaampje van m'n medestrijders. Vanwege m'n vliegstijl.

Ik heb een probleempje, Snakeshit. En jij bent de oplossing.

Ik word zelden als oplossing gezien. - Ken je de term Luchtcavalerie?

Je vliegt boven vijandig gebied, Onderbemand en 16.000 km van huis.

Soms is het terrein kleiner dan een voetbalveld...

en zonder helikopters worden wij afgeslacht.

Nou zullen piloten dat niet voor iedere vreemdeling doen, dus: ik ben Hal Moore.

Ik weet het. Waarom wij?

Jullie zien er niet uit, maar jullie uitrusting is perfect.

Gisteren was het zondag en toch oefenden jullie.

En je hebt mannen als Too Tall, die buiten alle standaardeisen valt...

en ze willen allemaal met jou vliegen. Waarschijnlijk omdat je de beste bent.

Ik rekruteer alleen stommelingen.

Heb ik een keuze? - Absoluut niet.

Ik wil het voor geen goud missen. Op de Luchtcavalerie.

Een goedemorgen, Sergeant Majoor. - Hoe weet jij dat godverdomme nou?

Mannen. Attentie.

Op de plaats rust, mannen.

Welkom bij de nieuwe cavalerie.

Al rijdend trekken we ten strijde.

En dit zal ons paard zijn.

Je hoeft ze niet te vangen. En niet te voeren.

Maar ik kan jullie verzekeren, dat noch de nieuwste technologie...

noch uw status als officieren u van gevaar vrijwaren.

Sergeant Majoor Plumley en ik komen van de paratroepers...

waar de officieren als eersten het vliegtuig verlaten.

Als je op je instinct wilt vertrouwen, en je de soldaten wilt inspireren...

moet je bij hen zijn, als de echte strijd begint.

Plumley was present bij alle ' acties van de lucht-landingsbrigade in WO II.

Sicilië, Salerno, Normandië en Nederland, plus nog een actie in Korea.

Hij legt slechts verantwoording aan mij af.

Ik hoop dat jullie van training houden, want ik en de Sergeant Majoor...

zijn er dol op.

Drie slag en je bent niet uit. Er is altijd wel iets dat je kunt doen.

Vooruit.

Twee...

en drie.

Niet slecht, hé? - Niet slecht.

Een ding is fout.

Wees scherp, mannen. We moeten het beste peloton worden.

Klaar? Vooruit.

Je commandant is dood. Wat doe je dan?

Hij aarzelde, dus is ie ook dood. Wat doe jij?

Uit de helikopter.

Officieren, hier komen.

Kom erbij.

Savage, weet wat je superieur moet doen. En je onderwijst je ondergeschikte.

Dat geldt voor iedereen in deze eenheid. Begrepen?

We zullen onder vijandelijk vuur landen.

Er zullen mannen sneuvelen.

Heb je je gebed al gezegd?

Nee? Dan doe ik wel mee.

Doe maar mee.

Klaar? In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Heilige Maria, vol van genade, de Heer is met U.

Gezegend zij U, en de vrucht van Uw schoot.

Heilige Maria, moeder van... Cecile, ik hoor je niet bidden.

Ik wil geen katholiek zijn, maar een methodist, net als mama.

Echt waar?

En waarom dan wel? - Dan kan ik bidden wat ik wil.

Dat is een zonde. - Niet waar.

God heeft je koppig gemaakt. Dat is geen zonde.

Wil je dan bidden en God danken voor ons gezin?

Vooruit dan maar.

Heilige Maria, vol van genade, de Heer is met U...

gezegend zij U en de vrucht van Uw schoot, Jezus.

Ik hoor je zelfs hier lachen. - Ik lach niet. Ik verbaas me.

Waarover dan wel?

Dat je koppigheid ziet in je kinderen en niet denkt dat het van jou komt.

Ik zal je iets geven om je over te verbazen.

Als ik bid...

wat ik ook wil, dan dank ik God voor jou.

Een mooie ochtend, Sergeant Majoor. - Ben je nou ook al weerman?

Kijk eens wat ik heb voor onze honkballer.

Ze hebben weer officieren gestuurd. Groentjes, die moeten we hard trainen.

Alsof we een nieuwe eenheid beginnen.

We hebben nieuwe geweren. De M16. - Schijnt niet slecht te zijn.

Veel plastic. Voelt als speelgoed aan. Ik hou het wel bij m'n pistool.

Zouden we zo dicht bij de vijand komen? - Wat denkt u zelf, Sir?

Een leider moet koel en kalm blijven.

En verder moet je de explosies, de hitte en het stof negeren...

evenals het gegil van de gewonden. Dat zijn normale zaken op het slagveld.

Ik ben gewond.

We hebben de helikopters met de versterkingen nu nodig.

Waar komt dat vandaan?

Dat zijn onze adviseurs in Vietnam. De radio pikt het toevallig op.

Toen Crazy Horse een baby was...

werd ie gevoed door alle vrouwen van de stam.

Zo voedden de Sioux hun kinderen op.

Iedere krijger noemde iedere vrouw 'moeder'.

Iedere oudere krijger werd 'grootvader' genoemd.

Ze vochten als een familie.

Zorg goed voor je manschappen. Leer ze om voor elkaar te zorgen.

Want als de hel losbarst...

hebben we alleen elkaar.

Heb jij dat bericht opgepikt? - Ja, Sir.

Prima. Jij bent m'n radio man.

Je redt het wel. Verzin maar iets.

Als een van jullie klootzakken me 'opa' noemt...

vermoord ik je.

Godboldt, doe je laarzen uit.

Vooruit.

Iedereen doet z'n laarzen uit.

Iedereen. Ook je sokken.

Ik wil dat je nieuwe sokken haalt en je voeten met poeder behandelt.

Iedereen moet elkaars voeten inspecteren, zoals Godboldt en ik.

Die jongeman is een leider.

Maar die andere, die grote sterke daar, die wil medailles verdienen.

Die is gretig.

Ik ben echt blij dat jullie hier vandaag zijn.

Sommigen zijn nieuw in het leger. Maar we zijn allemaal nieuw hier...

dus moesten we eventuele vragen maar samen zien te beantwoorden.

Laten we beginnen met item nummer een: eten.

Als de voorraad op raakt, waar kan je dan het best winkelen?

Big Star is goed, alleen ben ik steeds bang dat m'n vliezen er breken.

Dat was het voedselgedeelte, wat ons brengt bij item twee: wasgoed.

De wasmachines hier lopen vast door al het zand van de moerasmissies.

Dat regel ik wel. - Ik heb al geklaagd.

We gaan gewoon naar de generaal.

Voorlopig is de wasserette goed genoeg. Maar gekleurde was is er verboden.

In een openbare wasserette?

Ik snapte het ook niet, maar er hing iets van 'Alleen Wit'.

Wat? - Ze bedoelen 'Alleen Blanken'.

Dat is vreselijk.

Je man draagt een uniform voor z'n land...

en hij kan sneuvelen voor z'n land, maar z'n wasgoed is niet goed genoeg?

Het geeft niet. Ik weet waar m'n man voor vecht, en daarom lach ik erom.

Mijn man vraagt nooit om respect.

En hij schenkt niemand respect die het niet verdient. Z'n hele familie is zo.

En anders houden ze hun wasmachine maar, m'n was wordt toch wel schoon.

Dat was dan item nummer twee.

Alles goed?

Volgens mij zijn m'n vliezen gebroken.

Allemaal kalm blijven.

Ik haal de auto wel.

Kolonel...

Rustig. Dus een van m'n luitenants is net vader geworden? Van harte gefeliciteerd.

Ik wil je niet storen... - Geeft niks. Gaat u zitten.

Hoe is het met je vrouw? - Prima. Ze slaapt.

M'n dochter ook.

Ik wilde eerst hier even zijn, voor ik haar vasthield.

Heeft ze al een naam? Wat staat daar? - Camille.

Laat dat ding maar zitten, en dat is een bevel.

Kolonel, mag ik u iets vragen? - Natuurlijk.

Wat vindt u ervan om soldaat en vader te zijn?

Ik hoop dat het een het andere versterkt en aanvult.

Waarom? En jij? - Ik weet het niet.

Tussen m'n opleiding en hier zaten Barbara en ik een jaar in Afrika.

Een school voor weeskinderen helpen bouwen.

Ze waren wees omdat een ander stamhoofd hun stam niet mocht.

God heeft vast een plan voor me.

Ik hoop dat het om bescherming van wezen gaat en niet om het maken ervan.

Waarom vragen we het Hem niet?

Laten we het Hem vragen.