DARK MOON: THE BLOOD ALTAR (DARK MOON　-黒の月: 月の祭壇-)

ไลแคนโทรป...

ไลแคนโทรปก็คือ...

ผู้สืบสายเลือดของเทพหมาป่าวาร์ก แห่งอาณาจักรโบราณ

เธอคือแวร์วูล์ฟผู้ถูกเลือก โดยพระเจ้ายังไงล่ะ

เธอก็คงจะรู้ดีอยู่แล้ว

ว่าแวร์วูล์ฟอย่างเรา สืบสายเลือดนั้นมารุ่นต่อรุ่น

พร้อมสืบทอดตำแหน่งและตำนาน

ทั้งอำนาจในการปกครองฝูง และสร้อย "ซิลเวอร์แฟง" เส้นนั้น

ทั้งหมดนั่นเป็นสัญลักษณ์ ของไลแคนโทรป นักรบผู้ยิ่งใหญ่

เอาเถอะ คนที่ยังรู้เรื่องพวกนี้ ก็เหลือแต่พวกเฒ่าอย่างฉันด้วยแหละ

แต่ก็คงรู้สึกตัวอยู่นี่ ว่าตัวเองต่างจากคนอื่น ๆ ในเผ่า

ปกติในคืนวันเพ็ญ

พออาบแสงจันทร์ ทุกคนก็จะกลายร่างแท้ ๆ

ทำไม... มีแค่ฉันคนเดียวที่...

ฉันมันเป็นแค่พันธุ์ทางจริง ๆ งั้นเหรอ

ที่เธอต่างออกไปจากคนในเผ่า

ก็เพราะเธอมีชะตากรรม ที่ต้องชี้นำฝูงของพวกเราไงละ

ระวังตัวเอาไว้ เป้าหมายของพวกมันคือเธอ

เพื่อที่จะได้เลือดของวาร์กในตัวเธอ

ดาร์ดันถึงได้สั่งจับตัวแวร์วูล์ฟ แบบไม่เลือกหน้า

คนของเผ่าเรามีทั้งที่บาดเจ็บ และตายลงไปอยู่ด้วย

เป็นเพราะฉันงั้นเหรอ

โธ่เอ้ย

อภัยให้ไม่ได้

เมื่อกี้คุณบอกว่าเพื่อนของเรา ถูกส่งไปที่ออโทนัลใช่ไหมครับ

อืม

พวกพี่คามิลจะต้องอยู่ที่นั่นแน่

ฉันจะต้องช่วยเพื่อน ๆ ของเราให้ได้

คุณปู่ ช่วยบอกทุกอย่าง ที่พอจะเป็นเบาะแสได้ทีนะ

ยังไม่เจออีกรึไง

ขออภัยด้วยครับ ในหมู่แวร์วูล์ฟที่จับได้รอบนี้...

ช่างมัน ไปหาต่อซะ

ดาร์ดัน

ปล่อยตัวองค์หญิงเดี๋ยวนี้

ถ้าเป็นตอนนี้ยังทันนะ

เรื่องที่เจ้าคิดจะทำ ไม่ใช่เรื่องที่สามารถให้อภัยได้

เรื่องสถานภาพอีกแล้วเหรอ

ไม่ใช่แบบนั้น นี่มันเป็นเรื่องของคุณสมบัติ

ไม่ใช่ว่าผู้ที่เกิดมา ในราชวงศ์จะได้รับพลัง

แต่ผู้ที่มีคุณสมบัติต่างหาก ที่สืบทอดพลังมา

ราชวงศ์เพียงปกป้องสิ่งนั้น สืบต่อกันมาเท่านั้น

เจ้าไม่มีคุณสมบัติจะสืบทอดสิ่งนั้น

ต่อให้เจ้าเกิดมาในราชวงศ์ก็ตาม

แต่กับคนที่มีแต่กิเลสและคอยสังเวยผู้อื่นแบบเจ้า ยังไงก็ไม่มีวันได้พลังมาหรอก

คงจะพูดจาอวดดีได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ

ตอนนี้ไม่มีอะไรที่เจ้าทำได้อีกแล้ว

จะแสดงให้เห็นเองว่าจะตอนนั้น หรือตอนนี้ ข้านี่แหละถูกต้อง

เมืองนี้มันอะไรเนี่ย

ดูไม่มีชีวิตเลย

ผู้คนในเมืองทั้งหมด ก็เป็นแวมไพร์กันหมดด้วย

แต่ไม่มีใครเข้ามาโจมตีพวกเราเลยนะ

อย่าไปสบตานะ

พูดง่าย ๆ คือทั้งเมืองตกอยู่ ใต้การควบคุมของดาร์ดันแล้วสินะ

แบบนี้ก็แปลว่ารอบ ๆ มีแต่ศัตรูน่ะสิ

ยังไงก็ไปตามหาดาบกันก่อนเถอะ

เหมือนว่าพิพิธภัณฑ์ จะอยู่ใต้ศาลากลางตรงนั้นนะ

ยินดีต้อนรับสู่พิพิธภัณฑ์ออโทนัล

ดิฉันเป็นภัณฑารักษ์ชื่อทริชาค่ะ

เชิญทางนี้ค่ะ

ทุกคน ระวังตัวไว้ด้วย

ยัยนี่ ไม่ใช่แค่แวมไพร์ธรรมดา

เชิญทางนี้ค่ะ

ในห้องนี้จัดแสดง ของตกแต่งสมัยโบราณค่ะ

เชิญชมได้ตามอัธยาศัยเลยนะคะ

เจอแล้ว

หยิบออกมาได้ไหม

จะลองดู

ว่าแล้วหมายตาเจ้านั่นจริงด้วย

ไม่ยอมให้ดาบนั่นไปหรอก

พวกแกทุกคนจะต้องตายที่นี่

เฮลิ ตอนนี้แหละรีบไปเอาดาบเร็ว

อะไรเนี่ย มือมันขยับไปเอง

เฮลิ!

อะ อะไรกัน มือมัน...

ร่างกายมัน...

ขยับไม่ได้เลย

ต่อให้เป็นดาบทรงอิทธิฤทธิ์แค่ไหน

ก็ขึ้นอยู่ว่าปลายดาบหันหาใครละเนอะ

ฉันน่ะ สามารถกำหนดทิศทางนั้นเองได้

ดาบที่ฆ่าเพื่อนร่วมเผ่าของเราเล่มนั้นน่ะ

คราวนี้เอาไปฆ่าเพื่อนตัวเองซะบ้าง

ถ้ายังถูกควบคุมอยู่แบบนี้ จะต้องฆ่าทุกคนแน่

โธ่เว้ย ขยับร่างกายไม่ได้เลย

ยัยนั่นคนเดียวควบคุมพวกเรา ทั้งเจ็ดคนเลยเหรอ

ชิอน ทำอะไรไม่ได้เลยเหรอ

ถ้าเรื่องสะกดจิตฉันเองก็!

ชิอน

ชิอน!

อย่านะ

โนอา

เปล่าประโยชน์

โนอา

ร่างกายมันขยับไปเอง

โนอา

เอียน

โซ...

โซลน!

เท่านี้ทุกอย่างก็เป็นของข้าแล้ว

แบบเดียวกับเมื่อตอนนั้น...

โซลน...

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

โนอา

โธ่เอ้ย

ทำยังไงกันดี

สีหน้าน่าดูกันทุกคนเลย

เสียดายจังที่ได้ดูอยู่คนเดียว

ไม่ต้องห่วง ไม่ให้ตายง่าย ๆ หรอก

เรื่องสนุกแบบนี้จะให้จบเร็ว ๆ ได้ไง

หนอยแน่ กล้าดียังไง!

จีโน

รู้สึกยังไงบ้างที่พวกพ้องฆ่าฟันกันเอง

น่าเสียดายเนอะ โอกาสทองแท้ ๆ เลย

โธ่เว้ย

จบกันแค่นี้แหละ

จาคาร์

เอาละ เหลือแค่คนเดียวแล้วนะ

ไปเอาหัวของเจ้านั่นมาซะ

เอียน

คิดจะขัดขืนเหรอ จองหองซะจริง

ไอ้เจ้าเด็กนี่

อย่านะ!

จนท้ายที่สุดก็ยัง...

ไอ้เจ้านี่!