The Food Diary of Miss Maid (メイドさんは食べるだけ)

อากาศเริ่มหนาวมากแล้วค่ะ

ฉันชื่อซุซุเมะ

เป็นเมดที่ทำงานในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง ในประเทศอังกฤษค่ะ

อย่างไรก็ดี

คฤหาสน์ถล่มลงมาด้วยสาเหตุหลายประการ…

จนกว่าจะซ่อมแล้วเสร็จ

ฉันจึงต้องมาอาศัยอยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นเวลาหนึ่งปี

เอาละ

วันนี้จะทานอะไรดีนะ

อร่อยจริงๆ ค่ะ

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

-เหรอคะ -ผลไม้…

แผ่นหลังแบบนั้น ไม่มีทางจำผิดแน่

-มันอร่อยมากเลยค่ะ -มีในญี่ปุ่นไหม

มันกระอักกระอ่วนชะมัดเวลาเจอคนรู้จัก

-ในระยะห่างแบบนี้ -ใช่

เข้าไปทักดีไหมนะ

แต่ดูเหมือนกำลังคุยกับคนอื่นอยู่

ใช่ แต่…

เอาละ อ้อมไปทางอื่นดีกว่า

สุขภาพสำคัญกว่าความอึดอัด

คุณโคมัตสึ

อ้าว คนนั้นคือ…

คุณอยู่อะพาร์ตเมนต์เดียวกันเหรอ

ใช่แล้วค่ะ เราเคยทักทายกันแล้วนี่คะ

ฉันดีใจที่ยังจำฉันได้

ฉันชื่ออันซึค่ะ

ดูเหมือนไม่ต้องแนะนำตัวแล้วนะคะ

ทุกครั้งที่เห็นฉันคิดมาตลอดเลยว่าสูงจังแถมเท่อีก

เลยดีใจที่มีโอกาสได้คุยกันค่ะ

ถ้ามีสาวแต่งตัวดีเข้าสังคมเก่ง…

มาบอกว่าฉันเท่ ฉันคงพูดอะไรไม่ออกแล้วละ

คุณโคมัตสึนี่ซื่อตรงดีจังเลยนะคะ

อ้อจริงสิ คุณซุซุเมะ

ลองถามคุณโคมัตสึเรื่องของที่คุณซื้อมาเมื่อกี้สิ

-อันนี้สินะ -อือ

คุณโคมัตสึรู้ไหมคะว่า "ชต็อลเลิน" คืออะไร

เป็นธรรมเนียมช่วงคริสต์มาสน่ะค่ะ

ชะ…ชต็อลเลินเหรอ

ไม่อะ ไม่รู้จัก

เห็นไหม

เอ๊ะ

คุณซุซุเมะกำลังจะเอาให้ดูที่ห้องค่ะ

ถ้าไม่รังเกียจคุณโคมัตสึก็มาด้วยกันสิ

ก็แอบสนใจอยู่เหมือนกัน ถ้าแป๊บเดียวน่ะนะ…

เย่ มีแขกเพิ่มแล้ว

ว้าว โคทัตสึ

รู้สึกดีจัง รู้สึกดีมากกับร่างกายที่อดนอน

ไม่นะ รู้สึกดีสุดยอดเลย

ขอโทษที่ให้รอค่ะ

ทั้งสองคนเห็นแล้วต้องรู้เลยแน่ๆ

นี่คือชต็อลเลิน

แต่นแต๊น

อุ๊ย นี่อะไร

ของกินเหรอ

มีผงสีขาวปกคลุมอยู่ด้วย

เอ๊ะ

จุน ชต็อลเลินเป็นขนมดั้งเดิมของเยอรมนี

ที่ขาดไม่ได้ในช่วงคริสต์มาส

ใช่แล้วจ้า

เพราะนายท่านชอบ ที่คฤหาสน์เลยกินกันทุกปีน่ะค่ะ…

อย่างนี้นี่เอง

ที่ญี่ปุ่นเป็นที่รู้จักในชื่อ "ชต็อลเลิน"

แต่สองคนนี้คงไม่รู้จักสินะ

อ๊ะ… ถ้าหั่นจะดูน่าอร่อยมากนะ เพราะงั้นรอสักครู่นะคะ

เธอดูกระตือรือร้นดีจัง

ว้าว ดูเหมือนเค้กปอนด์เลย

ช่างเป็นกลิ่นหอมผลไม้ที่ซับซ้อนอะไรอย่างนี้

-น่ากินจัง -น่ากินจัง

ดีเลย เชิญลองทานดูนะคะ

-ทานแล้วนะคะ -ทานแล้วนะคะ

แข็งจัง…

รสของผลไม้กับถั่วผสมกันแล้วสุดยอดเลย

เคี้ยวกรุบๆ

การได้เคี้ยวลูกฟิกนี่สนุกดีจัง

ปกติแล้วชต็อลเลินจะนิยมหั่นกันบางๆ

แต่ถ้ากินที่บ้านก็มีหั่นแบบนี้เหมือนกันนะ

นี่มันชิ้นหนามากๆ

ชต็อลเลินชิ้นมันหนาจนตั้งได้เองเลย

ว้าว อร่อยจังเลย

ไม่ใช่ว่าปกติต้องกินในวันคริสต์มาสเหรอ

ไม่เป็นไรค่ะ

ชต็อลเลินน่ะ เขากินกันตั้งแต่ต้นเดือนธันวาคมเลยนะคะ

ค่อยๆ กินไปทีละนิดทุกๆ วัน

ตั้งแต่วันที่หนึ่งธันวาคมไปจนถึงวันคริสต์มาสเลย

และการที่น้ำตาลด้านนอกค่อยๆ ซึมเข้าเนื้อขนม จนรสชาติเปลี่ยนก็เป็นความสนุกอย่างนึงด้วย

คำสุดท้ายจะกลายเป็นรสชาติแบบไหนนะ

คำสุดท้ายที่จริงๆ ควรเก็บไว้นั้น ตอนนี้อยู่ตรงนี้แล้วค่ะ

คุณซุซุเมะ

อร่อยเกินไปเลยเผลอกินหมดเลยค่ะ

ฉันเองก็ขอเพิ่มไปเหมือนกัน

ฉันด้วย

กินนิดเดียวแล้วหยุดไม่ได้เลย

จะว่าไปแล้วปกติจะไม่หั่นชต็อลเลินจากขอบนอก

แต่จะหั่นจากตรงกลาง พอจะเก็บ ก็เอาส่วนที่เหลือมาประกบกลับเข้าหากัน

ถ้าเก็บแบบนี้เนื้อเค้กด้านในจะไม่แห้ง และจะอร่อยไปจนถึงคำสุดท้ายเลย

แต่ตอนนี้มันไม่เหลือแล้วละ จุน

มันอร่อยมากจริงๆ

เอาละ ฉันจะไปซื้อสักชิ้น

ให้ตัวฉันเองและคุณซุซุเมะ

นี่มันสนุกจริงๆ เลย

ฉันเองก็คิดเหมือนกัน

ถ้าไม่ทำแบบนั้น ก็เหมือนจะออกจากโคทัตสึไม่ได้เลย

เราไปซื้อด้วยกันทุกคนเลยดีไหม

อือๆ ไปกันเถอะ

คุณอันซึ คุณโคมัตสึ

ร้านอยู่ใกล้ๆ เองค่ะ

คุณซุซุเมะกลับมาอีกแล้ว พนักงานคงจะสงสัยแหละนะ

กลายเป็นลูกค้าประจำไปเลยนะเนี่ย

ตอนเจอกันครั้งหน้า ฉันจะถามเรื่องการเปลี่ยนแปลงของรสชาติ

เพราะงั้นอย่ากินหมดทีเดียวนะ

ถ้าหั่นแบบนั้นมันจะหมดเร็วนะ

นั่นสิคะ

คราวนี้ฉันจะซื้อเยอะๆ เลยค่ะ

เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ถูกแล้วใช่ไหมนะ

นั่นมัน…

สวัสดีค่า

คุณแฮปปี้

วันนี้ก็ดูร่าเริงเหมือนเคย

ขอรบกวนหน่อยนะคะ

อ้าว มาแล้วเหรอ ซุซุเมะ

สวัสดีค่ะ คุณตา

ทำงานอยู่เหรอคะ

นี่คือไปรษณียบัตรอวยพรปีใหม่

เป็นจดหมายทักทายที่ส่งถึงกันในวันปีใหม่น่ะ

ปีใหม่เหรอคะ

นี่ยังไม่ถึงคริสต์มาสเลยนะคะ

ก็จริงนะ มันชวนให้สับสน เรื่องวันหยุดเทศกาลเลยเนอะ

เรื่องไปรษณียบัตรอวยพรปีใหม่น่ะ ถ้าอยากให้มาถึงก่อนวันปีใหม่

ก็ต้องส่งก่อนคริสต์มาส

อย่างนี้นี่เอง

ซุซุเมะอยากเขียนสักใบไหม

ได้เหรอคะ

เอาละ

คุณตาคะ ถึงจะไม่รู้ที่อยู่ก็ยังส่งถึงได้ไหมคะ

อันนั้นมันทำไม่ได้หรอก คราวหน้าไปถามที่อยู่มาใหม่นะ

ค่ะ

รู้สึกอยากวาดต้นคริสต์มาส แต่…

ก็พอเข้าใจอยู่นะ

พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ ตอนมาที่นี่หนูเห็นต้นคริสต์มาสด้วยค่ะ

ต้นคริสต์มาสเหรอ

มีแถวนี้ด้วยเหรอ

มีดาวสีส้มอยู่บนต้นด้วยค่ะ

เป็นต้นไม้ที่มีสไตล์มากเลย

ดาวสีส้มเหรอ

อ๋อ นั่นอาจจะไม่ใช่ต้นคริสต์มาส

แต่เป็นลูกพลับคิโมริ

ลูกพลับคิโมริเหรอ

ตอนเก็บเกี่ยวลูกพลับ

จะเหลือไว้หนึ่งลูกโดยตั้งใจว่า

ปีหน้าขอให้ผลดกๆ อีก

จุน

ยังมีอีกทฤษฎีหนึ่งเกี่ยวกับลูกพลับคิโมริ

ก็คือแบ่งไว้ให้นก ในช่วงฤดูหนาวอันโหดร้ายนั่นเอง

นกมิคูโดริชอบลูกพลับมาก จุน

ตกใจหมดเลย

เออใช่ เราได้ลูกพลับมาเยอะเลย

อยากกินไหม

คงไม่ต้องถามแล้วแหละมั้ง

ซุซุเมะปอกลูกพลับเป็นไหม

ไม่เคยทำมาก่อนเลย แต่รู้สึกว่าน่าจะทำได้ค่ะ

การมีความมั่นใจเป็นเรื่องที่ดีนะ

สีส้มสดใสจัง

เป็นสีที่ตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าได้ดีเลย

เอาละ

กลิ่นหอมมากเลย หนูกินได้ไหมคะ

เดี๋ยวก่อนๆ

อ๊ะ… ค่ะ…