Tokyo Story (Tôkyô monogatari) (東京物語)

เย็นนี้เราน่าจะผ่านโอซาก้า ราวหกโมงเห็นจะได้

ตอนนั้นเคโซะคงจะเลิกงานเเล้วละนะ

ถ้าได้รับโทรเลขจากเราเเล้ว เขาคงมารอรับที่สถานีโอซาก้าเเน่ๆ

ข้าวกลางวันมาเเล้วค่ะ

หนูไปนะคะ

ถ้าเกิดยังอยู่ที่โรงเรียน ก็ไม่ต้องไปส่งเราหรอกนะ

หนูมีเวลาเเน่ค่ะ ช่วงพักเที่ยงพอดีน่ะค่ะ

งั้นค่อยเจอกันนะคะ

หนูเทน้ำชาใส่กระติกไว้ให้เเม่เเล้วนะคะ

- งั้นหนูไปนะคะ - ไว้เจอกัน

พ่อเอาเบาะอัดลมไปรึยังจ๊ะ ?

พ่อยังไม่เอาให้เเม่อีกรึ ?

ไม่เห็นมีเลย

พ่อว่าให้ไปเเล้วนี่หน่า

จริงเหรอ ?

อรุณสวัสดิ์จ้า

- ไปวันนี้เหรอจ๊ะ ? - ใช้จ้ะ บ่ายนี้เเหละ

เหรอจ๊ะ ?

โอกาสนี้เเหละ ที่เราจะได้เจอลูกๆเราครบทุกคน

ดีจังนะจ๊ะ

สงสัยจะตั้งหน้าตั้งตาคอยกันเเย่เลยเชียว

หวังว่ายังงั้นละนะ ช่วงที่เราไม่อยู่เนี่ยฝากบ้านด้วยละกันนะ

ได้เลยจ้ะ

ลูกๆคงได้ดิบได้ดีไปตามๆกันเเน่ๆเลยสิจ๊ะ

- ลุงกับป้านี่โชคดีจริงจริ๊ง - คิดว่ายังงั้นละนะ

วันนี้อากาศก็เเจ่มใสเสียด้วยสิ

นั่นน่ะสิจ๊ะ

ได้เดินทางกันสบายๆเเน่ๆเลยจ้ะ

ขอบคุณนะจ๊ะ

- เเม่ยังหาไม่เจอเลย - ยังรึ ? น่าจะอยู่ในนั้นสิ

- อ้อ อยู่นี่ไง - เจอแล้วเหรอ ?

เจอเเล้ว

นายเเพทย์ฮิรายาม่า- เวชกรรมภายในเเละโรคเด็ก

ห้ามทำห้องเลอะเทอะเชียวนะ

- กลับมาเเล้วครับ - สวัสดีจ้ะ

- ปู่ย่ามากันรึยังครับ ? - เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะจ้ะ

เเม่ครับ !

-จะเอาอะไรเหรอ? -เเม่ย้ายโต๊ะผมทำไมละครับ ?

-จัดที่ไว้ให้ปู่กับย่าไงล่ะ -เอาไว้ที่เดิมเหอะ !

ช่วยไม่ได้ก็เราต้องใช้พื้นที่นี่นา

เเล้วเรื่องสอบผมล่ะ ? ผมต้องใช้ที่ไว้ท่องหนังสีอนะ

ท่องตรงไหนก็ได้นี่ !

งั้นให้ผมไปท่องไหนล่ะ ?

- เเม่ ! ตรงไหนละครับ ? - เฉยๆไว้น่า

- ท่องเหมือนกันนะ ! - เปล่าสักหน่อย !

งั้นผมก็ไม่ต้องท่องใช่รึเปล่า ?

ไม่ต้องท่องอีกเเล้วใช่ไหม ?

พูดอะไรของเธอนี่ ?!?

มากันเเล้วล่ะ

- กลับมาเเล้วเหรอคะ? - เชิญครับ

- เชิญค่ะ - เชิญเลยครับ

บนรถไฟหลับสบายไหมครับ ?

- ท่าจะเพลียน่าดูเลยนะครับ - ใช่จ้ะ

มานี่สิจ๊ะ

ยินดีต้อนรับค่ะ

ดีใจจังค่ะที่มากัน

หวังว่าเราคงไม่ได้มารบกวนพวกเธอกันนะ

- ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะคะ เเม่ - นั่นสินะ

ดีใจจริงๆค่ะ น้องเคืยวโกะเป็นยังไงบ้างละคะ ?

ก็สบายดี ขอบใจนะ

เธออยู่เฝ้าบ้านให้เหรอคะ ?

ฟูมิโกะ...

พี่เอาของมาฝากด้วยล่ะ

ขนมปังกรอบน่ะ ซื้อมาจากเเถวบ้านเเน่ะ

เห็นเเม่เเกชอบกิน มีอะไรมาใส่ไหม ?

เอาถาดก็ได้

- นี่ได้ไหมคะ ? - ได้ๆ

โนริโกะไปรับด้วยรึเปล่า?

เปล่า เเต่พี่โทรหาเธอเเล้วล่ะ

- ทำไมไม่ไปอยากรู้จัง - เดี๋ยวยกมานะ

ทำอะไรกันน่ะ ?

มานี่เถอะ

นี่ปู่ย่าพวกเธอ

โอ้โห โตๆกันเเล้วนี่นา

มิโนรุเรียนชั้นมัธยมต้นน่ะครับ

งั้นรึ ?

- อิซามุกี่ขวบเเล้วลูก ? - บอกยายซิ

อยากอาบน้ำก็เชิญเลยนะคะ

พ่อจะอาบน้ำเลยไหมครับ ?

- เเม่อยากเปลี่ยนเสื้อผ้ารึยังละคะ ? - ไม่ต้องลำบากหรอกจ้ะ

เอายังงั้นก็ได้

เดี๋ยวผมถีอให้

ได้เจอคนโซะที่โอซาก้ารึเปล่าครับ ?

เจอสิ เราส่งโทรเลขไปหาเขาน่ะ

เขาสบายดีไหมครับ ?

- เขาฝากของมาให้เธอด้วยนะ - ไว้ทีหลังก็ได้ครับ

- พ่อมีผ้าขนหนูรึยัง ? - มีแล้ว

ตามสบายนะครับ

ทำอะไรสู่พวกเเกกินดีล่ะ ?

ทำพวกเนี้ออะไรกินกันไหม ? สุกี้ยากี้ดีไหม ?

- เข้าท่าดีเหมือนกัน - ซาชิมิก็ดีนะคะ

ไม่ต้องก็ได้

เนี้อก็พอเเล้ว เอาเป็นสุกี้ยากี้ละกัน

โนริโกะนี่หน่า

ดีใจจังที่มาได้

- หนูไปถึงสถานีก็ค่ำแล้วล่ะ - ไปมาด้วยเหรอ ?

เขาออกมากันก่อนเลยคลาดกัน

- พ่อแม่อยู่ข้างบนแน่ะ - เดี๋ยวหนูไปสวัสดีก่อนนะคะ

ขอต้อนรับสู่โตเกียวค่ะ

- ไม่เจอกันเสียนานเลยนะ - ใช่ค่ะ

ลูกคงงานยุ่งน่าดูสินะ

ไม่หรอกค่ะ เเต่หนูไปรับไม่ทันน่ะสิคะ

วันนี้ไม่ต้องมาก็ได้

เราคงจะอยู่นี่กันสักพักนึกน่ะจ้ะ

ลูกยังทำงานบริษัทเดิมรึเปล่าน่ะ ?

ตัวคนเดียวท่าจะลำบากน่าดูสินะ

อาบน้ำได้เเล้วล่ะค่ะ !

เดี๋ยวไป !

- เดี๋ยวหนูช่วยนะคะแม่ - ไม่เป็นไร

อยู่ในโตเกียวยังกับฝันไปเเน่ะ

โตเกียวไม่ค่อยไกลเลยนะ

เมื่อวานเราอยู่ในโอโมมิจิ ส่วนวันนี้เราก็มาอยูที่นี่กับลูก

แม่ดีใจที่อยู่มาได้จนถึงวันนี้ โลกมันเปลี่ยนไปมากเลยล่ะ

เเต่เเม่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะคะ

เปลี่ยนสิ เดี๋ยวนี้เราเเก่เฒ่ากันเเล้ว

เเม่คะ

ลงไปข้างล่างกันเถอะค่ะ

เเม่สูงขึ้นนี่นา

เหลวไหล เเม่จะสูงขึ้นได้ยังไง๊ ?

จริงๆนะคะ เเถมยังอ้วนกว่าเก่าอีก

ตอนเด็กๆน่ะ เเม่เเกตัวใหญ่น่าดูเชียว

อยู่ต่อหน้าเพี่อนๆ พี่เนี่ยอ๊ายอาย

- เเกเคยนั่งเก้าอี้โรงเรียนหักมาเเล้วนะ - มันหักอยู่เเล้วต่างหาก

- แม่ชอบคิดแบบนั้นอยู่เรื่อย - ก็มันจริงนี่นา

ช่างๆมันเถอะค่ะ

หนูเอานี่ไปเก็บนะคะ

- นี่ละคะ ? - วางไว้นั่นเเหละ

ค่อยเย็นขึ้นหน่อย

- ในโอโนมิจิท่าจะร้อนน่าดูนะครับ - ใช่

เเม่คะ คุณนายโกเป็นยังไงบ้างละคะ ?

สงสัยเเกจะเกิดมาวาสนาไม่ดีเเน่ๆเลย

ปืนี้เเกอับโชคอีกเเล้ว

พอผัวตาย เเกก็เเต่งกับคนคูราชิกิ

เเกเอาลูกไปด้วย

ได้ข่าวว่าเเกไม่ค่อยจะมีความสุขนัก

น่าสงสารจริงๆ

พ่อครับ ผู้ชายคนนั้นเขาชื่ออะไรนะ ? คนที่ทำงานเทศบาลน่ะครับ

คุณมิฮาชิใช่ไหม ? เขาตายเเล้ว

สักพักนึงเเล้วล่ะ

ใช่จ้ะ

จำคุณฮัตโตริได้ไหมล่ะ ?

- ที่อยู่กระทรวงกลาโหมใช่มั้ยครับ ? - หนูจำได้ค่ะ

ตอนนี้เขาอยู่ในโตเกียว

จริงหรือครับ ?

พ่อกะจะไปเยี่ยมเขาด้วยนะ

- เเกพักที่ไหนเหรอครับ ? - เเขวงไทโต

พ่อจดที่อยู่เขาไว้ในสมุด

เสร็จเเล้วรึ ?

นี่เคโซะฝากมา เอาให้หลานกินซะ

เขาหลับไปเเล้วล่ะค่ะ

ไม่ต้องไปปลุกหรอก ให้เขานอนไปเถอะ

พรุ่งนี้จะไปเที่ยวกันใช่ไหม ?

เดี๋ยวผมพาไปเอง

ดีจ้ะ กลับกันรึยัง โนริโกะ ?

คงยังงั้นเเหละค่ะ

ขอบใจนะจ๊ะที่มากัน

- ไว้เจอกันใหม่นะคะ พ่อ - ขอบใจนะ

ไม่ต้องลำบากจ้ะ

ขอโทษนะจ๊ะที่อยู่นานไปหน่อย

พ่อท่าจะง่วงเเล้วใช่ไหมครับ ?

เเม่จะเข้านอนกันรึยังละครับ ?

งั้นเราไปนอนดีกว่านะ

ราตรีสวัสดิ์นะ

เดี๋ยวหนูยกน้ำขึ้นไปให้นะคะ

ยังไม่ง่วงอีกเหรอ?

ยัง

เเม่ดีใจนะที่พวกลูกๆสุขสบายกันดี

- ในที่สุดก็มาที่นี่จนได้ - นั่นสิ

สงสัยจังว่านี่มันส่วนไหนของโตเกียว ?

- ชานเมีองละมั้ง - สงสัย

เพราะจากสถานีก็นั่งรถมาไกลพอควรนะ

เเม่นึกว่าจะอยู่ในย่านที่คึกคักกว่านี้เสียอีก

ที่นี่น่ะรึ ?

โคอิจอเขานึกอยากจะย้ายไปอยู่ ย่านที่แม่ว่าเหมือนกัน

เเต่พ่อเกรงว่าจะไม่สะดวกนักน่ะสิ

ร้านเสริมสวยอู้-ล่า-ล้า !

เเกจะอยู่ในโตเกียวกันอีกนานเเค่ไหนเหรอ ?

สักสองสามวันเห็นจะได้

ให้พี่ไปเยี่ยมพวกเเกไม่ดีรึ ?

ไม่ต้องลำบากหรอก เดี๋ยวเเกก็มานี่กันเองเเหละ

พี่จะได้พาเเกไปดูการเเสดงอะไรสักอย่าง

ไม่จำเป็นหรอกน่า

ถั่วพวกนี้อร่อยดีเเฮะ

วันนี้เเกจะทำอะไรกันล่ะ?

อย่ากินหมดสิ

วันนี้น้องชายฉันจะพาพวกเเกไปเที่ยว

เหรอ ? งั้นพี่ก็ว่างน่ะสิ

มากินข้าวเช้าเร็ว คิโยจัง

ทำตัวดีๆล่ะ ปู่กับย่ามาอยู่ด้วยเนี่ย

- เข้าใจไหม ? - เข้าใจครับ

- สายเเล้วนะครับ จะไปกันรึยังเนี่ย? - ไปสิจ้ะ

ขึ้นไปถามพวกเเกซิว่าเสร็จรึยัง

เสร็จรึยังครับ ?

- รออยู่เหรอจ๊ะ ? - พ่อบอกว่าไปกันได้แล้วครับ

- ไปกันเถอะ - จ้ะ

- จะกินข้าวกันที่ไหนละคะ? - ที่ห้างสรรพสินค้าละมั้ง

ลูกๆท่าจะชอบกันเเน่ๆ

ก็ดีค่ะ อิซามุเขาชอล อาหารเด็กของที่นั่นอยู่พอดีเลย

เขาเป็นยังไงบ้างล่ะ ?

กินอะไรได้ไหม ?