Barcelona (un mapa)

Ten eerste, aan de mensen van Barcelona…

…aan de Catalanen…

…ik waardeer oprecht het warme welkom aan onze troepen.

Ik zeg het Spaanse volk ook…

…dat ik niet mocht zeggen dat Catalonië onafhankelijkheid wilde…

…en dat Catalonië anti-Spanje was.

Dit is het grootste welkom tot nu toe.

Het is een eer om dit soort evenementen bij te wonen.

Nergens, zeg ik u…

Nergens zijn we ontvangen…

…met enthousiasme en warmte als in Barcelona.

Kom je me vragen te vertrekken?

Dit keer kom ik je smeken te vertrekken.

Kom binnen.

Ik wou dat ik je iets kon geven om je te bedanken voor je geduld.

Je bent me niets verschuldigd.

Ik ben ziek, dus ik kan niet doen alsof het me niet spijt.

Je kunt eerlijk te zijn. Zowel een luxe als een wreedheid.

Wat kan ik geven…

…dat echt iets waard is?

Ik weet het al.

Deze foto. Kom hier.

Wie is het? Ik ken hem niet.

Juan Rubio.

Op dat moment danste hij boven z'n moeders lichaam.

- Hij had haar net vermoord. - Waarom?

Waarom?

Waanzin, helderheid, wie weet.

Het was op El Caso, lang geleden.

- Voor jou. - Nee, ik wil het niet.

Cadeaus weiger je niet.

Het is m'n laatste luxe.

Ga je weg?

Ik ga altijd op tijd weg. M'n reflexen worden minder.

Mag ik zitten?

Waarom hebben we nooit echt gepraat?

Mensen praten alleen als ze op het punt staan te sterven.

Meestal zeggen ze niets interessants.

Gaan we nu echt praten?

Vast wel.

Waarom nu?

Ik heb niets te verliezen en jij bent stervende.

- Heb je medelijden met me? - Nee.

Heb jij medelijden met mij?

Nee.

Dit moment vraagt om muziek.

Hebben we geluk?

La bohème.

Ken je het?

Ik heb 35 jaar als portier bij Liceu gewerkt.

Ik ging met pensioen toen het afbrandde.

Dan weet je vast wie het was.

Nee, ik was er die dag niet.

Is het niet raar dat er toen niemand was?

Ik weet het niet.

Ik kijk niet graag terug.

Ik kijk niet graag vooruit.

Is dat waarom je je verstopt?

Verstop ik me?

Je komt nooit buiten.

Alleen 's nachts af en toe.

Elke stad is 's nachts draaglijker dan overdag.

Ik wandel.

Soms sta ik voor flats die m'n zoon heeft gebouwd.

Ik zoek ramen waar de lichten aan zijn…

…en kijk naar de bewoners.

Geen architect durft zoiets.

Zelfs m'n zoon niet.

Ik doe 's nachts geen oog dicht.

Bang dat ik sterf in mijn slaap.

Ik droom veel.

De laatste tijd over oorlog.

Vooral die laatste dag van de oorlog.

Oorlogen eindigen nooit, Ramón. Ze gaan altijd weer verder.

Waarom zet je het uit?

Niemand mag spreken als Callas zingt.

Ik heb haar ontmoet.

Het was het jaar waarin ik bij Liceu begon.

Een fan gaf haar een puppy, en die ontsnapte op La Rambla.

Ze kwam overstuur naar Liceu, en ik moest beloven dat ik 'm zou vinden.

Ik heb meer dan twee uur gezocht, maar niets gevonden.

Ik verstopte me in een kelder tot Callas vertrok.

Ik wilde niet dat ze me zag.

Ik heb mensen nooit kunnen teleurstellen.

En mij dan?

Je zet me er zo uit, na al die tijd.

Mijn vrouw en ik willen alleen zijn in mijn laatste maanden.

Als ik nu vertrek, verlies ik m'n leerlingen.

Je vindt wel andere.

Weet ik niet.

Mensen geloven niet meer in Frans, net als in God.

Als iemand wil bidden, doen ze dat in het Engels.

Wist je dat niet?

Ik geloof sinds de oorlog niet meer in God.

Hoe meer vernietiging, hoe minder geloof.

Bidden zou hypocriet zijn.

Waarom geef je geen Engels?

Dat is niets voor mij.

Frans…

Frans is heel anders.

Ik heb Frans gegeven in cafés.

Toen had ik veel studenten, en waren cafés nog meer…

…dan alleen een plek om te zitten en te drinken.

Had ik maar gerookt…

…of gedronken.

Iets wat ik de schuld kan geven van mijn ziekte.

Of iemand.

Maar iedereen die ik ken is dood.

Ik heb alleen m'n vrouw nog.

Hou je van haar?

Rosa? Ja, heel veel.

Toen ik haar ontmoette, vond ik haar een beetje eng.

- Eng? - Ik ben blij dat ik als eerste ga sterven.

Ik red het niet alleen.

Jij houdt ook van Barcelona.

Ja. Ja, natuurlijk.

Ik heb hier altijd gewoond.

Pardon. M'n dokter zei me geen scheten of boeren in te houden.

Ik moet weten wanneer je gaat. Vanavond.

Het wordt lastig om zoiets te vinden.

- Mensen verhuren kamers. - Maar niet waar ik les kan geven.

En ik wil nu een lift.

Dan hebben m'n leerlingen geen excuus meer.

Waarom huur je geen flat?

Stel je deze chaos voor in een hele flat.

- Nee, dit is genoeg voor mij. - Kun je niet naar het huis van je zoon?

Mijn zoon en ik kunnen niet langer dan een uur samen zijn.

Bij hem maakte ik de fout om volledig eerlijk te zijn…

…en m'n zwakte niet te verbergen.

Hij vergeeft me niet.

Het enige wat we gemeen hebben…

…is dat we bij de Sagrada Família zin hebben om te schreeuwen.

Houdt hij er niet van?

Draai de vraag eens om.

Houdt de Sagrada Família van ons?

Als ik die basiliek was, zou ik ook schreeuwen.

Al die dingen om me heen, en ik kan geen kant op.

Je kan buiten Barcelona gaan wonen.

Dat heb ik eerder gedaan, maar ik kom altijd weer terug.

Barcelona is als elke andere westerse hoofdstad.

Comfortabel en zelfvoldaan.

Als je wilt, kan ik je helpen alles in te pakken.

Nee, ik denk dat ik alles weggooi.

De tijdschriften ook?

Bij elke verhuizing zeg ik dat, maar ik doe het nooit.

Nasti de Plasti.

Wil jij 'm?

Nee.

Ik heb nooit iets willen houden.

M'n vrouw wel.

Ze houdt altijd een dagboek bij.

Na onze bruiloft mocht ik het lezen…

…maar dat hoefde ik niet.

Nooit meer over gehad.

Ik heb een boek geschreven, lang geleden.

In die tijd schreef iedereen een enkel boek…

…en bleef vervolgens jarenlang vertellen hoe zwaar dat was geweest.

Wat was het? Een roman?

Een roman die is stopgezet, net als alle ideeën erin.

Ik wilde een auteur van ideeën zijn, niet van gevoelens.

Maar mensen gaven altijd al meer om gevoelens.

Ze hebben toch gelijk.

Ideeën raken vroeg of laat uit de mode.

Gevoelens, hoe rommelig ook, verdwijnen nooit.

Schrijf je niet meer?

Ik kan goed herinneringen herleven.

Ik kan je een verhaal geven.

Voor een roman?

Maar je kan het pas publiceren als m'n vrouw is overleden.

Het is een interessant idee.

Nee, laat maar. Het heeft geen zin.

- Wat? - Nee, laat maar.

Je zegt het niet.

Nee.

Jammer.

Niemand zegt ooit iets interessants.

De mensen die ik ken hebben het te druk…

…om iets mee te maken.

- En je leerlingen? - Die zijn het allerdrukst.

Ze willen net genoeg Frans leren voor de reisgidsen…

…en de menu's van dure restaurants in Parijs of Shanghai.

- Je moet ze niet berispen. - Berispen?

Soms hoor ik het vanuit de eetkamer.

Wat hoor je dan?

Hoe je ze berispt.

Dat doe ik niet.

We discussiëren.

Het zijn ook kinderen van vrienden.

Van vroeger.

Toen we naar Parijs vluchtten…

…zonder geld, maar met veel ideeën.

Moliere, Montaigne, Voltaire…

Ze willen altijd eerst merde leren.

Maar ze willen niet leren wanneer je dat woord gebruikt.

Daar word ik boos om.

Je kunt alleen merde zeggen…

…als je in hondenpoep stapt.

Wanneer heb je iets aan dat woord?

Ik spreek geen vreemde talen en ik heb nooit ver gereisd.

Ik ben jaloers op je.