Winter Spring Summer or Fall

‫- اونجا چه خبره؟ ‫- خونه‌ی رِمی ـه.

‫- کی؟ ‫- رمی آگیلار؟

‫- چی، مشهوری چیزیه؟ ‫- آره، بگی‌نگی.

‫چطور بودم؟

‫- فوق‌العاده بودی. ‫- عالی.

‫- خیلی آروم بودی. ‫- خیلی خوب حرف زدی.

‫جلوی دوربین خیلی خوب ظاهر شدی.

‫زیاد خودنمایی نکردم وقتی گفتم

‫بقیه‌ی فینالیست‌ها «هم‌رده‌هام» هستن؟

‫- نه اصلاً. ‫- نه، لوس نشو.

‫نه واقعاً، اونا هم‌رده‌تن دیگه. هستن.

‫می‌دونم، ولی اون کلمه خیلی زشته.

‫می‌دونید، احساس می‌کنم ‫صرفاً گفتنش باعث می‌شه

‫آدم متکبری به نظر بیام.

‫نکته‌ی خوبی گفتی.

‫- کارمن! ‫- چیه؟ حرفش منطقیه.

‫- نه. ممنون، مامان. ‫- آره، آره.

‫تو متکبر نیستی، باشه؟

‫- هیچ‌ جوره متکبر نیستی. ‫- نه.

‫اون باهوش‌ترین دختر تو مدرسه‌مه.

‫نمره کامل تو کنکور گرفته. ‫همه‌ چی تمومه.

‫شنیدم یه بورسیه‌ی بزرگ از گوگل گرفته.

‫فکر کنم برای همون دارن باهاش مصاحبه می‌کنن.

‫- دختر باحالیه؟ ‫- نمی‌دونم.

‫فکر کنم تو این چهار سال ‫فقط هشت کلمه باهاش حرف زدم.

‫با کی معاشرت می‌کنه؟

‫راستش، فکر کنم با پدر و مادرش.

‫

‫خب، فکر کنم آماده‌م.

‫باشه، وقتی رسیدی ایستگاه پن پیام بده.

‫آره، و وقتی صحیح و سالم رسیدی خوابگاه استفنی.

‫می‌دونی، تنها گشتن تو شهر ‫ممکنه یه کم گیج‌کننده باشه.

‫آره. یه اسپری فلفل گذاشتم تو کیفت، ‫محض احتیاط.

‫- کجا؟ چی... ‫- عزیزم،

‫فقط می‌خوایم مطمئن شیم حالت خوبه.

‫می‌دونم، ولی فکر کنم ‫به اندازه کافی نیویورک اومدم.

‫- مشکلی پیش نمیاد. ‫- باشه.

‫- بهتره داشته باشی و لازمت نشه، بد میگم؟ ‫- دقیقاً.

‫باشه. دوستتون دارم.

‫ما هم دوستت داریم.

«مترجمین: آریـــا و سـپـهـر طـهـمـاسـبـی»

‫تو رمی هستی؟

‫- آره. ‫- باشه.

‫گفتم خودتی. من...

‫این شاید خیلی عجیب باشه، ولی من...

‫امروز داشتم درباره‌ت حرف می‌زدم.

‫دوستم داشت درباره یه دختر خیلی باهوش می‌گفت

‫که از گوگل جایزه گرفته، و اینکه

‫اون‌طرف خیابون خونشونه یا یه همچین چیزی،

‫بعد روی سکوی قطار دیدمت و گفتم، ‫«وای، چه اتفاق جالبی.»

‫یکم اتفاقی بود، ‫ولی فکر کردم، نمی‌دونم،

‫فکر کردم جالبه، ‫برای همین خواستم سلام کنم.

‫من دنبالت نبودما.

‫- دوستت کیه؟ ‫- پی‌جی.

‫- فیدر؟ ‫- آره. اونجا زندگی می‌کنه...

‫آره، همسایه‌مونه.

‫موادفروشه، نه؟

‫پی‌جی؟ نه.

‫باشه، من ساده نیستم.

‫کل بعدازظهر آدم میاد و می‌ره خونه‌ش.

‫خب آره، یعنی اون...

‫بعضی وقتا علف می‌فروشه، ‫ولی اون ‌جوری فروشنده‌ی مواد نیست.

‫یعنی پسرعموش تو کلرادو زندگی می‌کنه ‫و گاهی چیز می‌فرسته براش

‫بعد اونم به آدمایی که می‌شناسه می‌فروشه.

‫با سود؟

‫باشه... ‫گرفتم چی گفتی.

‫راستی اسمم بارنز ـه.

‫- گفتی بارنز؟ ‫- بارنز هاوثورن.

‫- بارنز هاوثورن؟ ‫- آره، می‌دونم.

‫اسمم آدم رو یاد یه نویسنده‌ی قدیمی خاک‌گرفته می‌ندازه.

‫فکر کنم منظورت ناتانیل هاوثورنه؟

‫من که نمی‌گم خاک‌گرفته بود. خب...

‫می‌دونم از نظر فنی، پیوریتن بوده و اینا،

‫ولی واسه زمان خودش واقعاً جنجالی و جسور بوده.

‫یه جورایی الهام‌بخش مستقیم امرسون و ویتمن بوده،

‫و نمی‌دونم، فکر کنم ‫نویسنده‌های خاک‌گرفته‌تر از اونم هست.

‫آره، آره، درسته.

‫- پی‌جی گفت نابغه‌ای. ‫- نه، من نابغه نیستم.

‫وای!

‫امشب برای کنسرت دیوید برن تو بیکن‌ ردیف جلوام.

‫- جاش خیلی خوبه. ‫- گفتی دیوید برد؟

‫دیوید برن، از گروه تاکینگ هدز.

‫خیلی هیجان دارم.

‫- تاکینگ هدز رو می‌شناسی؟ ‫- نه، تا حالا...

‫- نه، نمی‌شناسم. ‫- واقعاً؟

‫وای خدای من! خدای من.

‫تاکینگ هدز یه گروه نیو ویو از دهه‌ی ۸۰ هستن،

‫و خواننده‌ی اصلی‌شون، دیوید برن، ‫بهترین اجراکننده‌ی دنیاست.

‫خیلی دیوونه‌س.

‫موسیقی‌ای ساختن که واسه ۴۰ سال پیشه،

‫ولی انگار از آینده‌ست.

‫محشره. حتماً باید گوش بدی.

‫آره، تا حالا حتی اسمشونم نشنیده بودم.

‫خودت چی؟

‫- امشب کجا میری؟ ‫- آخر هفته از دانشگاه کلمبیا بازدید می‌کنم.

‫باشه... یعنی می‌خوای ‫واسه سال بعد بری اونجا؟

‫شاید، ولی فعلاً فقط می‌خوام ببینم کجا قبول می‌شم.

‫فکر کنم حسابی نفس‌گیر بشه.

‫- منظورت چیه؟ ‫- خب تو همه‌جا قبول می‌شی دیگه.

‫نه، الزاماً این‌ طوری نیست.

‫- بیخیال. ‫- جدی میگم.

‫نمره‌ی کنکورت عالیه.

‫اون جایزه‌ی گوگلت هست.

‫از آمریکای لاتین هم که هستی.

‫- آمریکای لاتین؟ ‫- آره.

‫آخه... ‫آگیلار واسه آمریکای لاتین نیست مگه؟

‫چرا.

‫ولی نمی‌فهمم چه ربطی داره.

‫- نمی‌فهمی؟ ‫- نه، نمی‌فهمم.

‫نمی‌خواستم بگم مثلاً به امتیاز خاص ‫یا همچین چیزی نیاز داری.

‫می‌دونم که نداری، مشخصه.

‫منظورم این نبود، فقط می‌گم اگه داشتی،

‫اون پیش‌زمینه‌ی خاصت شاید خیلی،

‫ضد هدفت هم نباشه، می‌دونی؟

‫فکر کنم... همون پادکستم رو گوش بدم.

‫واقعاً؟ یعنی دیگه تموم شد؟ ‫حرفمون تموم شد؟

‫اشکال نداره، رفیق.

‫می‌رم یه جای دیگه بشینم.

‫آره، الان تو ایستگاهم.

‫دارم سوار قطار دوم می‌شم.

‫آره، می‌دونم کجا باید برم.

‫ببخشید. ببخشید. هی، رمی!

‫رمی!

‫ببخشید. هنوزم دنبالت نیستما.

‫- باشه. ‫- به خدا. من...

‫واست یه پلی‌لیست درست کردم.

‫- چی می‌گی؟ ‫- آره، یه...

‫یه سری آهنگ از تاکینگ هدز ‫که فکر کردم خوشت میاد.

‫تو اسپاتیفایم عمومیش کردم، که بتونی راحت...

‫می‌دونی، چون فکر کردم...

‫فقط یه بارنز هاوثورن دیگه اونجاست،

‫ولی طرف یه پیرمرده ‫که فقط موزیک کانتری گوش میده

‫و از این چیزا، ‫پس من اون یکی‌ام.

‫باشه.

‫ضمناً رندوم پخش نکن، ترتیبش مهمه.

‫با آهنگای راحت‌تر و معروف‌تر شروع کردم،

‫و پایین‌تر که بری،

‫می‌رسه به آهنگای تجربی‌تر. ‫واسه همین... باحاله.

‫فقط... نمی‌دونم، شاید تو قطار بهش گوش بدی.

‫- آره. ‫- یا نه.

‫- می‌دونی، هیچ اجباری نیست. ‫- باشه.

‫تو دانشگاه کلمبیا برات آرزوی موفقیت می‌کنم.

‫- مرسی. ‫- خوشحال شدم باهات حرف زدم.

‫آره، منم همین‌طور.

‫هی!

‫تو... بهتره قطار شماره ۳ رو سوار شی.

‫چرا؟

‫اگه الان سوار قطار محلی بشی،

‫واسه هر ایستگاه وایمیسته.

‫کلی طول می‌کشه.

‫ولی اگه تا خیابون ۹۲ با اکسپرس بری ‫و بعد سوار قطار محلی بشی.

‫یه نیم ساعتی زودتر می‌رسی.

‫- مطمئنی؟ ‫- خودمم می‌رم همون طرف.

‫نگفتی می‌ری کنسرت؟

‫میرم. ولی اول می‌رم خونه‌ی پسرخاله‌م.

‫تو خیابون ۱۱۹ زندگی می‌کنه، واسه همین...

‫اگه با من سوار خط اکسپرس بشی،

‫خودتو از یه دردسر حسابی نجات دادی.

‫فقط همینو می‌خواستم بگم.

‫بابت قبل معذرت می‌خوام.

‫اشکال نداره. لازم نیست معذرت بخوای.

‫یه کم بی‌ادبانه بود. ‫خودمم حس کردم خیلی بد شدم.

‫آره، شاید یه کم بی‌ملاحظه بودی.

‫آره. منم بدم میاد کسی در موردم پیش‌داوری کنه.

‫معذرت‌خواهیت پذیرفته شد.

‫- آره؟ خیلی خب. ‫- آره.

‫خب، باشه، بذار از اول شروع کنم.

‫می‌دونم قبولیت حتمی نیست، ‫ولی فقط برای تفریح میگم.

‫فرض کنیم همه‌ جا قبول شدی.

‫کجا میری؟

‫- هاروارد. ‫- کسل‌کننده‌ست.

‫باشه، هر چی.

‫شاید انتخاب کلیشه‌ای باشه، ولی...

‫هاروارده دیگه.

‫نه، جدی، دوره‌ها، استادها، منابعش...

‫عالی‌ان.

‫سوابقشون تو فرستادن دانشجوها به

‫دانشکده‌های برجسته حقوق باورنکردنیه.

‫می‌خوای وکیل بشی.

‫آره، از وقتی پنج سالم بود، ‫همیشه هدفم همین بوده.

‫- والدینت وکیلن؟ ‫- آره.

‫مامانم وکیل دعاویه ‫و بابام مشاوره میده.

‫- به کی مشاوره میده؟ ‫- اغلب به وکلا.

‫آره، ولی کارشون تو حوزه‌ی شرکت‌هاست.

‫من... من می‌خوام برم بخش دولتی.

‫یعنی وکالت عمومی و قانون‌گذاری، ‫حقوق کار و اشتغال.

‫هدفم اینه که تا چهل‌سالگی قاضی حوزه بشم.

‫وای، پشمام!

‫- یعنی برق‌آسا جلو رفتن. ‫- عجب بابا.

‫به نظر می‌رسه حساب همه چیو کردی.

‫- تو چی؟ ‫- من چی؟

‫- کجا می‌ری؟ ‫- نمی‌رم.

‫- دانشگاه نمی‌ری؟ ‫- درسته.

‫- ولی درخواست دادی. ‫- نه.

‫حتی اونایی که فکر نمی‌کنن قبول می‌شن ‫درخواست میدن.

‫شرط می‌بندم پی‌جی هم درخواست داده.

‫به نظر میاد درک این موضوع برات سخته.

‫خب، دانشگاه نمی‌ری. ‫برنامه‌ت چیه؟ قراره چی کار کنی؟

‫- یه سال مرخصی می‌گیرم. ‫- که چی بشه؟

‫- منظورت چیه؟ ‫- قراره تو این یک سال چی کار کنی؟