Daemons of the Shadow Realm (黄泉のツガイ)

ทุกความเจ็บปวดที่แล่นผ่าน

เส้นเลือดของฉันไป

ทะลุทะลวงผ่านหัวใจ

ถึงสมองตอนที่ลืมคิดไปแล้ว

มันก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไร

แต่รอยแยกรอยร้าวเล็ก ๆ

ที่มีสายลมอันขื่นขม

พัดออกมานี้ช่วยอภัยแก่มันที

ความไม่เอาไหนของฉันคนนี้

รวมทุกอย่างไม่ว่าจะถ้อยคำหรือน้ำตา

แม้แต่ปีกที่งอกตามอารมณ์

บัดนี้จะขอยอมรับทุกอย่างไว้บนบ่า

งั้นต้องขอบอกลา

จะวางทุกอย่างลงไว้ที่ตรงนี้

ไม่ต้องกลัวอะไร มุ่งสู่ฟ้านี้

ปล่อยตัวตามแรงกระพือปีก

ตามสายลมนี้

วันที่เราได้ซึมซาบจิตสังหารจากมนุษย์เป็นครั้งแรก

คือไม่กี่วันก่อนพวกท่านพ่อจะออกจากหมู่บ้าน

บางทีคงเป็นโจรภูเขา

เจอตอนออกไปล่าสัตว์กับท่านพ่อ

ในภูเขาลึกนั่น เราเกือบถูกฆ่า

จำนงต่อต้านอันแรงกล้าว่า "แกไม่จำเป็นต่อโลกใบนี้"

ที่อบอวลแน่นอยู่ในอากาศรอบข้าง

เหมือนมันทะลุผ่านชั้นผิวหนังเสียดแทงเข้ามา

ทุกรูขุมขนบนร่าง

เข้าถึงมวลเนื้อและอวัยวะภายในโดยตรง

ยูรุ

ยูรุ

ปลอดภัยหรือเปล่า

นี่มัน

เลือดอีกฝ่ายสินะ

พ่อขอโทษ

เป็นเพราะพ่อละสายตาเอง

นี่อะไร...

อะไร

ยูรุ จำไว้ให้ดี

นี่คือจิตสังหาร

จากนี้ลูกคงเจออีกหลายครั้ง

ไม่สิ

ตราบที่ยังมีชีวิต

คงโดนสิ่งนี้สาดเข้าใส่ครั้งไม่ถ้วน

ภายภาคหน้ามีใครแผ่สิ่งนี้ใส่ลูก จงอย่าได้ลังเลเด็ดขาด

สงบใจลงบ้างหรือยัง ยูรุ

วันนี้อยู่บนเขาสักคืนแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน

ค่อย ๆ สงบจิตสงบใจไปก่อน

สูดลมหายใจลึกเข้าไป

แล้วค่อย ๆ ปล่อยออกมา

ใช่

เหมือนปล่อยใจที่ปั่นป่วนทิ้งไปพร้อมกับลมหายใจ

จิตใจที่ปั่นป่วน บางที่บางเวลาก็ทำเราถึงตายได้

ยิ่งพรานที่ต้องสู้แลกชีวิต กับสัตว์ป่าแบบพวกเราก็ยิ่งแล้วใหญ่

สงบจิตใจแยกแยะสถานการณ์ให้ขาด

ตัวเองควรทำอะไร

ทำยังไงให้รอดด้วยสิ่งที่มีในตอนนั้น

เป็นสิ่งที่ต้องคิดตลอด

ความตาย...

มันหาช่องจู่โจมตอนจิตใจปั่นป่วนเสมอ

ฟังนะ ยูรุ

ห้ามบอกเรื่องโจรภูเขาทำร้ายกับคนในหมู่บ้าน

ทำไมล่ะ

พรรคพวกโจรภูเขานั่น อาจมาจู่โจมหมู่บ้านก็ได้

ต้องบอกให้ทุกคนรู้ไว้

ไม่หรอก พวกมันคงไม่มาจู่โจมหมู่บ้านเรา

อย่าบอกใครทั้งนั้น

กลับถึงหมู่บ้านแล้วให้ทำตัวตามปกติ

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สงบสติอารมณ์ไว้ล่ะ

คุณมิเนะ

กลับมาแล้ว

ค่อยยังชั่ว

ได้ยินว่าค่ำแล้วก็ยังไม่กลับมาเลยเป็นห่วงแทบแย่

โทษที ๆ

ดันไล่ตามเหยื่อเข้าไปในภูเขาลึกน่ะ

ไม่อยากฝืนกลับเพราะพายูรุไปด้วย เลยค้างบนภูเขาคืนนึง

เสียเวลาตั้งคืนนึง แต่หาเหยื่อไม่ได้สักตัวเลยเหรอ

ไม่สมเป็นคุณมิเนะเลย

นานทีก็มีวันแบบนี้บ้าง

คุณมิเนะ

คุณเคียวกะ กลับมาแล้ว

ค่อยยังชั่ว

ยูรุก็อยู่ด้วย

เห็นไม่กลับมาสักที เป็นห่วงแทบแย่

เกิดอะไรขึ้นบนเขาเหรอ

ไม่มีอะไรหรอก แค่ไล่ตามเหยื่อจนเพลินไปหน่อย

บาดเจ็บมาเหรอ

เลือดหนูที่จับมากินเป็นมื้อเย็นน่ะ

โอ้ยหิวชะมัด

แค่หนูอย่างเดียวไม่พอยาไส้เลย

นางิสะล่ะ อยู่กับอาซะเหรอ

ใช่ อยู่ข้างในน่ะ

ดีล่ะ ไปกินข้าวเช้ากับทุกคนเถอะ ยูรุ

อือ

นางิสะ

ท่านแม่ กลับมาแล้ว

ยินดีต้อนรับกลับ

กลับช้าจนเป็นห่วงแทบแย่

โทษที ๆ

ขอโทษนะอาซะ เผลอเข้าไปในภูเขาลึกจนกลับมาช้า

บาดเจ็บหรือเปล่า

ท่านพี่เป็นอะไรไหม

ไม่เป็นอะไรเลย ไม่ต้องห่วง ๆ

ไม่เป็นไร

ก็ไปนอนค้างกลางแจ้งเล่นเอาเครียดจนนอนไม่หลับ

เลยเหนื่อยนิดหน่อยละมั้ง

ท่านพี่

รักษาตัวด้วยนะ

อีกนิดเดียวก็ล่าตัวได้แล้ว

- นางิสะ - ตัวใหญ่มากเลยล่ะ

ถ้าเป็นท่านพี่รอบหน้าต้องล่าได้แน่

นั่นสินะ

หนูจะเฝ้ารอดูนะ

หลังเกิดเหตุการณ์นั้นไม่นานนัก

ท่านพ่อท่านแม่ก็ทิ้งเราสองพี่น้องแล้วจากหมู่บ้านไป

ก็เคยคิดแบบนั้น...

แต่ที่จริงดูเหมือนฉันจะถูกทิ้งไว้คนเดียว

ท่านพ่อกับท่านแม่ พาอาซะหนีออกมาจากหมู่บ้าน

ส่วนที่ฉันอยู่ด้วยมาตลอดสิบปี

โดยคิดว่าเป็นอาซะนั้น...

กลับเป็นอาซะตัวปลอม

ตลอดสิบปีมานี้

ฉันโดนผู้คนในหมู่บ้านฮิงาชิหลอกมาตลอด

นี่เป็นคำบอกเล่าของอาซะที่อ้างว่าเป็นตัวจริง

และอาซะที่อ้างว่าเป็นตัวจริงยังบอกอีก

หนูน่ะ

ตายมาแล้วครั้งนึง

เพราะโดนมือสังหารของหมู่บ้านฮิงาชิฆ่า

หลังจากออกจากหมู่บ้านฮิงาชิแล้ว

ต้องพยายามหลบหนี

จนได้ตระกูลคาเงโมริช่วยคุ้มครอง

พอชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง

ท่านพ่อท่านแม่กลับหายตัวไป

และเมื่อปีก่อนตอนอายุ 15 ฉันถูกมือสังหารจับได้

ตอนนั้นเลยถูกฆ่ามาหนนึง

ก็เลยได้พลัง "ปลด" ติดตัวมา

นี่เป็นพลังของยมลที่อยู่ในรอยต่อ...

ระหว่างดินแดนคนตายกับโลกปัจจุบัน

ที่ฉันได้พบ

เป็นยมลเจ้าของพลัง "ปลด"

เอ้าแหม มีร่างเนื้อมาด้วยแฮะ

อ้าว

น่าจะโดนนักฆ่าจากหมู่บ้านฮิงาชิเฉือนคอ...

ตายแล้ว

เจ้าน่ะ

ตายไปแล้วหนนึง

งั้นที่นี่คือนรกเหรอ

มันก็ใช่ว่าดูไม่เหมือนสวรรค์

แล้วใยเจ้าคิดว่าตัวเองจะตกนรกเมื่อตาย

โดยไม่ใคร่คิดสงสัยบ้างเลยล่ะ

ใช้ชีวิตแบบไหนในโลกทางโน้นรึ

ที่นี่คือรอยต่อระหว่างแดนคนตาย กับโลกคนเป็นของพวกเจ้า

เอ่อคือ มันไปอยู่ตรงไหนกันนะ

อ๊ะ

เจอแล้ว นี่ไง

ในประเทศของพวกเจ้าเรียกกันว่า

โยโมสึฮิราซากะ

เหมือนเรื่องที่ท่านพ่อเล่าให้ฟังเลย

เรื่องเล่าขานของหมู่บ้าน

กล่าวไว้ว่าคู่แฝดชายหญิง

ก่อนและหลังตะวันขึ้น ในวันที่ระยะวันคืนยาวเท่ากัน

จะเดินทางสู่แดนยมโลก และกลายเป็นผู้ปกครองยมล

คำเล่าขานผิดเพี้ยนไปนิดหน่อยตามคาด

ที่ถูกต้องเป็น "เดินทางสู่หน้าแดนยมโลก"

คนหมู่บ้านฮิงาชิ

ตั้งใจจะมาฆ่าฉันจริง ๆ

หากไม่สิ้นชีพก็ไม่อาจมาที่นี่ได้

และเจ้าจะเอายังไงต่อล่ะ

เอ๊ะ

มนุษย์ที่มานี่มีทางเลือกเพียงสอง

คือยอมตายไม่ก็ยอมรับข้า

ถ้าอยากตาย แค่หล่นร่วงจากทางสายนั้นก็พอ

ถ้าอยากอยู่ก็จงยอมรับข้า

ยอมรับพลัง "ปลด" แล้วกลับสู่โลกที่เจ้าอาศัยอยู่

สะดวกออกนะ

ขอเพียงอยู่ในระยะสายตา

จะ "ปลด" หัวแม่ทัพข้าศึกคนใดจากลำตัวกลางสนามรบก็ย่อมได้

หากปิดฉากการรบได้ด้วยตัวคนเดียว

ในยุคสงครามคงได้เป็นถึงวีรชน

นอกจากนี้ยังมีวิธีใช้อีกหลากหลาย

แต่ในทางกลับกันพวกที่หวัง ใช้ประโยชน์ก็จะกรูเข้ามาหาเจ้า

อาจจะเหมือนตกนรกทั้งเป็น

บางทีตายซะอาจจะดีกว่าก็เป็นได้

นรกอาจจะเริ่มขึ้นแล้วก็ได้

ท่านพ่อท่านแม่ถูกลักพาตัวไป ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง

เพราะฉันเกิดมา ท่านพ่อท่านแม่ถึงได้...

เดี๋ยวก่อน

ท่านพี่มาที่นี่แล้วหรือยัง

ไม่ได้ถูกฆ่าใช่ไหม

ไม่รู้สิ

คนผู้นั้นน่าจะยังไปที่อยู่ของเจ้า "ผนึก" อยู่

ไม่ได้มาที่แห่งนี้