I Am Frankelda (Soy Frankelda)

Ëndrrat dhe makthet janë të lidhura së bashku,

atë që imagjinoni…

Të imagjinon ty.

PRINCI

Mami… Do të doja të vizitoja botën e tyre!

Je tashmë atje.

Sa herë që shkruan,

ose kur vizatoni,

shpirti yt… është bojë.

Kështu ekzistojnë ato.

Të gjithë bëhen si të vërtetë…

Ashtu si ti.

A mendon se mund të më shohin?

Mami!

Na ndihmoni!

Çfarë është, mami!

Na ndihmo! Na ndihmo, gjyshe, më ndihmo!

Mami?

Ju lutem! Na ndihmoni!

Oh, jo… - Oh…

Franciska! Lëre atë gjë!

Ejani më ndihmoni!

Ah…

María Conchita Paredes Diosdado Nëna dhe gruaja e dashur

Më vjen shumë keq, Francisca.

Hë?

Hëm… Mh-hm.

Françeska!

Oh, jo! - Kthehu këtu!

Françeska, ku je?

Mh.

Ju lutem më ndihmoni të gjej mbesën time, -Franciscën!

Pikërisht tani!

Françeska!

O fëmijë i vogël! Ku je fshehur?

Françeska, ku je?

I…

E re e ëmbël…

Princi…

Do të bënte gjithçka të nevojshme për të shpëtuar prindërit e tij…

Dhe të gjithë ata që i donte.

Hëm…

Ah! E gjeta vajzën, zonjë.

Oh, Françeska!

Si guxoni ta bëni këtë me ne sot?

Oh!

Oh.

Hëm…

Franciska? Dielli do të lindë së shpejti. - Mhh…

Mh. Ah.

Kuptuar.

Gjithçka e qartë në krahun lindor.

O, Fabulist, më frikësove!

Ja, eja me mua.

Gjithçka në rregull, zotëri.

Hëm…

Mh.

Një dëshirë e pashpjegueshme për të kuptuar

më i trazuar brenda princit. - Çfarë?

Ai vendosi të dëgjonte instinktin e tij. - Hë?

Duke ndjekur intuitën e tij…

Dhe një zë misterioz e thërret.

Ai ndihej i shqetësuar,

por ai nuk kishte frikë. Një emocion i çuditshëm. - Uau!

I erdhi sipër, ndërsa ndjeu se po takonte fatin e tij.

Ai ngjitej e ngjitej… duke kërkuar një rrugëdalje nga bota e tij monstruoze,

si zëri që e thërriste. - Oh!

U bëhesha më real me çdo moment që kalonte.

Ai u habit kur zbuloi se kishte arritur në vendin më të çuditshëm.

Një vend ku nuk kishte qenë kurrë më parë.

Oh, uf…

Konfuzioni e kishte pushtuar, po i dhembte barku.

Ah…

Hë? - Ai e gjeti veten në këtë vend të ri plot

të të huajve. - Hëm?

Një tokë ëndrrash e paparë…

A- Vend fantastik!

Ajo është pak e çmendur, a nuk mendon kështu?

Shok? - Mh-hm.

Vetëm "pak", vërtet? - Është e tmerrshme, shoku.

Oh…

Ajo kërkon vetëm vëmendje.

Do të jem i pari që do të hyj në klasë.

E di, apo jo? I shkreti. - Jo, nuk mund të më mundësh!

Gjithmonë kam menduar se historitë e saj ishin. - A do të vish tek unë

e çuditshme, -shtëpi pas shkollës së së dielës?

Nëse vazhdon të vrapojë kështu, do të rrëzohet.

E di, shoku, ai është shumë i ngathët dhe gjithmonë përfundon i mbuluar me mavijosje.

Vë bast që prifti nuk e ka vënë re që ia fsheha shkumësin.

Sigurisht, kur të vijë babai im të më marrë, do ta pyesim nëse mund të shkoj.

Dhe gërvishtje.

Oh!

Hë?

Epo…

Hë?

Ah! Ahh!

Ëh… Jo! Ah…

Hëm…

Ah…

Hëm… Oh…

Mhh, më pëlqeu shumë.

Dhe babai im merret me biznesin e botimeve.

Mendoj se atij mund t'i pëlqejnë historitë e tua një ditë,

Unë jam Uhgu... Po, mirë, je shumë qesharak. Pse je?

Kaq të këqij jeni të gjithë me mua?

Ahhh!

Hë?

Ah…

Au…

Hë?

Mh…

Hë?

Ah! Ah…

Hë? - Ah!

Françeska!

Ti kërcënim i vogël!

Gjyshe, ja ku është një përbindësh! - O Zot!

Pse je këtu?

Babai Cosme më ka thënë tashmë

që pas pushimit nuk u ktheve në klasë,

dhe se i ke trembur pjesën tjetër të fëmijëve.

Gjyshe! Ka një krijesë në ato bimë.

Hëm.

Ah…

Uf! Nuk pashë asgjë.

Pse je kështu? A nuk do të...

do të doje të ishe si bashkëmoshatarët e tu? Ndoshta atëherë. - Ah!

Më në fund do të kishe një mik.

Ahh!

Ti nuk je gjë tjetër veçse një shtrigë!

Hë?

Si më thirre?

Ah… - O fëmijë i vogël.

Uau! - Ah!

Oh!

Ah!

Ah!

Au! Au!

Oh-oh. Më vjen keq, por merr me mend çfarë ndodhi sot.

Isha në gjumë të thellë dhe, ëm…

Mh… Oh, je mirë, zemër?

Po, mami… Jam mirë.

Veritena. - Uau!

I dashuri im. - Ndalo, mami!

Nëse e përqafon kështu,

Ai do të mendojë se ajo që bëri ishte e drejtë.

Po e përqafoj djalin tim… përpara se ta ndëshkoj për gjithë jetën.

Çfarë?

Fikturë! - Babi!

Je mirë?

Hë?

Oh…

Oh…

Oh, ai mbret dhe familja e tij mbretërore e padobishme do të sjellin rrënimin tonë.

Ëëë… Ëëë…

Duhet të mendosh për pasojat e veprimeve të tua,

Ne nuk do të jemi gjithmonë këtu për t'ju mbrojtur.

Por unë nuk u lëndova fare!

Në fakt, zbulova diçka të mrekullueshme!

Zbulova se mund ta përdorim merimangën Harp për të shkuar diku tjetër,

Duhet të të them atë që unë thjesht-

Jo, Herneval! Jo!

Duhet ta kuptosh

se ajo që sapo bëre ishte jashtëzakonisht e rrezikshme, bir.

I dashuri im, duhet të jesh më i kujdesshëm.

Ekziston një ekuilibër midis dy mbretërive dhe është detyra jonë ta mbrojmë atë.

Askush nuk ka mundur të kalojë për një kohë shumë të gjatë, bir,

dhe është më mirë kështu.

Më premto se askush nuk do ta dijë se çfarë zbulove.

Po, më vjen keq.

Përveç kësaj…

Ti dëmtove instrumentin më të rëndësishëm të specieve tona…

Merimanga Harpë.

Uau! - Duhet ta mbrosh, për një ditë

do ta luajë

dhe duke vepruar kështu do ta formësoni nënndërgjegjen njerëzore.

Kjo është dhurata jonë…

I rezervuar vetëm për anëtarët e. - Mh…

Familje mbretërore.

Do të pretendoj,

ka ardhur koha që ai ta dijë.

Hë? - Çfarë? Ke humbur mendjen, Veritena?

Epo…

Ai është ende shumë i vogël për të kuptuar. - Çfarë?

Nuk jam "shumë i ri"!

Dua të di se çfarë ka në anën tjetër.

Kishte një vajzë

i rrethuar nga drita.

Nuk e kuptoj!

Një zë po më fliste, apo jo?

Po flet për mua? - Oh.

Si më njeh ajo? - Ah!

Hm. - Ajo madje përmendi që unë isha princ,

Si mund ta dinte ajo? Ah! Si?

Si mund të më njohë kaq mirë ajo?

Hëm.

Zëri i saj më duket i njohur, por mua jo. - Hë?

Dije kush është ajo.

A e dini se çfarë do të thotë kjo?

Ah…