The One Thing to Do

Ernest Carpentier.

Dat is onze opdracht.

Vind Ernest Carpentier.

Haven van Bastia, Corsica september 2005

Eén week hadden ze ons gegeven om Ernest Carpentier te vinden.

Eén week.

Probeer een man te vinden die niet weet dat hij gezocht wordt.

Het is makkelijker om iemand te pakken die op de vlucht is.

Ik wil er nog eentje bestellen.

Ik bestel er gewoon nog één.

Krijg de klere.

Roep hem eens. - Wat?

Roep hem eens. - Bekijk het.

Wat? - Jezus.

Meneer?

Twee Ricards, alstublieft.

Oké, we houden positie. Versterking, neem positie in.

Oké, Botter, jongen.

Blijf gefocust.

Ook in Corsica, in dat verrekte Bastia.

En dan Ernest Carpentier, die we maar niet konden vinden.

Edward met z'n bewerkte gezicht, en ik met een hoop koppijn.

Alsof ik vannacht de hele wereld hebben moeten herzien.

Fuck. - Botter.

Botter. Klootzak.

Wat is er sinds vannacht veranderd?

Edwardo.

Buiten het feit dat we hem gevonden hebben?

Twee Ricards.

De meneer daar wil u een andere soort pastis aanbieden.

Vindt u dat goed?

Het is een vriend van me. Een leverancier.

Nodig hem maar uit aan onze tafel.

Komt hij?

Niks doen, hè? - Hoezo, niks doen?

Heren.

Op vakantie?

Jullie houden van pastis, zie ik.

Ik wil jullie een pastis laten proeven die ik zelf maak. Mag ik?

Ja, hoor. - Wat doet hij?

We doen nog niks.

Wacht op hun signaal. We doen nog niks.

Maar ik laat jullie deze eerst opdrinken.

Proost. - Gezondheid.

Hij is op. Laat maar komen.

Goed. Dume.

Botter. - Botter.

Botter. - Wat een rare naam.

Je herkent de wanhoop en de woede van iemand het beste...

aan de manier waarop hij een naam schreeuwt.

Is het iemand wel eens gelukt om z'n eigen naam te vergeten?

Dat is onze grootste vloek: we kunnen niet vergeten.

Klootzak.

Hoeveel kerels heb ik niet gezien die dachten dat ze het wisten?

Die dachten op dezelfde golflengte te zitten door een gedeelde visie?

Massa's. Maar kennis is niet waar het om gaat.

Het hart. Je moet het hart op de juiste plek hebben.

Want degene naast je kan wie dan ook zijn.

Maar het is zelden degene die je het beste denkt te kennen.

Drie pastis.

Het echte spul.

Alles goed? - Ja, hoor.

Klootzakken zijn we. Alles op de helling.

Net nu. Weer aan het zuipen, net als gisteren en eergisteren.

Hallo.

Meneer? Mevrouw?

U kunt hier niet blijven. Het regent. - Dat maakt niet uit.

Heeft u vuur? Wat gaan we drinken? - Een pintje, of zo.

Twee Ricards, alstublieft.

Je hebt nog altijd niet geantwoord, vriend.

Waarom loopt iedereen op Amerika te zeiken?

Leg mij dat eens uit. 'Amerika, die klootzakken.' Altijd gezever.

Als mensen moeten kiezen...

tussen Teheran, New York, Amerika of Saoedi-Arabië, wat kiezen ze dan?

Wat kiezen ze dan? - Dat is anders.

Omdat ze andere gewoonten hebben, hoeven wij ze niet van kant te maken.

Wel als ze een bedreiging vormen. - Wie zegt dat?

Als de Arabieren een bom gooien op de Joden, laten ze het er niet bij.

De Israëliërs, bedoel je. - Wat?

Israëliërs. Hoe kun je nu een bom gooien die alleen de Joden raakt?

Krijg de klere. - Tuurlijk.

En twee Ricards.

Zo waren we dus begonnen. Luid en met veel poeha.

Eén week werden er twee, en drie.

Drie weken zonder resultaat. Alleen veel zuipen.

Het begon z'n tol te eisen.

We zijn zo doorgegaan tot we het zelf niet meer wisten.

Tot het je niks kan schelen wat de ander denkt.

Er was een griet met die rare vent.

Ik zei nog: Die gast geeft problemen.

Ik ga even pissen. - Wat?

Je vriend staat er niet al te best op.

Komt dat door de vechtpartij?

De vechtpartij.

Jij lijkt me niet zo'n vechtjas.

Edward, Edward.

Je had het moeten weten, gast.

Om jezelf zo te laten pakken. Verdomme, zeg.