Beyond the Wasteland (M)

Jestem Dzieckiem Liścia.

Mieszkam głęboko wewnątrz Zaczarowanego Lasu,

ukryty przed światem zewnętrznym, o którym nic nie wiem.

Las jest ogromny.

Może cię pochłonąć.

Nie jesteś gotowy, by zobaczyć to, co tam jest.

Poza naszymi granicami.

Tato.

Tato! Tato!

Jeleń.

Następnym razem go złapię.

Pokaż.

Użyj obu rąk.

Mocniej.

M jak mech.

M jak mgła.

M jak magia.

M jak Marko.

Nie słuchasz.

Zawsze słuchaj. Zawsze.

Nigdy nie wydawaj dźwięku.

Kiedy jesteś cicho, stajesz się jednym

z Lasem.

Chroni cię przed złem z zewnątrz.

Nie możemy pozwolić, aby zło

złapało nas nieprzygotowanych.

Wciąż jesteś słaby i mały.

Jeśli wyjdziesz teraz na zewnątrz, zamienisz się w ziemię,

przestaniesz istnieć.

Czego cię nauczyłem?

Co mówi twoja książeczka z obrazkami?

Pewnego dnia,

Dziecko Liścia stanie się silne.

Las je uwolni,

aby Dziecko mogło odnaleźć swoją Wróżkę.

DZIECKO LIŚCIA

Zaczarowany Las daje mi schronienie.

Często szepcze mi opowieści o Wróżce.

O pięknej Wróżce, która swoimi zaklęciami tchnęła życie w moje liście.

Odeszła jednak dawno temu. Teraz jest daleko stąd,

w odległym, tajemniczym miejscu zwanym Kamienną Doliną.

„Zaczarowany Las chroni mnie przed Złym Wiatrem.

Wiatr chce wysuszyć i rozwiać moje liście.

Nigdy nie pozwolę, by Zły Wiatr cię skrzywdził”,

szepnął Las.

Jestem Dzieckiem Liścia.

Kiedy zasypiam, śnię o mojej wróżce.

Nigdy mnie tu nie znajdziesz.

Cześć. Cześć. Znalazłem nowego przyjaciela.

Podróżujmy bardzo, bardzo daleko.

Moja mama dała mi nowe części. Widziałeś ją?

Widziałeś innych takich jak ja?

Czuję się taki samotny.

Tak bardzo się nudzę.

Jestem Marko.

Marko.

A ty?

Miko.

Twoje imię też zaczyna się na M!

Mam je tutaj, na dłoni, widzisz?

M jak Marko.

Teraz ty też masz M.

Jak Miko.

Widziałeś złych?

Nie widziałem.

Tata mówi, że boją się lasu.

Lasu...

Ale las cię wpuścił.

Więc nie możesz być zły.

Ja dobry.

Na moich oczach... Pozwolili mu szaleć...

Nie wiedząc... Przekroczyli własne granice...

Zbroczyli się... Krwią... Ci, którzy szukali pomocy...

Wtedy to się obudziło...

Chcieli...

Ja dobry.

Stój, nie ruszaj się!

Stanę tutaj, widzisz?

Nie zrobię kroku.

Ani kroku.

Miko ci to dał?

Czyli jednak nie jesteś głuchy.

A już myślałem, że wiewiórki zjadły ci uszy.

Ten mężczyzna w lesie, to twój ojciec?

Jest ktoś jeszcze oprócz waszej dwójki?

Masz matkę?

Poczekaj.

Prezent.

Gdzie byłeś?

Nie było cię przy strumieniu.

Nie słyszałeś mnie?

Ani razu?

Gdzie byłeś?!

M jak matka.

Wszyscy nowo narodzeni...

Ci obdarzeni mocą...

Nie rozumieli...

To do nich dotrze...

Ci, którzy szukali bezpieczeństwa... Znaleźli wściekłość... we krwi...

Oni muszą przestać istnieć...

Jedz.

Co się stało?

Czy ja mam mamę?

Idź spać.

Zaczarowany Las wie, że jestem samotny.

Próbuje mnie pocieszyć.

„Jesteś wyjątkowy”,

szepnął Las.

„Zawsze trudno jest znaleźć kogoś takiego jak ty,

kiedy jest się innym”.

Jestem Dzieckiem Liścia.

I nie chcę być wyjątkowy.

Wracaj.

Byli blisko. Za blisko.

Czego ode mnie chcesz?

Zabrałeś wszystko.

Jego też chcesz?

Porzuciłeś mnie.

Miałeś mi pomóc.

Nie mogą go mieć.

Nie jego!

Nie dostaniesz go.

Nie!

Szarża! Za nim!

Chciałeś deszczu, prawda?

Nie, zaczekaj, nie...

Podnieś to. Zrób zdjęcie.

Chcesz brata czy siostrę?

- Brata. - No to proszę!

Poczekaj chwilę.

Patrz prosto przed siebie. Prosto przed siebie. Uważaj...

Marko...

Musisz wiedzieć, że...

Nigdy nie chciałam cię opuścić.

Irina!

Bardzo cię kocham.

Irina!

- Twój ojciec... - Irina!

Otwórz drzwi, Miko!

Marko!

Gdzie jest mama?

Gdzie jest mama?

Poszła złapać jelenia.

Marko, czekaj!

Chcę mamę.

Ona odeszła.

Mój tata jest teraz zły.

Zamienił ją w ziemię.

Chcę mamę.

Marko! Marko!

Marko!

Nic ci nie jest?

Zrobili ci coś?

Marko!

Miko!

Miko!

Miko!

Widzisz teraz? Widzisz?

- Wszyscy są źli. - Ty jesteś zły!

Jesteś taki sam jak oni!

Zabiłeś matkę Miko.

To nieprawda.

Widziałem cię.

Idź dalej!

Zabiłeś też moją mamę?

Co?

Co?

To nie...

Posłuchaj mnie, Marko.

- Twoja mama... - Widziałem ją!

Bała się ciebie!

Nic nie rozumiesz. Chodźmy!

Nie!

Zostań tutaj.

Bądź cicho.

No dalej.

Jest bezpieczny.

- Marko! - Miko.

Nie zabiłem jego mamy.

Oni ją dopadli.

Stałaby się zła. Jak oni.

Uratowałem ją.

Ufasz mi?

Ufasz, Marko?

Czy uratowałeś też Morn?

Irina...

Ona też jest teraz ziemią?

Nie żyje?

Nie, nie.

Ona jest wróżką.

Białą wróżką.

Widzisz?

Białe Wróżki nigdy nie zamieniają się w ziemię.

Nigdy nie stają się złe.

Spójrz na nią na obrazku.

Spójrz...

Ona się uśmiecha. Jej uśmiech odgania zło.

Chodźmy do domu, tato.

Czego cię nauczyłem, synu?

Pewnego dnia...