The Apartment Job (아파트)

(ตัวละคร เหตุการณ์ องค์กร และสถานที่ในเรื่องเป็นเพียงสิ่งสมมติ)

ผมยังไม่ได้แนะนำตัวสินะ

ผมประธานอีชุงวอน

ของแทซานการก่อสร้างครับ

คุณพัคแฮกังที่หาอะไรก็เจอไปหมด

คราวนี้มาหาอะไรที่แทซานกรุ๊ปของผมนะ

แต่ไม่ว่าจะหาอะไรที่นี่ คุณก็หาไม่เจอหรอก

ผมชักจะรู้สึกผิดแล้วสิ

ไม่ครับ ผมหาเจอแล้ว

คุณกำลังสูบเงินกองทุน ของทรูแวลูสเตทอยู่ใช่ไหมล่ะครับ

โธ่

สูบอะไรกันครับ

เป็นเพราะคุณพัคแฮกังจัดการ เขี่ยประธานซอออกไป

ผมเลยเอาเงินตัวเองออกมาใช้ลำบากเลยเนี่ย

ไม่น่าทำแบบนั้นเลย

เล่นเอาผมเกลียดคุณขึ้นมาแล้วเนี่ย

ทันทีที่แสดงท่าทีเป็นศัตรูกับอีชุงวอน

เงินกองทุนก็จะหายไป

ถ้างั้น งานที่ประธานซอเคยทำ

ให้ผมทำแทนก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ

หือ

ให้ผม

มาเป็นมือเป็นเท้า ของท่านประธานอีชุงวอนดีไหมครับ

จะมาเป็นมือเป็นเท้าให้ผมเหรอ

ผมทำงานเก่งนะครับ

ผมรู้

คุณฝังโบราณวัตถุจนได้เป็นประธานเชียวนะ

ทักษะการสร้างสรรค์ การดำเนินงาน ยันการแสดง

ผมรู้ดีว่าคุณน่าทึ่งแค่ไหน

ผมน่าจะดีกว่าประธานซออีกครับ

ประธานซอเป็นคนเฝ้าตู้เซฟให้ผมครับ

คอยเอาเงินกองทุนเข้าออก

เอาไปเก็บแล้วก็เอากลับมา

คนเฝ้าตู้เซฟเก่งเรื่องเดียวก็พอครับ

การปกป้องเงินผม

มีแค่…

เรื่องนั้นเองเหรอครับ

แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะครับ

อะพาร์ตเมนต์นี้

มีพวกหนอนที่คอยตอด เงินกองทุนของผมอยู่เยอะมาก

เดี๋ยวก็ขอให้ทำนู่น เดี๋ยวก็ขอให้ทำนี่

ลองให้ผมทำก่อนแล้วค่อยตัดสินดีไหมครับ

ผมจะเชื่อใจคุณได้ไง

คุณคือคนที่เข้ามา เพราะหวังจะปล้นตู้เซฟของผมนะ

ผมเพิ่งรู้วันนี้ว่าตู้เซฟ

มีเจ้าของตัวจริงอยู่

ถ้ามันมีเจ้าของ

ผมก็ต้องเกาะเจ้าของมันไว้

อย่างน้อยก็จะได้เก็บกินเศษที่หล่นลงมา

โอเค งั้นก็ลองทำอะไรสักอย่างดูครับ

ต้องทำให้ผมพอใจก่อน

ผมถึงจะตัดสินใจว่า จะฝากกุญแจตู้เซฟไว้กับคุณหรือเปล่า

ผมไม่ทำงานกับใครง่ายๆ หรอกนะ

ที่แท้ไอ้คนที่อยู่จุดสูงสุดของตึกนี้ ก็คือไอ้เวรที่อยู่เพนต์เฮาส์

ก่อนนี้ยังเรียกว่าพี่อยู่เลย

แทซานนี่ใหญ่โตไม่ใช่เล่นเลยนะครับ

คอยดูเถอะ

ว่าฉันจะเอากุญแจดอกนั้นมาได้ยังไง

เลยเวลากินข้าวไปแล้วนะ

ทุกคนก็ออกไปข้างนอกยังไม่กลับมา

ในสัญญาไม่ได้บอกว่าฉันต้องทำอาหารสักหน่อย

จริงๆ เลย

อายุเลย 60 แล้วยังต้องมาทำบ้าอะไร

นี่ รีบออกมากินข้าวได้แล้ว

ครับ

แหม นอนกลางวันแค่แป๊บเดียว กลับมาสดใสแข็งแรงเชียวนะ

- จะกินให้อร่อยเลยฮะ - อือ

คุณนายเหรอ

แกจะเป็นคุณนายท่านประธานได้ไง

แกเที่ยวทำอะไรอยู่นอกบ้านกันแน่

พี่ ใจเย็นๆ ก่อนนะ

ความจริงแล้วคุณพัคแฮกังเป็นลูกความของฉัน…

ลูกความเหรอ

นี่ ไม่ได้การแล้วละ

ฉันต้องไปเอาเรื่องสำนักงานกฎหมายแกแล้ว

แกไม่ได้สอบเป็นทนายเพื่อมาแสดงเป็นแม่นะ

เอาบุคลากรชั้นดีมาใช้แบบนี้ได้ไง

ไปกัน เดี๋ยวฉันพูดเอง ฉันจะพูดให้แกเอง ไปกันเถอะ

จะไปไหนล่ะ พี่

บอกให้ไปไง รีบมา

พี่

พี่ คือฉัน…

ความจริงแล้วฉันไม่ใช่ทนาย

แกพูดอะไรออกมา

ไม่ใช่ทนายงั้นเหรอ

ไปกันเถอะ

ก็ไม่ใช่น่ะสิ

นี่ คังฮารี

ถ้าแกไม่ใช่ทนายแล้วจะเป็นอะไร

แกเป็นอะไรกันแน่ คังฮารี

พูดมาสิ ตกลงแกเป็นอะไร คังฮารี

แม่คังฮารี ไม่สิ พี่สาวฮะ มากินข้าว

โธ่เอ๊ย จริงๆ เลย

ถึงยังไงพ่อสามีก็อุตส่าห์ตั้งใจทำอาหาร

อย่างน้อยก็มาแกล้งกินสักคำเถอะ

ฉันไม่หิวค่ะ กินกันไปเถอะ

งั้นมากินไข่ดาวสักฟอง…

เฮ้ยๆ กินคนเดียวหมดได้ไง

เด็กวัยกำลังโต โปรตีนเป็นสิ่งสำคัญฮะ

เออ กินเลย กินไปเถอะ

ไม่กินน้ำซุปใช่ไหม

กลิ่นข้าวหอมจัง

กลับบ้านแล้วนะคะ

กลับดีๆ นะครับ

จิ้งเหลน พี่สะใภ้เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

ไม่รู้สิ ตั้งแต่ไปรับเจ้าตัวเล็กกลับมา ก็เป็นแบบนั้นตลอด

เห็นรอยโซฟายุบตรงนั้นใช่ไหม

เขานั่งอยู่ตรงนั้นทั้งวัน

แล้วก็เอาแต่เหม่อลอย

กยองบุก เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวเหรอ

คนเราก็มีเวลาที่อยากอยู่คนเดียวกันทั้งนั้นแหละ

เรื่องแค่นี้พ่อก็ไม่รู้เหรอ

ถ้าพ่อเรารู้ จะอยู่คนเดียวแบบนี้ไหมล่ะ

โตแล้วนะเรา กยองบุก

ฮายองจู แกอยู่ไหน

ฉันร้อนใจเลยเปิดดื่มไปก่อนแล้ว

รีบมา ก่อนฉันจะดื่มหมด

งานรับจ้างสวมบทบาทเหรอ

นี่แกพูดเล่นใช่ไหม

ไม่จริงใช่ไหม

ฉันรับบทเป็นภรรยาของคุณพัคแฮกัง

ประธานอะพาร์ตเมนต์นี้อยู่

ทำไม…

- ทำไมถึงได้… - พี่

แกหลอกฉันได้แนบเนียนขนาดนี้ได้ยังไง ฮะ

ฉันพยายามไปตั้งเท่าไรเพื่อให้แกได้เป็นทนาย

แล้วแกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง

ใครขอให้พี่ทำแบบนั้นล่ะ

เลิกพูดแบบนั้นสักที ฉันเบื่อจะฟังเต็มทีแล้ว

ต่อไปไม่ต้องมาทำอะไรทั้งนั้น

ฉันรู้ว่าพี่เหนื่อย

เพราะงั้นไม่ต้องมาทำอะไรเพื่อฉันอีกแล้ว

นังคนเลว

นังคนหน้าด้าน

จริงๆ เลย

นังคนเลวเอ๊ย

คุณคังฮารี

ร้องไห้เหรอครับ

คุณพัคแฮกัง

พี่สาวเป็นคนที่ช่วยให้ฉันมีกิน ให้เสื้อผ้า และเลี้ยงฉันมาจนโตค่ะ

ฉันอยู่มาโดยคิดว่ามันเป็นเรื่องที่พี่ต้องทำอยู่แล้ว

แต่พักนี้กลับรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งเกินตัวค่ะ

ถ้าพูดถึงหนี้แบบนั้น ผมเองก็มีครับ

มีคนคนหนึ่ง

ที่รับผมมาเลี้ยงแทนพ่อ และคอยคุ้มกะลาหัวผมมาตลอด

ถึงแม้เขา

จะไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน

แต่ผมก็อยากตอบแทนเขาครับ

ไม่ใช่เพราะรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณ

แต่เพราะรู้สึกซาบซึ้งใจ

เขาทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นมาก

แต่ว่า

บางครั้งหนี้แบบนั้น

ก็เป็นแรงผลักดันให้เราก้าวต่อไป รู้ไหมครับ

จริงค่ะ

แต่ว่า พอเป็นแบบนั้นไปเรื่อยๆ

ฉันก็เริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่า ความฝันของฉันมันเป็นของฉันจริงๆ

หรือว่าเป็นของพี่กันแน่

แม้แต่ความล้มเหลว ก็เหมือนจะกลายเป็นของพี่ ไม่ใช่ของฉัน

ล้มเหลวไม่ได้เหรอครับ

แล้วทำไมต้องอยากล้มเหลวล่ะคะ

พอเราล้มเหลว จะมีบางอย่างที่ชัดเจนขึ้นครับ

สิ่งที่เมื่อก่อนมองไม่เห็น บางทีก็เพิ่งมองเห็นเอาตอนนั้นแหละ

แล้วคุณพัคแฮกังล่ะ หลังจากล้มเหลวคุณมองเห็นอะไรคะ

ผู้คน

คนที่คอยปกป้องผม

แล้วก็คนที่ผมต้องปกป้อง

เพราะงั้นคุณคังฮารีก็ลองเช็กดูนะครับ

ว่าหลังจากล้มเหลวแล้วคุณมองเห็นอะไร

อะไรเนี่ย อยู่ๆ ทำไมพูดแต่คำเท่ๆ ล่ะ

จริงสิ ยองจู

ตายแล้ว ทำไงดี

คุณพัคยงมัน ผู้ต้องขังหมายเลข 3417 ตอนนี้อยู่ที่ห้องพยาบาลครับ

เข้าเยี่ยมไม่ได้เนื่องจากปัญหาสุขภาพครับ

ไอ้เวรนี่ แกบ้าไปแล้วเหรอวะ

กล้าดียังไงถึงมาหาฉันที่นี่

ประกันตัวพี่ยงมันด้วยเหตุผลด้านสุขภาพก่อน

แล้วผมจะรีบเตรียมเงินให้

แบบนั้นก็ผิดลำดับน่ะสิ

แกต้องเอาเงินมาก่อน

ก็บอกว่าคนป่วยอยู่ไง

คนแก่ก็ป่วยกันทุกคนแหละ

ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมา

เงินหมื่นล้านวอนก็ไม่มีครับ

ไอ้เวรนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ

กล้าดียังไงถึงบังอาจมาขู่ฉัน

อยากให้รู้ว่าเคยเป็นมาเฟียหรือไง

ไอ้…

ดูไอ้เวรนี่สิ

ประธานพัค

พัคแฮกัง

ตั้งสติหน่อย

ประกันตัวไม่ได้

แต่ฉันจะให้เขาออกไปรักษาตัวข้างนอก

ส่วนเรื่องอื่น

เอาเงินมาแล้วค่อยคุยกัน

อะไรนะ

มือที่มองไม่เห็นนั่น คือประธานบริษัทก่อสร้างของทรูแวลูเหรอ

โห ไม่ใช่คนธรรมดาสินะ

ยักยอกเงินจากอะพาร์ตเมนต์ ที่ตัวเองสร้างงั้นเหรอ