The Apartment Job (아파트)

(ตัวละคร เหตุการณ์ องค์กร และสถานที่ในเรื่องเป็นเพียงสิ่งสมมติ)

คุณพัคแฮกัง ขอโทษนะคะ ตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันมาทำงานไม่ได้แล้วค่ะ

จู่ๆ มาบอกแบบนี้ผมก็แย่สิครับ

คุณพัคแฮกังเองก็เคยไล่ฉันออกกะทันหันนี่คะ

คุณก็ได้เงินที่เหลือครบหมดแล้วนี่ครับ รับเงินแล้วก็ต้องทำงานสิ

ต่อให้ฉันเป็นภรรยาคุณต่อสองสัปดาห์ มันจะมีความหมายอะไร

ยังไงคุณก็ได้เป็นประธานสมใจแล้วนี่คะ

ครอบครัวของเราจำเป็นต้องมีคุณคังฮารีครับ

คุณพัคแฮกัง ยังไงครอบครัวที่คุณพูดถึง

มันก็คือของปลอมนี่คะ

ว่าไงนะ

ของปลอมเหรอ

ตายๆ

นี่พวกคุณ…

ก็แปลว่าพวกเธอ

เป็นครอบครัวปลอมๆ หรอกเหรอ

อย่างนี้เองสินะ

คุณพระช่วย อย่างนี้นี่เอง

ฉันก็คิดอยู่ว่ามันแปลกๆ

ลูกที่ไหนจะขู่ตัดมือพ่อตัวเอง

แถมยังเรียกแม่ว่าพี่สาวอีก

ก็ว่าทำไมถึงเป็นครอบครัวที่ไร้สามัญสำนึกขนาดนี้

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

ทุกอย่างเป็นของปลอมสินะ

ของปลอมอะไรกันครับ

ฟังผิดแล้วครับ

"ของเค็ม"

"มื้อเย็นวันนี้เค็มจังเลย" เรากำลังคุยเรื่องนี้ครับ

ใช่แล้ว ตัวเอง

วันนี้แกงกิมจิเค็มไปหน่อยนะคะ

- ใช่ เค็ม - เค็มใช่ไหมคะ เค็มไปหน่อย

เค็มจริงๆ

แกงกิมจิก็ส่วนแกงกิมจิ

แต่ฉันได้ยินชัดเต็มสองหูเลยค่ะ

"ยังไงครอบครัวนั้นก็เป็นของปลอมนี่คะ"

ก็บอกว่าฟังผิดไปไงครับ

มันจะเป็นไปได้ยังไงครับ

เราจะทำเรื่องแบบนั้นไปทำไม

นั่นสิ ทำไปทำไมกันนะ

แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาเล็กๆ นะ

พวกเธอกำลังหลอกคน

ทั้งอะพาร์ตเมนต์เลยนะ

คุณนาย มันไม่ใช่อย่างนั้น…

แต่ว่า

ทำไมต้องลงทุนสร้างครอบครัวปลอมขึ้นมา

เพื่อให้ได้เป็นประธานด้วยล่ะ

มีแผนอะไร คิดจะทำอะไรกันแน่

- ไม่ๆ ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ - คุณนาย…

ท่านประธานพัค ไม่สิ คุณพัคแฮกัง

คุณน่ะ

ลาออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ

เรื่องนี้ฉันปล่อยผ่านไม่ได้

ฉันจะโพสต์ทุกอย่าง ลงเว็บบอร์ดอะพาร์ตเมนต์เดี๋ยวนี้

- หลบไป หลบไปสิ - ลิฟต์กำลังตรวจสอบอยู่…

โอ๊ย ไอ้ลิฟต์นี่ก็ เสียมันได้ทุกวัน

บ้าเอ๊ย ไอ้พวกสิบแปดมงกุฎ

คุณนายครับ คุณนาย…

สถานการณ์ฉุกเฉิน

คุณนายจางซุกจินรู้แล้วว่า พวกเราเป็นครอบครัวปลอม

อะไรนะครับ

เขาโวยวายว่า จะโพสต์ลงเว็บบอร์ดอะพาร์ตเมนต์

เราต้องหยุดไว้ให้ได้

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ตายแล้วๆ

ทำไมถึงไม่มีสัญญาณเลย

อะพาร์ตเมนต์นี้เป็นอะไรของมัน

ชั้น 29…

ทำไมไม่ขยับเลยล่ะ

ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ให้ตายเถอะ

เป็นอะไรเนี่ย

คุณนายครับ ขอโทษนะครับ

ประตูก็เปิดไม่ได้ ตายละ

นี่มันอะไรกัน

ให้ตายสิ

ไอ้อะพาร์ตเมนต์เฮงซวยนี่

สุดจะทนแล้วนะ!

คงเพราะเป็นของฝรั่งเศส หอมดีจริงๆ

ผมเพิ่งเคยใช้แฮนด์ครีมเลย คุณฮาจอง

ไม่เห็นต้องซื้อมาให้ผมเลย

ของขวัญลาออกค่ะ ผู้จัดการ

คุณฮาจองพูดแบบนี้ทีไร ผมใจหายทุกทีเลยนะ

ฉันก็บอกไปหลายครั้งแล้วไงคะ

แล้วประธานซอเอง

ก็บอกชัดเจนว่าขอให้ฉันช่วย แค่ถึงตอนที่เขาหมดวาระ

คุณเลยกลับมาทันทีที่เปลี่ยนประธานเหรอ

ใช่ค่ะ

ประธานซอนั่นน่ะ

พอแพ้เลือกตั้งก็ตกที่นั่งลำบาก

ในหมู่พวกเรามีใครคิดบ้างล่ะ ว่าเขาจะเสียตำแหน่งประธานไป

เดี๋ยวผมจะหาโอกาส

ไปพูดกับเขาตอนมีจังหวะเหมาะๆ เอง

ช่วยอยู่ต่อจนกว่าจะถึงตอนนั้นนะ คุณฮาจอง

ถ้าขาดคุณฮาจองไปตอนนี้ อะพาร์ตเมนต์เราต้องแย่จริงๆ แน่

พี่

เรื่องเมื่อกี้เข้าใจผิดจริงๆ นะ

เด็กคนนั้นเป็นลูกชายของลูกความ เขาขอให้ช่วยดูแลแป๊บนึงน่ะ

ทนายต้องทำเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ ถึงขั้นมาที่บ้านเลยเหรอ

แล้วที่เรียกแม่นี่ยังไง

เป็นพนักงานใหม่จะทำไงได้ล่ะ

เขาให้ทำก็ต้องทำสิ จะเลือกได้เหรอ

อีกอย่าง เด็กนั่นชอบฉันยิ่งกว่าแม่แท้ๆ อีก

บางทีเลยเรียกฉันว่าแม่ไง

แกอุตส่าห์เรียนหนักจนได้เป็นทนาย

แต่สุดท้ายกลับต้องมาทำงานจิปาถะ ฉันเห็นแล้วมันเจ็บใจน่ะสิ

อ้อ ฉันบอกไปแล้วว่าทำต่อไม่ได้แล้ว

แต่พี่ยังเหลือกำหนดการอีกไม่ใช่เหรอ ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ

ที่ทำงานมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ

อ๋อ น่าจะบอกล่วงหน้าหน่อยสิ ฉันจะได้เตรียมตัว

เตรียมตัวอะไร

ฮะ

ก็แบบ อย่างน้อยก็ไปรับพี่ที่สนามบินไง

มา เดี๋ยวฉันถือให้ หนักแย่เลย

ฝรั่งเศสเป็นไงบ้าง

ก็ดีนะ แต่ฉันคิดถึงอาหารเผ็ดๆ น่ะ

บ่นแบบนี้ก็เหมือนขิงว่าไปเมืองนอกมาเลยนะ

จำได้ใช่ไหมคะ

เราเจอกันครั้งแรกที่ห้องสมุด จูบแรกใต้เสาไฟ

พบกันราวพรหมลิขิตหลังงานชมรม

คุณนายจางซุกจิน เมื่อคืนหลังยื้อกันอยู่ที่ประตู

เขาก็กลับขึ้นห้องไป

อีกเดี๋ยวคงลงมาออกกำลังกายตอนเช้าครับ

โอเค รับเรื่อง

ในช่วงสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ฉันอนุญาตให้แตะเนื้อต้องตัวได้เป็นกรณีพิเศษค่ะ

มาแล้วครับ

ตัวเอง รีบมาเร็ว

ระวังอย่าให้เจ็บนะ ตัวเอง

ตัวเองคอยปกป้องเค้าก็ได้นี่

เค้าก็ปกป้องอยู่นี่ไง

- ไปเลยไหม - อือ

โถๆ

ชัดเลย ดูออกหมดว่าปลอม

มองแวบเดียวก็รู้ว่าปลอม

มีสามีภรรยาที่ไหนวิ่งจับมือกันแน่นตลอดแบบนั้น

โป๊ะไม่ไหว จริงๆ เลย

เราอยู่ชมรมอ่านหนังสือเดียวกันค่ะ

ผมตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นที่ห้องสมุดครับ

จูบแรกตรงใต้เสาไฟ

จูบแรก…

ไม่อยากรู้ ไม่อยากรู้ ฉันไม่ได้อยากรู้

ฉันไม่อยากรู้

- คุณนายครับ - คุณนายคะ

หนึ่งสัปดาห์

ช่วยรอผมอีกแค่หนึ่งสัปดาห์ได้ไหมครับ

หนึ่งสัปดาห์เหรอ

คิดจะทำอะไรในหนึ่งสัปดาห์

ให้โอกาสผมได้กอบกู้

ความเชื่อใจกลับคืนมาไม่ได้เหรอครับ

จำที่นี่ไม่ได้เหรอครับ

คัตๆๆ

มันกลวงเกินไปค่ะ

ทำไมแข็งทื่อแบบนี้คะ

ต้องใส่ความจริงใจลงไปด้วยสิคะ เอาใหม่

ความจริงใจ…

จำที่นี่ได้ไหมครับ

นี่คือที่ที่คุณนายกับผมร่วมแรงร่วมใจ

ตะโกนจนเสียงแทบแตก เพื่อเป้าหมายเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ

ความทรงจำอันงดงาม ที่การต่อสู้ของเราออกดอกออกผล

ผมยังจดจำอยู่ในใจเสมอครับ

โอเค ก็ได้

ฉันก็ชอบความทรงจำนั้น

แล้วมันก็ทำให้ราคาห้องสูงขึ้น

เรื่องนั้นฉันยอมรับ

แต่ยังไง

การที่คุณลงทุนสร้างครอบครัวปลอมขึ้นมา

และอยากไต่เต้าเป็นประธานให้ได้

มันต้องมีเหตุผลสิ

ก็บอกว่าไม่ใช่ครอบครัวปลอมไงครับ

ผมรักภรรยา…

มากจริงๆ ครับ

ดูรักเหลือเกินนะคะ

คุณต้องคิดว่ารักผู้หญิงคนนี้จริงๆ

และผู้หญิงคนนี้คือผู้หญิงของคุณสิคะ เอาใหม่

นั่นแหละ

ผมรักภรรยาของผมจริงๆ ครับ

รักครับ!

รักครับ!

รักครับ ใส่ท่าทางด้วย

- รักครับ - รักครับ

ใส่ท่าด้วย รักครับ

รักครับ

ผมรักภรรยาของผมครับ

เรารักกันเลยแต่งงานกัน แต่งงานกันจนมีลูกด้วยกันแล้วครับ

ใช่ครับ ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้หรอก

แต่น้องชายทั้งสามคนของผม คนละแม่กันหมดครับ

คุณพระ ทั้งสามคนเลยเหรอ

สมัยพ่อหนุ่มๆ ท่านใช้ชีวิตค่อนข้างเหลวแหลก…

นั่นไงละ ก็ว่ามันแปลกๆ

พี่น้องอะไรหน้าตาไม่ได้เหมือนกันเลย

ยิ่งไปกว่านั้น

พ่อผมดันเป็นผีพนันอีก

ตายแล้ว

ถึงจะเจ็บปวดเรื่องพ่อมาตลอด

แต่เราก็กำลังพยายามอยู่ด้วยกัน เพื่อเยียวยาความสัมพันธ์ครับ

เพราะงั้นเองสินะ อย่างนี้นี่เอง

- แย่เลย - ทำดีมาก

ก็ได้ สมมติว่าทุกอย่างเป็นอย่างนั้น

แต่ว่า

จากบิ๊กดาต้าที่ฉันสะสมมาจนถึงตอนนี้

พวกคุณมันน่าสงสัย