Hercules in the Center of the Earth (Hercules in the Haunted World / Ercole al centro della terra) (Ercole al centro della terra)

Er zal eindelijk een tijd komen dat klei nacht zal zijn...

en de nacht zal het koninkrijk van het leven zijn.

Elke schreeuw zal muziek worden...

en het gejammer en geklaag van vandaag zullen veranderen in een zoet gezang.

Er zal een tijd komen dat de maan, verslonden door de grote draak...

zal een deken van eeuwige duisternis verspreiden.

En ik zal de meester zijn van zowel duisternis als licht.

Als de zon elke oogst heeft verbrand...

als de rivieren droogvallen...

wanneer ieder mens levenloos zal liggen...

dan zal het Kwaad zegevieren - de absolute meester -

en het zal de aarde regeren.

Theseus!

Theseus!

Kom op, duwen!

He jij!

Kom hier en help ons. We hebben iedereen nodig.

Doe het zelf, we moeten vertrekken.

Oké mannen, duwen.

Hoor je het niet? Hercules roept je.

Laat hem roepen.

Eén is met een vrouw. De andere is bij de waterval.

Goed, we nemen ze één voor één.

Op die manier zal het gemakkelijker zijn.

Kun je ons niet vertellen wie ze zijn?

De koning zal ons goed betalen voor hun dood.

Namen zijn niet belangrijk. Laten we gaan.

Als ik je kus, voelt het alsof de hele wereld beeft.

Het is alsof de lucht van kleur is veranderd,

en nam dat aan van je kussen.

Pas op!

Verberg jezelf!

Wees niet bang!

Kom op.

Maak je klaar om ze tegen te houden.

Ga naar boven, snel.

Kom op.

Hij kan naar de verdoemenis gaan!

Springen!

Spring naar beneden.

Laat hem niet ontsnappen!

Spring, Theseus!

Pas op, Theseus.

Bedankt, Hercules, je was net op tijd.

Zei hij Hercules?

Hercules!

Ja, het is Hercules zelf!

Dit is een mooie manier om ons te verwelkomen bij Ecalia.

Het is waarschijnlijk een vrijer

van Deianira, jaloers op je huwelijk.

Ga je met haar trouwen?

Ja, we hebben al te lang gewacht.

Deze keer kan zelfs Zeus ons huwelijk niet voorkomen.

En jij, wanneer ga je trouwen?

Mij? Ik ben nog niet klaar.

We kunnen het beste gaan.

Jij gaat eerst. Ik zal het over een paar dagen volgen.

Je hebt Deianira al een hele tijd niet meer gezien.

Je wilt niet dat anderen je binnendringen.

Ik begrijp.

Wees net zo gelukkig als ik.

Ik had nooit zulke incompetente mensen als jullie moeten vertrouwen.

Het was onmogelijk.

Jij lafaard!

Is dit hoe u mijn bevelen uitvoert?

Maar je hebt ons niet verteld dat het...

Dat is genoeg!

Volg mij.

Je was bang.

Het is geen kwestie van angst.

Zelfs niet alle bewakers in Ecalia konden Hercules doden.

En Theseus was bij hem.

Betaalt u ons wat u beloofd heeft?

Mijn mannen en ik riskeerden ons leven.

Maar je rende weg.

We moesten.

Je zult krijgen wat je verdient.

Neem wat je wilt voor jou en je mannen.

Ik betaal altijd degenen die mij dienen voor wat ze hebben gedaan.

Deianira.

Deianira!

Welkom terug, Hercules!

Dankjewel mijn vrienden.

Vertel ons dat je terug bent gekomen om te blijven.

Welkom terug bij Ecalia, Hercules.

Ik wilde eerder terugkomen.

Toen ik hoorde van de dood van Uriteis, kwam ik meteen.

Maar de goden plaatsten veel obstakels op mijn pad.

Het lichaam van Uriteis ligt in rust in zijn tombe, maar Deianira heeft

de troon niet ingenomen om over de mensen van haar land te regeren.

Waarom? Het koninkrijk is van haar.

Deianira was niet in staat om te regeren.

Wat? Wat bedoel je?

Niemand heeft haar gezien.

Ze werd naar een vleugel van het paleis gebracht

waar zelfs bedienden niet zijn toegestaan.

Wie deed dit?

Ik was het, Hercules.

Ik was het.

Ik heb de troon ingenomen, wachtend op jouw terugkeer.

Ik zorg voor mijn nichtje, van wie ik hou als een dochter.

Waar heb je haar verborgen?

Waarom kan ik haar niet zien?

Wil je dat de mensen op de hoogte zijn van de ernstige ziekte van hun koningin?

Daar kon ik zeker niet mee instemmen.

Je hebt mij nog steeds geen antwoord gegeven.

Waar ligt Deianira?

Dus je had het nieuws liever laten verspreiden?

Zou je willen dat de dwaze dienaren met hun sluwe geesten

leugens verspreiden die haar autoriteit zouden schaden?

Ik moest haar verbergen voor de blikken en nieuwsgierigheid

en zorg voor haar.

Veroordeelt u mij hiervoor?

Je hebt verstandig gehandeld.

Daarvoor dank ik u.

Maar wat gebeurde er met Deianira?

Welk ongeluk is haar overkomen? Ik moet het weten.

Ze is ziek, Hercules. Erg ziek.

Je lange afwezigheid, de onzekerheid over je lot en uiteindelijk

de dood van haar vader waren meer dan ze kon verdragen.

Waar is ze? Ik wil haar zien.

Ik wil dat jij haar ook ziet.

Ze staat nu in de tuin.

Ik hoop dat jouw terugkeer haar gezondheid kan herstellen.

Deianira.

Ik heb geen vreugde meer, noch een glimlach op mijn gezicht.

Rust in de diepten van de zee

de overblijfselen van mijn geliefde, die nooit meer bij mij terug zal komen.

Het lijkt alsof ik zijn stem nog steeds hoor.

Naast hem liggen degenen die geliefd zijn.

Ze slapen, lachen als kinderen,

in een eeuwige slaap zonder morgen.

Deianira.

Waarom kijk je zo naar mij?

Ken je mij niet eens?

Men kent niemand.

Zelfs wijzelf niet.

Alleen hij die ons beveelt, is onze meester.

Alleen aan onze meester moeten we gehoorzaamheid beloven.

Alleen voor hem.

Alleen voor hem.

Er bestaat geen ander.

Voor mij bestaat er niemand anders.

Mijn liefde is dood en in de zee.

Mijn liefde, die nooit meer bij mij terug zal komen.

Het is hopeloos, Hercules.

Er is veel veranderd in Ecalia sinds je hier voor het laatst was.

IJzige mist is neergedaald vanaf de Heuvel

van de Doden en heeft de lucht vergiftigd.

Mensen zijn bang.

Ze verbergen hun angst en afschuw in hun huizen.

Wat probeer je te zeggen, Cirous?

Deianira's waanzin is de ziekte van haar volk.

Alleen jij kunt Ecalia redden.

En alleen jij kunt Deianira redden van de vloek die haar doodt.

Leg jezelf uit.

Niet nu.

Kom vanavond naar mijn huis, de muren zijn dik en onoverkomelijk.

Niemand zal kunnen horen wat ik je vertel.

Wie heeft dit gedaan, Cirous? Zeg eens!

De doden kunnen niet antwoorden, Hercules.

Uriteis is al dood.

En zo zullen allen sterven die over het koninkrijk Ecalia willen regeren.

Kwade krachten regeerden over dit land voordat de vader van Uriteis

hen versloeg en voor altijd verbannen naar het Koninkrijk der Doden.

Vanaf die dag hangt hun vloek over het land.

Het zal pas eindigen als de laatste afstammeling

van degene die hen heeft verbannen, wordt gedood.

Er moet een manier zijn om ze te bestrijden.

Hoe?

Kan iemand tegen een schaduw vechten?

Kan men de wind bevechten of bliksemschichten tegenhouden?

Kan iemand de stormen verslaan die de aarde teisteren?

De woedende stormen, de bliksemschichten

worden door de goden vanuit de hemel gestuurd.

Maar het kwaad wordt hier op aarde voortgebracht.

Daarom zal ik de goden om een ​​wapen vragen om ze mee te bestrijden.

Wil je een wapen?

Nee, Heracles.

De krachten van het kwaad hebben mij aan het zwijgen gebonden. Ik moet gehoorzamen.

Hoe is het mogelijk dat de goden

ons in hun blinde woede in de steek laten?

Nee, Heracles. De goden zullen je niet in de steek laten.

Maar de vloek zal plotseling over de aarde neerdalen

en plotseling zal het zich terugtrekken in het niets waaruit het voortkwam.

Meer kan ik je niet vertellen.

O, machtige Zeus!

Heer van zowel de hemel als de aarde,

vader die mij heeft verwekt.

Ik roep uw naam aan en smeek u om te helpen.

In ruil daarvoor bied ik je aan

mijn onsterfelijkheid.

Mijn leven in ruil voor dat van Deianira.

Oh, machtige en krachtige Zeus, ik smeek je.

Laat de Sybil spreken en ik zal gehoorzamen.

Heb jij de moed om door de poorten van

Hades, het domein van Pluto, te reizen?

Niemand is ooit teruggekeerd uit het Koninkrijk der Doden.

Een steen schijnt in het midden van

de aarde, achter de tuin van Hesperiden.