Monster: The Ed Gein Story

Zonja Gein?

Zonja Gein?

...

Adeline!

Adeline!

Ah! Nënë! Nënë!

E di çfarë je.

E di çfarë je!

Ulu.

Për çfarë janë këto?

Epo, ato janë për ty.

Ti je ajo që më ka vjedhur reçipetat dhe mbathjet, apo jo?

E di sa ke marrë. I porosis nga Sears dhe Roebuck.

Ka diçka vërtet të errët tek ti, Eddie Gein.

Po, mirë, duhet një njeri për ta njohur dikë. -

Epo, ke të drejtë për këtë.

Por nuk ke qenë i sinqertë me mua, Edi.

Kështu që do t'ju jap një shans të fundit për të qenë i sinqertë.

Dhe nëse nuk je i sinqertë me mua, Zoti është dëshmitari im, kemi mbaruar.

E pashë atë trup të vdekur, Edi.

A është ai trupi i nënës tënde?

Jo, nuk është ajo.

Më thuaj të vërtetën.

Unë jam.

Ku e morët?

E nxora.

Pse?

Mendoj se isha i interesuar.

Ajo më tha se i duheshin vetëm kockat.

Kush e bëri? - Nëna.

Pra, kështu e quan ti trupin e vdekur tani?

Po. Dua të them…

Kjo është ajo. Kjo është Nëna. Ajo…

Ajo është brenda saj.

Nuk di si ta përshkruaj.

Ai trup është Nëna.

E kuptoj.

Je vërtet një njeri makabër, Eddie Gein.

Si ishte hera e parë që preke mishin?

Epo… ishte mjaft e freskët.

Ajo kishte vetëm një javë që kishte vdekur.

Njëherë pashë një foto të Weegee-së.

Dikush kërceu nga Ura e Bruklinit,

dhe kur e gjetën trupin,

Fytyra ishte e tëra e copëtuar si një far i egër në Natën e Djallit.

Fytyra e saj duket e spërkatur kështu.

Kështu vdiq ajo?

Jo.

Vdiq normalisht, mendoj.

Nuk e di pse njerëzit bëhen kaq kokëfortë në lidhje me vdekjen.

Hiri mbi hi, pluhur mbi pluhur. Ashtu siç thuhet në Bibël.

Asgjë njerëzore nuk më neverit.

Unë mendoj se nëse një njeri mund ta bëjë,

është magjepsëse.

...

-

Dhe, sigurisht, duhet t’i hash këto me vakt.

Po, po. Po. Vetëm m'i jep ato, Albert. Faleminderit.

Je mirë?

Oh.

Po, harrova që ishe atje.

Po, jam mirë. Mos u shqetëso për mua.

Sapo erdha për më shumë limon.

Oh.

Për çfarë të duhet kaq shumë gëlqere?

Epo, më ngordhi një viç tjetër. - Oh.

Ky ishte një i ri. - Po.

Pothuajse një viç, si.

Epo, gëlqerja përshpejton dekompozimin.

Kjo do të jetë, ëm, 29 centë, nëse doni.

Oh, qëllo.

Unë kam vetëm një të katërtën.

Do të vendos pak përsëri. - Oh, Edi.

Mund ta mbuloj ndryshimin.

Do të të kthej paratë me siguri. - Oh, mos u shqetëso.

Je gjithmonë një dritë e ndritshme duke ecur këtu brenda.

Ti je i vetmi person

kush është ndonjëherë i sjellshëm me mua.

Kjo nuk është e vërtetë. - Është. Është!

Dhe mirësia e vërtetë më bën gjithmonë të qaj.

Po.

Më shiko mua.

Nervat e mia… po më shqyhen. -

Po shpërbëhem te shtresat.

Oh…

Dukesh pak e zbehtë. - Po.

A ke ngrënë ndonjë gjë? - Nuk kam oreks.

Nuk mbaj mend herën e fundit që kam ngrënë me…

Me ilaçet që më dha mjeku.

Por ka bërë mrekulli për figurën time.

Do të thoja.

Nuk kam qenë kaq e dobët që kur isha nxënëse shkolle.

Por jam thjesht shumë nervoz gjatë gjithë kohës.

Epo, do të të tregoj çfarë.

Po sikur të qëndrosh mbyllur për një orë dhe unë të të çoj për darkë?

Çfarë?

Oh, jo, Edi.

Sapo mora çerekun tënd të fundit.

Epo, do të të çoj në farmaci. Mora kredi atje.

Hajde. Nuk mund ta lësh një zonjë duke qarë gjithsesi.

Le të të sjellim disa ushqime.

E di çfarë?

Do të të lejoj, Eddie Gein, do të të lejoj të më marrësh.

Bernice Worden punon shumë.

- Pikërisht.

Në emër të Jezusit, amen. -

- Amen.

Ushqim i mirë, mish i mirë, Zot i mirë, le të hamë.

Albert, a mund të marr edhe pak kafe?

Pra, siç thashë,

Jam krenar për djalin tim,

zëvendës sherifi dhe të gjitha këto.

Por ai nuk vjen kurrë për vizitë.

Ai tani ka jetën e tij.

Por isha 17 vjeç kur e linda.

Unë mezi isha një grua,

por papritmas linda këtë fëmijë, e kupton? Isha e bllokuar.

Ti nuk do ta hash biftekun tënd.

Po, unë... më duhet vetëm një cigare,

dhe pastaj oreksi im do të kthehet menjëherë.

Znj.

Bernice, duket sikur ka diçka që nuk shkon.

Jo, jo, jo, jo. Është…

Jo.

Më vjen keq.

Vetëm se më kujton atë.

Djali yt? - Jo, Bert.

Burri me të cilin isha çmendurisht e dashuruar.

Oh. - Ai hyri në dyqan.

Burri im, Leoni, kishte vdekur rreth një vit.

Ai po kërkonte gozhda për të fiksuar, por nuk dinte madhësinë e tyre.

Epo, unë di gjithçka që duhet të dish për fiksimin e thonjve.

Dhe gjëja tjetër që dija, do të flisnim me orë të tëra

dhe ne ishim çmendurisht të dashuruar

dhe më tha se do të ikte me mua

nëse kjo është ajo që doja

dhe unë i thashë, "Bert,"

Unë them, "Nuk mund të jem një grua e shfrenuar."

"Unë kam... Kam një djalë që është zëvendës, për hir të Zotit,

dhe kjo është shansi im i fundit. "Dua që kjo të jetë e vërtetë."

"E di, unë nuk mund të njihem si ajo Jezebelë

kush e drejton dyqanin e pajisjeve."

Kështu bëri.

Ai e bëri. Ai e la gruan e tij dhe u zhvendos të jetonte me mua.

Ai i tha asaj, "Trudy."

"Trudi, jam e dashuruar me gruan nga dyqani i pajisjeve."

"Dhe nuk kam qenë kurrë më i lumtur."

Dhe pastaj çfarë ndodhi?

Ajo piu zbardhues, Edi.

Ajo vrau veten.

O djalosh.

A e dini rastësisht se ku e varrosën?

Thjesht nga kurioziteti.

Oh, Edi, çfarë skandali ka.

Ai nuk mund t'i duronte thashethemet, e di,

gjithë duke lëvizur gjuhën,

dhe të gjithë më fajësuan mua, sigurisht.

"Ajo zonja me thonj të lirshëm," filluan të më thërrisnin,

dhe pastaj ai thjesht u largua.

E di, puf, kështu, ai ishte zhdukur.

Dhe tani po marr këto pilula dhe kam frikë se nëse nuk i marr,

Nuk e di çfarë do të më ndodhë.

Mendoj se mund të shpërthej.

Po e admiron bustin tim, Ed Gein?

Më vjen keq.

Oh, jo.

Jo, mos kërko falje.

Çfarë lloj sutjeni është ajo?

Nuk kam parë kurrë një kaq të dantellë.

Po, Berti ma bleu.

Edhe pse më dhemb ta kujtoj këtë,

Unë ende e vesh.

Nderoni dashurinë tonë të humbur.

Mendon se mund ta vesh?

Më falni?

A mundem?

Epo…

Po.

Duke parë që je treguar kaq i sjellshëm me mua,

Kush jam unë që të them jo?

Oh.

Je njësoj si ai,

duke më shtyrë të jem i keq,

duke më shtyrë të jem i shfrenuar.

Nuhasojeni.

Ka parfumin tim sipër.