Chris Hemsworth: A Road Trip to Remember

Dit is een foto van een jongen en z'n vader in de outback.

De vader kijkt z'n zoon liefdevol aan.

Dat jongetje is het enige wat er op dat moment toe doet.

En dat ben ik dus.

Zo'n mooie foto.

Het is zo makkelijk om je ouders voor lief te nemen.

Ik heb het zo druk gehad.

Ik heb niet zoveel tijd met m'n vader doorgebracht als ik zou willen.

En nu is er een diagnose gesteld.

Hij heeft Alzheimer. Er zijn goede en slechte dagen.

Ik wil doen wat ik kan om hem te helpen.

M'n vader en ik maken een roadtrip.

We hebben het er al jaren over.

De ervaring kan helpen tegen de ziekte te vechten.

Als het helpt, geweldig dan.

Ik kijk er ook naar uit om tijd met hem door te brengen.

Kun je dit vasthouden? Ik moet de openingstitels doen.

Wat doe ik? - Daar staan en filmen.

Verkeerde kant. Draai hem om.

Dit is de openingstitel van de beste film aller tijden.

Dit gaat niet goed. Wacht even. - Wat heb je gedaan?

Waar heb je op gedrukt? Je hebt hem op nachtmodus gezet.

Druk niet op knoppen. Kom op.

National Geographic presenteert:

Van Darren Aronofsky...

Productie van Nutopia.

Wild State...

Met Chris Hemsworth. En mijn vader.

Dat ben jij. Staat het erop? - Heel goed.

We maken geen rommel. - Zo is het.

MIV 1.

Hou het deze kant op.

Je trekt de camera's voor, hè? Kijk eens aan.

Ik ga alles filmen.

Achter de camera, voor de camera, alles.

Ik stel je voor aan m'n medespeler.

Kun je dat, pap? - Nee.

Dit is Craig Hemsworth, mijn vader.

Hij is 71, vader van drie jongens en hij heeft zes kleinkinderen.

Wat vind je van opa? - Hij is een toffe opa.

Een toffe opa. - Hij is zo grappig.

Hij is al 40 of 50 jaar getrouwd met mijn moeder Leonie.

40 jaar en...

Kan ik het Leonie vragen?

We zijn 44 jaar getrouwd. We kennen elkaar al 45 jaar.

Hij is ontzettend integer.

Hij heeft een maf gevoel voor humor.

Leonie zal zeggen dat ze vier kinderen had.

Ik denk dat ik in m'n hart vaak nog een kind ben.

Je hebt me te pakken.

Twee jaar geleden merkten we dat mijn vader Alzheimer had.

Z'n kortetermijngeheugen is niet geweldig.

Soms is het beter dan anders.

Het is de manier waarop het je af en toe besluipt.

Het verrast je.

Het is confronterend en moeilijk om mee om te gaan.

Er is iets in z'n persoonlijkheid dat...

Het is geen koppigheid, maar de manier waarop hij dingen doet.

Wat doe je? - Ik maak koffie. Wil je ook?

Het is 18.00 uur. - De barista is er.

Je gaat niet slapen.

Ik weet niet of hij dit vergeet of per se zo wil doen.

Of dat het een symptoom is. Ik weet het niet.

De familie heeft met clinici en specialisten gepraat...

en met neurologen, mensen die ervan weten.

Het gaat om wat wij en hij kunnen doen...

om z'n cognitieve gezondheid te verbeteren.

Dit leidde me naar het werk van alzheimerspecialist Suraj Samtani.

Suraj wil me ontmoeten op een drukke, openbare plek.

We woonden eerst in Melbourne.

We hebben altijd de Bulldogs gesteund, het Australian Rules-team.

We zijn hier niet voor de wedstrijd, maar voor het publiek.

Een beetje dan.

We zijn hier voor de fans.

We zien al die mensen om je heen.

Ze zijn samen met hun ouders, partners en vrienden.

Sociale connecties zijn voor ons als zonneschijn.

Zonder die zonneschijn verwelken we.

We hebben onderzoek gedaan met meer dan 40.000 mensen...

uit veertien landen van over de hele wereld...

en ontdekten dat bij mensen die regelmatig sociaal zijn...

het risico op dementie de helft was vergeleken met anderen.

Sociale connecties vertragen cognitief verval...

zelfs bij mensen bij wie al dementie is vastgesteld.

Moet het in grote groepen, of kan het één op één?

Het kan zeker één op één.

Een van de dingen die we ontdekten, was dat open zijn tegen iemand...

en een vertrouweling hebben, de kans op vroegsterfte verkleint.

Dus het is de kwaliteit, niet de kwantiteit. Interessant.

M'n vader en ik woonden in het Noordelijk Territorium...

op een afgelegen plek. We hebben het over een roadtrip gehad.

Misschien is dat een goede ervaring en leuk om te doen.

Ja. Deze reis is een mooie kans voor jullie...

om samen tijd door te brengen en herinneringen op te halen.

We weten dat het ophalen van herinneringen door erover te praten...

zelfs met voorwerpen uit het verleden of plekken uit het verleden...

een goede manier is om onze cognitie te verbeteren.

Dit noemen we reminiscentie-therapie.

Craig moet leren omgaan met dementie...

en de veranderingen die hij ervaart...

en het delen van zijn levensverhalen middels reminiscentie-therapie...

is heel goed voor z'n hersenen.

Je blijft fysiek op peil...

door gewichten te heffen, waarmee je spieren kweekt.

Voor onze hersens...

kunnen we hetzelfde doen door herinneringen op te halen.

We zijn in Melbourne. Hier heb ik mijn jeugd doorgebracht.

Zou ik m'n ouderlijk huis in kunnen om het verleden te herbeleven?

Gaaf. Laten we dat doen. Na de wedstrijd.

Top. We krijgen een band.

Mijn roadtrip met m'n vader is ook een reis terug naar ons verleden...

om z'n geheugen te versterken.

En dat kan maar op één manier.

Kijk eens. - Mijn hemel.

Kijk eens aan. Onze strijdwagens. - Hotrods.

Vroeger was mijn vader professioneel motorcoureur.

Ik ga erop zitten.

Weet je nog dat ik op de benzinetank zat?

Ja. - Laten we dat proberen.

Zo gaan we het doen.

Net als toen ik klein was.

Ik laat je mijn plan zien.

We gaan terug naar ons oude huis.

De laatste keer dat we onder één dak woonden, was 25 jaar geleden.

Ik wil terug naar het huis waar ik opgroeide als tiener in Melbourne...

en naar mijn jeugd in het Noordelijk Territorium...

waar mijn vroegste herinneringen van zijn.

We woonden erg afgelegen in de outback van Australië.

De belangrijkste herinneringen van mij en m'n vader...

en mijn moeder en broer waren daar.

Ik heb er zin in. - Nostalgie.

Herinneringen. - Het is lang geleden.

Klaar om terug te gaan in de tijd? - Jazeker. Daar gaan we.

Geïnspireerd door Suraj...

ga ik met mijn vader reminiscentie- therapie in het groot doen.

Voor het eerste deel...

gaan we terug naar ons oude huis in Melbourne...

en ervaren het bijna precies zoals het in de jaren 90 was.

Met de hulp van de huidige eigenaren...

heeft de art-department foto's gebruikt uit een fotoalbum...

van ons huis in de jaren 90.

We hebben het interieur verbouwd. We hebben oude banken...

posters en foto's gebruikt...

zodat het precies is zoals het was toen we er 25 jaar geleden woonden.

Ze hebben het hele bos herbeplant. Nee, grapje. Dat was er al.

Het is niets veranderd.

Dit voelt raar, hè?

Ik weet dat dit een krachtige ervaring wordt...

dus mijn moeder komt straks ook.

Zullen we naar binnen gaan, terug naar de jaren 90?

We nemen een kijkje.

Dezelfde banken. - Mijn hemel.

Alsof je teruggaat in de tijd. - Dit is te gek. Letterlijk identiek.

Ik had dat shirt al gezocht.

Dat is een leuk stel.

Hoe voelt het?

Als thuis. M'n oude huis.

Het voelt als...

Lang geleden, maar ook als gisteren.

Ja. Is Leonie er? - Ze komt eraan.

Komt ze?

Fijn om terug te zijn? Goede herinneringen?

Ja, absoluut. Het was leuk. We waren hier met z'n vijven.

Waar is Leonie? Komt ze? - Ja.

M'n vader vraagt steeds waar m'n moeder is...

ook al is er gezegd dat ze later komt.

Dit was de eerste keer dat hij liet zien dat hij Alzheimer heeft.

Pap, kijk eens. Dit is hier al 30 jaar.

Wie zal het zeggen hoelang.

Waar komt het vandaan? Heeft iemand het gemaakt of gekocht?

Ik weet het niet meer.

Misschien toen ik nog slim was.

Het was zorgwekkend.

Je denkt er soms niet aan, maar hoe meer tijd ik met hem doorbreng...

hoe duidelijker het wordt.

Leonie weet het wel. Heeft ze het gezien? Is ze hier?

Is Leonie er?

Hij blijft vragen waar mama is.

Ik vraag me af of het nog beter wordt.

Het is de grote vraag.

De overkoepelende gedachte is: Waar gaat dit heen?

Hier. Ik weet het niet meer.

Het is moeilijk om erover te praten.

Hé, mam. - Is dit niet gestoord?

Bizar, hè? - Ik had het niet verwacht.

Het leek me interessant om terug te komen...

maar het was nogal overweldigend.

Er kwam een vloedgolf op me af.

Een vloedgolf aan herinneringen.

Het was het eerste huis dat we kochten.

Liam is hier beneden geboren.

Jullie groeiden er op op een belangrijk moment in je leven.

Het is fijn om terug te denken aan die tijd, ook al was het moeilijk.

Toen we in dit huis woonden, werkte mijn vader bij de jeugdbescherming.

Hij heeft jarenlang heel hard gewerkt om voor de meest kwetsbaren te zorgen.

Ik zag de tol die het van hem eiste en de stress die het veroorzaakte.

Het was zwaar.

We werkten allebei en hadden het zwaar.

Ik weet nog dat hij soms thuiskwam...

en ik de last zag die hij emotioneel meedroeg.