Bugonia

E gjitha fillon me diçka... madhështore.

Një lule.

Vetëm një lule.

Pastaj një bletë mjalti.

Shumë i brishtë.

Shumë e ndërlikuar.

Bleta mbledh polen

dhe e depoziton atë në stigmën e një luleje tjetër.

Është si seksi, por më i pastër.

Dhe askush nuk lëndohet.

Një e treta e ushqimit tonë pjalmohet në këtë mënyrë.

E kupton fushën e kësaj?

Kaq të rëndësishme janë bletët, Don.

Dhe ata po vdesin.

Pse?

Është sikur kemi folur, sepse. Të kujtohet?

CCD. Është si një pandemi.

Punëtorët e braktisin mbretëreshën

derisa të mbetet krejt vetëm me të voglin e saj,

dhe kolonia po shkretohet.

Por pse e lënë atë?

Epo...

Njerëzit pretendojnë se janë pesticide ose humbje e habitatit.

Ose disa njerëz mendojnë se qeveritë botërore

dhe sundimtarët e tyre agro-korporativë

CCD i bioinxhinieruar për të manipuluar furnizimet ushqimore.

Por e dija që duhej të kishte

një parim më i gjerë organizimi në veprim.

Kështu që studiova.

Unë vërejta.

Poshtë.

Kam kërkuar në tokë

dhe në yje

derisa e gjeta.

Ishte aty gjithë kohës.

Duke na mbyllur në kafaz, duke na helmuar,

duke na mbytur.

Një. Dy.

Ne nuk po e drejtojmë anijen, Don.

Oh, punë e mirë.

Ata janë.

Dhe tani varet nga unë dhe ti

për t'i ndaluar ata.

Stërvitja është për një arsye, Don.

Do të përpiqet të na dominojë,

por nuk do ta lejojmë, apo jo?

Do të thuash që ajo do të përpiqet të na lëndojë?

Oh, po, Don. Është shumë e rrezikshme.

Pra, duhet të përgatitemi...

Poshtë. Lart. - Trupat tanë, truri ynë.

Hajde. Hajde. Hajde.

Pse po qesh?

Më fal, por dukesh pak qesharak duke e bërë këtë,

Të them të drejtën. Më fal, Tedi.

Në rregull, tani bëje ti. - Në rregull.

Hej, edhe unë mendoj se dukem qesharak.

Në rregull.

E shikon? Është mirë.

Oh, dhe mos harroni se e gjurmojnë nga distanca.

Dhe ata do të përpiqen të na gjurmojnë edhe ne.

Do... të futet në kutinë tënde të trurit sa herë që të ketë mundësi,

kështu që duhet ta forcojmë atë mut.

Në rregull.

Do të përpiqem.

E dëgjon, megjithatë?

Doni?

Me zërin tënd, si ta kanë dëmtuar vetëbesimin?

Më vjen keq, Tedi.

Jo. Donny, më shiko mua.

Mos kërko falje kurrë. Kurrë.

Asnjë nga këto nuk është faji yt. Dakord?

Faleminderit.

Nuk do të luajë drejt.

Pra, duhet të jemi më të mirë.

Si mund t’i dallosh ato nga njëra-tjetra?

Epo, duhet të dish ku të kërkosh.

Ka shenja.

Po këta njerëz?

Jo.

Jo, janë mirë.

Dua të them, ata nuk janë mirë-mirë,

por i zbrazët.

E di, si pjesa tjetër prej nesh.

I padëmshëm.

I pashpresë.

Dhe kështu e kishin planifikuar.

Për të na bërë të njëjtë me bletët.

Një koloni e vdekur, e atomizuar në një trilion drejtime

pa asnjë rrugë përsëri për në shtëpi.

Mirëmëngjes, znj. Fuller. - Mirëmëngjes.

Kalofsh një ditë të mbarë.

Çfarë bën kremi?

E njëjta gjë.

Zbutje.

Ja, merr të gjitha.

Po sikur dikush të zbulojë se çfarë po bëjmë?

Ata nuk do ta bëjnë.

Askush në botë nuk interesohet aspak për ne.

Kështu që derisa të vijë dita...

Ne e pastrojmë rezervën psikike, në rregull?

Pa shpërqendrime.

Pa lojëra, pa cigare elektronike, pa pirë duhan.

Asnjë ekran, përveç për kërkime.

Premton, Don?

E di që kjo është shumë,

por unë... dua që të jesh me mua në këtë.

Kam nevojë për ty, Don.

Hmm. - E di...

Ti je me të vërtetë i zgjuar dhe i guximshëm,

dhe askush tjetër nuk e sheh përveç meje.

Jo, ti je... Jo, ti je i zgjuari.

Truri i këtij operacioni, me të vërtetë. Hmm.

Hmm. Por... - Ka ndonjë problem?

Unë thjesht...

Nuk mendoj se mund ta bëj këtë.

Hej.

Eja këtu.

Hëm.

Më jep një përqafim. - Ah.

Të dua, Kuzi.

Edhe unë të dua, burrë.

Ti je shoku im më i mirë në të gjithë botën.

Shoku im i vetëm.

Dhe po e bëj këtë për të të shpëtuar ty mbi të gjitha.

Nuk do të lejoj askënd të të lëndojë, në rregull?

Dakord?

Në rregull. - Kurrë.

Po.

Acetat medroksiprogesteroni.

Është një ilaç hormonal i tipit progestin.

Kastrimi kimik.

Dakord? - Dakord.

Që të përqendrohemi sa më shumë,

Duhet ta pastrojmë kokën nga të gjitha detyrimet psikike, në rregull?

Çfarë do të thotë kjo?

Hej, shoku.

Më beso, kam bërë shumë kërkime për këtë.

Sa më shumë nga ai mbushës i mallkuar që kemi

duke bllokuar neuronet tona,

avantazhin më të madh që do të ketë ndaj nesh.

Je i sigurt?

Po, Doni, jam i sigurt.

Është shumë e rëndësishme, Don.

Unë thjesht...

donte të ishte me dikë një ditë.

Bud...

duhet të më besosh.

E kam kuptuar.

Pjesa e trurit që të shpërqendron,

pjesë e trurit që të bën të trishtuar,

E gjitha është e lidhur me imperativin biologjik.

Këto sinapsa aktivizohen gjatë riprodhimit

dhe përhapjen e farës dhe monogaminë,

si të gjitha këto kurthe të mallkuara dhimbjeje.

Është e gjitha... janë të gjitha neurone, shoku.

Thjesht duhet t'i shfrytëzosh ato.

Pasi t'i vrasësh dëshirat, siç kam bërë unë,

do të jesh zoti i vetes.

Askush nuk mund të tallet me ty.

Do të jesh plotësisht i lirë.

A nuk do të jesh i lirë?

Po.

Pra, je gati?

Le ta bëjmë këtë.

Po. - Po.

Në rregull, pra...

Ulu mbi karrige dhe më fol.

Do të të shpërqendrojë. - Po.

Si je, Tedi?

Po shkoj shumë mirë, shoku.

Si je?

Eh, po shkoj mirë.

Pra, je i emocionuar që je i lirë?

Po.

Si ndihesh i lirë për ty?

Mendoj se...

ndihemi si kur ishim të vegjël,

para se gjërat të shkonin keq.

Kur të gjithë ishin ende këtu.

Hej, hej.

E di që ka qenë e vështirë, vëlla.

Por do ta rimarrim përsëri. Të premtoj.

Gjithçka që kemi humbur,

Gjatë gjithë këtyre viteve, të gjitha gjërat e këqija që na janë bërë...

Po e rregullojmë përsëri atë gjë.

Dhe askush nuk mund të tallet me ne.

Madje as ne vetë.

Mirëmëngjes, Corey. - Mirëmëngjes, Michelle.

Unë besoj se çdo kompani duhet të përpiqet

për të formuar një tryezë të larmishme.

Nëse njerëzit në ekipin tuaj janë nga prejardhje të ndryshme,

Ata do të gjejnë zgjidhje të reja dhe krijuese për problemet

në vend që thjesht të përsëritet.

Ne duhet të gjejmë brezin e ardhshëm

të inxhinierëve të ndryshëm,

biologë të ndryshëm, mjekë të ndryshëm.

Sepse nuk janë vetëm punonjës të larmishëm,

është një mendim i larmishëm.

Bëhet fjalë për përdorimin e burimeve tona të korporatës

për të fuqizuar njerëzit me aftësi dhe identitete të ndryshme...