Haibara's Teenage New Game+ (灰原くんの強くて青春ニューゲーム)

โฮชิมิยะ

นัตสึกิคุง

ขอโทษนะ ที่จู่ๆ ก็เรียกออกมา

ที่บอกว่าหนีออกจากบ้านน่ะ พูดจริงเหรอ

ฉันมีหลายๆ เรื่องกับป่าป๊าน่ะ

เลยรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว

ขอโทษนะ คือฉัน...

ไม่เป็นไรนะ โฮชิมิยะ

ไม่เป็นไรเลย

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่จะทำไงดี

รถไฟก็จะถึงรอบสุดท้ายแล้ว

ต่อให้ขึ้นรถไฟแล้วจะไปที่ไหนล่ะ

ไปบ้านฉันก่อนไหม

รบกวนด้วยนะคะ

เพิ่งเคยเข้าห้องผู้ชายเป็นครั้งแรกเลยละ

สะอาดมากเลยนะ

แน่นอนสิ

อยู่กันสองต่อสองกับผู้หญิงที่ชอบ

ในห้องของตัวเองตอนกลางดึก

นี่เราเป็นพระเอกนิยายเรื่องไหนกันเนี่ย

การดูชั้นหนังสือของคนอื่นก็สนุกดีนะ

ทำให้รู้รสนิยมที่ชอบได้เลย

พอถูกจ้องมากๆ เข้าก็อายเหมือนกันนะ

นัตสึกิคุงเป็นโอตาคุจริงๆ ด้วยนะ

ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกแบบนั้นจริงๆ แล้วละ

พี่ชาย

ขอยืมมังงะเรื่องนี้เล่มต่อไป...

สวัสดีค่ะ

คือว่า...

ขอโทษที่รบกวนค่ะ

คนเมื่อกี้คือใคร แฟนเหรอ

ไม่ใช่อย่างนั้น

พอดีมีเหตุผลบางอย่างน่ะ

คืนนี้อาจจะค้างที่บ้านก็ได้

ถ้าไม่ใช่แฟนไม่ยิ่งฟังดูแย่เหรอ

ก็บอกว่ามีหลายเรื่องเกิดขึ้นไง

เพื่อนที่โรงเรียนน่ะ

พี่ชายพาผู้หญิงมาที่บ้านเนี่ยนะ

แถมยังน่ารักขนาดนั้นอีก

เป็นพระเอกนิยายรึไง

หนูติดต่อคุณแม่ไว้หน่อยดีไหม

ไม่ละ

ไหนจะต้องอธิบายมากมายอีก

แม่ติดงานเลยจะไม่กลับบ้าน จนกว่าจะพรุ่งนี้เย็นไม่ใช่เหรอ

เข้าใจแล้ว

วางใจหนูได้เลยนะพี่

พ่อก็ติดงานเหมือนกัน

แค่ยัยนี่ไม่เข้ามายุ่งแปลกๆ ก็หมดเรื่อง

พี่ชาย

วันนี้หนูนอนห้องนั่งเล่นดีกว่าไหม

ถ้ามีเสียงก็ไม่อยากฟังนี่

ก็บอกว่าไม่ใช่แฟนไง

หมายความว่าแค่ทำกันเฉยๆ เหรอ

พระเอกเกมลามกรึไง

เธอนี่สมเป็นน้องสาวฉันจริงๆ นะ

คุณน้องสาวเข้าใจแล้วใช่ไหม

ก็พอได้แล้ว

อากาศร้อนเนอะ

เดินมาจากสถานีกันด้วย

คงอยากอาบน้ำใช่ไหม

เดี๋ยวฉันเตรียมผ้าเช็ดตัวกับชุดเปลี่ยนให้

ฉันมีชุดมาเปลี่ยนนะ

เพราะตอนแรกที่หนีออกจากบ้าน ฉันตั้งใจว่าจะไปพักที่โรงแรมน่ะ

ทั้งที่ตั้งใจจะขึ้นรถไฟ แล้วหนีไปที่ไกลๆ สักที่แล้ว

แต่กลับนึกถึงหน้าของนัตสึกิคุงขึ้นมา

ดีแล้วละที่พึ่งพากัน

เพื่อนกำลังเดือดร้อนนี่

ยังไงก็ต้องช่วยอยู่แล้ว

หนูวางผ้าเช็ดตัวไว้ให้นะคะ

ขอบคุณค่ะ

ใหญ่มาก

ตอนนี้โฮชิมิยะกำลังอ่อนแอ

เพราะงั้นเลยมาพึ่งพาเรา

ห้ามคิดเรื่องผิดศีลธรรม

เราต้องเป็นที่พักใจให้กับโฮชิมิยะ

ขอบคุณที่ให้ยืมห้องอาบน้ำนะ

เปล่า

มีฟูกนอนสำหรับแขกอยู่จะให้กางตรงไหนดีล่ะ

ห้องของแม่ หรือจะตรงนี้ก็ได้

อยากให้อยู่ด้วยกันจัง

ชาข้าวบาร์เลย์

ขอบใจจ้ะ

ป่าป๊าโทรมาหลายสายเลย

แต่ว่าไม่เป็นไร

ฉันส่งข้อความไปหาหม่าม้าแล้วว่า "อยู่บ้านเพื่อนไม่ต้องห่วงค่ะ"

งั้นเหรอ

วันนี้น่ะ พอกลับบ้านหลังจากนั้น

ก็เกือบถึงเวลากลับบ้านแล้ว

พอเป็นแบบนั้นป่าป๊าก็เลยโกรธ แล้วดุว่า "ไปทำอะไรมา"

ฉันเลยบอกว่า "ไปเขียนนิยายที่คาเฟ่"

แล้วก็ "มีเพื่อนอยู่ด้วยค่ะ"

พอบอกแบบนั้น...

เลิกเขียนนิยายซะ

ลูกควรใช้ชีวิตให้มีประโยชน์กว่านี้

ออกห่างจากเพื่อนในตอนนี้ซะ

มีเรื่องไปเที่ยวด้วย

คงคิดว่าฉันได้รับสิ่งไม่ดี มาจากเพื่อนละมั้ง

แน่นอนว่าฉันปฏิเสธไปนะ

ป่าป๊าเลยบอกว่า "อย่างน้อยก็เลือกสักทางซะ"

ถ้าเป็นตัวฉันในอดีต

ก็อาจจะเลือกออกห่างจากเพื่อนก็ได้

แต่ฉันในตอนนี้ ไม่ว่าสิ่งไหนก็สำคัญ

ยูอิโนะจังคอยอยู่เคียงข้างฉัน

ได้เจอกับนัตสึกิคุง อุตะจัง เรอิตะคุง ทัตสึยะคุง

พอรู้ตัวอีกทีก็สนิทกัน

แล้วรู้สึกชอบทุกคนมาก

จะให้ออกห่างตอนนี้คงทำไม่ได้หรอก

ฉันเองก็อยากอยู่กับทุกคนเหมือนกัน

แต่คุณเซก็ไม่คิดจะเปลี่ยนความคิดของตัวเอง

กลัวจัง

ฉันไม่ได้ขัดคำสั่งป่าป๊ามานานแล้ว

เพราะตอนเด็ก ทุกครั้งที่ฉันขัดคำสั่งป่าป๊า ก็จะโดนดุอย่างหนัก

หลังจากนั้นเลยใช้ชีวิต ตามที่ป่าป๊าพูดมาโดยตลอด

ฉันเป็นหุ่นเชิดของป่าป๊ามาโดยตลอดเลย

เมื่อก่อนฉันเป็นเด็กผู้หญิงจืดจาง

ที่มืดมนและมีนิสียเงียบๆ น่ะ

แต่เขาไม่ชอบ

เลยต้องแสดงเป็นลูกสาวในอุดมคติมาตลอด

ต่อให้มีของที่อยากได้ก็ต้องถอดใจ

เปลี่ยนนิสัยให้เป็นแบบที่เขาชอบ

น่ารัก ร่าเริง สดใสอยู่เสมอ

คอยยิ้มให้ทุกคน เป็นคนดังในโรงเรียน

ฉันพยายามทำตัวให้เป็นแบบนั้น

อาจเป็นเพราะฉันเขียนนิยาย มาตั้งแต่เมื่อก่อนละมั้ง

การแสดงนิสัยแบบที่ตัวเองตั้งไว้ เลยไม่ได้ทรมานมากมายขนาดนั้น

และเพราะรูปลักษณ์และนิสัย เป็นแบบที่ป่าป๊าชอบแล้ว

เลยไม่มีเรื่องให้โดนโกรธอีก

ดูสิ ถึงจะอายนิดหน่อยก็เถอะ

หรือว่านี่คือโฮชิมิยะเหรอ

นี่คือตัวจริงของฉัน

ตัวฉันในตอนนั้นไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว

มีแค่โลกในนิยายที่ช่วยฉันเอาไว้

ฉันเลยชอบอ่านนิยายขึ้นมาโดยปริยาย

เริ่มคิดจินตนาการ แล้วเริ่มเขียนมันออกมา

เริ่มชอบการเขียน

เริ่มรู้สึกอยากให้คนที่อ่านสนุก

อยากส่งมันถึงผู้คนเยอะๆ

ฉันอยากเป็นนักเขียนนิยายน่ะ

นัตสึกิคุง

ยังตื่นอยู่ไหม

อะไรเหรอ

ฉันชอบนัตสึกิคุงนะ

อะไรน่ะ

เกิดอะไรขึ้นกัน

เมื่อกี้พูดว่าชอบเหรอ

พูดใช่ไหม ไม่ใช่ว่าได้ยินผิดไปใช่ไหม

โฮชิมิยะ

ฉันชอบนัตสึกิคุงแล้วก็ทุกคนมากเลย

นั่นสินะ

ชอบแบบเพื่อนสินะ

ฉันน่ะนะ ตอนแรกฉันไม่ค่อยชอบนัตสึกิคุงเลย

อย่างงั้นเหรอ

ฉันแค่รู้สึกหงุดหงิด

กับการทำหน้าเหมือนไม่ได้พยายามอะไร แต่กลับทำได้ดีทุกอย่าง

ทั้งเรียนและกีฬาน่ะ

เดี๋ยวนะ พอแค่นั้นได้ไหม

จิตใจฉันเปราะบางนะ

แต่ที่ดาดฟ้าน่ะ

ตั้งแต่ได้เห็นตอนทะเลาะกับทัตสึยะ

ก็เริ่มรู้สึกว่า ไม่แน่คนนี้อาจจะเหมือนกับฉันก็ได้

นัตสึกิคุง

ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ

ตื่นแล้วเหรอ อรุณสวัสดิ์

หลับไปอีกแล้ว

อรุณสวัสดิ์

หน้าตอนหลับของนัตสึกิคุงน่ารักจังนะ

เป็นอะไรไป หน้าแดงเชียว

โฮชิมิยะก็ด้วย วันนี้ก็น่ารักนะ

พี่ชาย

คือว่า... ข้าวเช้าล่ะ

- ทานเลยนะคะ - ทานเลยนะครับ

ว่าแต่คุณคบกับพี่ชายเหรอคะ

หนูไม่แนะนำเลยนะคะ

- งั้นเหรอ นัตสึกิคุงเป็นคนดีนะ - ดีใจที่โฮชิมิยะอยู่ด้วยนะ

ไม่ๆ ที่จริงไม่เลย

แต่ว่าจะให้อยู่ที่นี่ไปตลอดก็คงไม่ได้

ต้องหาทางแก้ไขแล้ว

เดี๋ยวก่อน

อย่ามองกันขนาดนั้นจะได้ไหม