Anyway, I'm Falling in Love with You. (どうせ、恋してしまうんだ。)

ฉันยังเป็นน้องชายอยู่อีกไหม

มิซึโฮะ

ไม่ใช่

เป็นแฟนกัน

ตั้งแต่นี้ไปคิซึกิเป็นแฟนของฉัน

ออร่าความสุขมันล้นออกมาตั้งขนาดนั้น

ก็มิซึโฮะน่ะคอยมองดูฉันอยู่ตลอดเลยนี่นา

เพราะงั้นฉันเลยดีใจมาก ที่ความรู้สึกของฉันส่งไปถึงมิซึโฮะแล้ว

จู่ ๆ มันก็อยากเจอมิซึโฮะขึ้นมาแล้ว...

คนที่เฝ้ามองคิซึกิมาตลอดน่ะ

ไม่ได้มีแค่มิซึโฮะหรอกนะ

ฮัลโหล

อ๊ะ มิซึโฮะ

ชินเลี้ยงของอร่อย ๆ หรือยัง

ขอโทษจริง ๆ นะ

ที่ปล่อยให้ไปงานเทศกาลคนเดียว

เดี๋ยวฉันจะชดเชยให้แน่นอน

ไม่เป็นไร ไม่ต้องก็ได้

มิซึโฮะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ

เสียงเธอฟังดูฝืน ๆ อะไรอยู่

ฉันเจอคิซึกิในงานเทศกาลดอกไม้ไฟน่ะ

แล้วโอเคไหม

อืม

แปลกจังเลยเนอะ

ทั้งที่มันควรจะจบไปแล้ว

ตอนนี้ฉันอยู่ที่สถานที่ลับของพวกเรา

บอกไปแล้วนี่

ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน

ฉันก็จะเป็นพวกเดียวกับเธอตลอดไป

ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ

เอ๊ะ นี่เธอร้องไห้กับความใจดีของฉันเหรอ

ไม่ได้ร้องสักหน่อย

แต่ก็ขอบใจมากนะ

ทั้งหมดนี่ คือคำพูดที่เธอเคยช่วยฉันเอาไว้ยังไงล่ะ

คนที่เฝ้ามองคิซึกิมาตลอดน่ะ

ไม่ได้มีแค่มิซึโฮะหรอกนะ

ตอนที่เริ่มสังเกตเห็นเรื่องนี้เป็นครั้งแรก

ก็เป็นตอนที่ไปทัศนศึกษาสมัยป.6

ไอรุก็คิดงั้นใช่ปะ

เอ๊ะ

ก็โคบายาชิที่อยู่ห้องสามไง น่ารักโคตรว่าปะ

ใช่ ๆ เธอน่ารักที่สุดในชั้นป.6 เลย

ถ้าจะคบเป็นแฟนละก็ต้องโคบายาชินี่แหละ

ไม่อะ มิยาโมโตะที่อยู่ห้องสองมากกว่ามั้ง

เอ่อ... อืม

นั่นสินะ

เดี๋ยวเถอะ นี่มันเลยเวลาปิดไฟแล้วนะ

- ซวยละ แกล้งหลับเร็ว - ซ่อนตัว

ให้ตายสิ

รีบ ๆ นอนได้แล้ว

มัน... มันแคบนะ

ไปนอนทางนู้นไป คิซึกิ

ทั้งที่ทุกคนชอบผู้หญิงแท้ ๆ

แต่คนที่เราชอบ

นี่

แม่น่ะชอบพ่อใช่ไหม

หืม

ทำไมถึงเป็นพ่อล่ะ

หา

นั่นสินะ ทำไมถึงเป็นหมอนั่นกัน

ต่อสู้ก็ห่วยแตกแถมยังคุยน่าเบื่ออีก

เป็นผู้ชายที่สุภาพจริงจังซะจนน่าหงุดหงิด

แต่ว่า

แต่เขาไม่มอง ด้วยอคติเพียงเพราะแม่เป็นสาวแกล

มีอะไรงั้นเหรอ ไอรุ

จะปรึกษาอะไรหรือเปล่า

ไม่มีอะไร

เรื่องที่เราชอบคิซึกิ เราไม่สามารถที่จะบอกใครได้เลย

นี่แหนะ

คิซึกิ ไม่ลืมอะไรใช่ไหม

เอ๊ะ ไม่รู้สิ

- เรารู้ว่าคิซึกิคอยเฝ้ามองมิซึโฮะ... - เอ๋ เอาชุดพละมาหรือยัง

- มาโดยตลอด - มิซึโฮะเช็กให้หน่อยสิ

ให้ตายสิ

ไอรุคุง

ไม่รู้สิ

เขาไม่ได้มาตั้งแต่คาบแรกแล้ว

งั้นเหรอ ขอบใจนะ

โดดเรียนอีกแล้วเหรอ

ช่วงนี้หมอนั่นดูแปลก ๆ ไปว่าไหม

ไม่ได้มาที่บ้านของมิซึโฮะเลยด้วย

เจ้าไอรุมันไปทำอะไรอยู่ที่ไหนกันแน่

จบแล้วเหรอ

ทั้งที่ทางนั้นมาหาเรื่องกันก่อนนะ

พวกพี่ชายก็มาเล่นกันต่อเถอะ

แย่ละ หมอนี่มันแปลกเกินไปแล้ว

ก็คงใช่

ที่ว่าเรามันแปลก

แล้วนี่เรา

เป็นตัวอะไรกันแน่นะ

ชิ

เบื่อโคตร

อ๊ะ

ไง บังเอิญจังเลย

นี่มันอามอนคุง หัวหน้าห้องนี่นา

จะไปเรียนพิเศษเหรอ

อิ... อิซึมิคุง

วันนี้โดดเรียนไปทำอะไรมาเหรอครับ

หนวกหูน่า

ว่าแล้วก็ขอยืมตังค์หน่อยดิ

ของฉันใช้ไปหมดแล้วน่ะ

ไม่เอาครับ

ปล่อยผมนะครับ

ไม่เห็นเป็นไรนี่ แค่นิดเดียวเอง

ไอรุ

ขอโทษครับ ขอโทษครับ

ไอรุ

อา... อามอนคุง

รู้ไหมว่าไอรุไปทางไหนแล้ว

เขา...

ฮาซาวะคุงไปแล้วละครับ

ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ

นายกับผมอยู่กันคนละโลกเลย

และต่อจากนี้พวกเรา ก็คงไม่น่าจะได้มายุ่งเกี่ยวกันอีก

ผมมองออกทันทีเลย ว่านายกำลังปิดบังตัวตนที่แท้จริงอยู่

หนวกหูน่า อามอน

พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิด

ขอโทษครับ

แต่ว่า

ผมเองก็กำลังฝืนกดตัวเองไว้อยู่ เหมือนกับนายน่ะแหละ

ผมมองออกทันทีเลย ว่านายกำลังปิดบังตัวตนที่แท้จริงอยู่

หนวกหู

หนวกหู

หนวกหูโว้ย

ใครมันจะไปสนตัวตนที่แท้จริงกันเล่า

หายไปให้หมดซะ

กลับไปซะ

คุณโทยะ

ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับเด็กม.ต้นอย่างนาย

ไอ้เด็กเปรตนี่

ทำบ้าอะไรกับคุณโทยะน่ะ

กลับไม่ได้

ฉันไม่มีที่ที่ให้กลับไป

อยากหนีไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ตรงนี้

ถอดเสื้อออกแล้วมานั่งตรงนี้

นายเป็นเด็กม.ปลายเหรอ

อืม

อยู่ในบ้านที่กว้างแบบนี้คนเดียวเหรอ

แม่หายหัวไปกับผู้ชาย

ส่วนพ่อพูดแค่ว่า "อย่างน้อยก็เรียนให้จบม.ปลาย"

จากนั้นก็เอาแต่ทำงานและไม่กลับมาอีก

นายบ้าเหรอไง

ปกติเขาไม่พาคนที่เพิ่งเจอกัน มาที่บ้านหรอกนะ

ถึงกับทำแผลให้แบบนี้

ฉันอาจจะขโมยเงินและหนีไปก็ได้นะ