Seven Samurai (Shichinin no samurai) (七人の侍)

A TOHO PRODUCTION

SEVEN SAMURAI

Producer: SHOJIRO MOTOKI

Screenplay: AKIRA KUROSAWA

SHINOBU HASHIMOTO HIDEO OGUNI

Cinematography: ASAKAZU NAKAI Art Direction: TAKASHI MATSUYAMA

Lighting: SHIGERU MORI Sound Recording: FUMIO YANOGUCHI

Music: FUMIO HAYASAKA

Artistic Consultant: KOHEI EZAKI

Swordfighting Instruction: YOSHIO SUGINO

Horseback Archery Instruction: IETAKA KANEKO

Assistant Director: HIROMICHI HORIKAWA

Starring:

TOSHIRO MIFUNE TAKASHI SHIMURA

KEIKO TSUSHIMA YUKIKO SHIMAZAKI

KAMATARI FUJIWARA DAISUKE KATO

ISAO KIMURA MINORU CHIAKI

SEIJI MIYAGUCHI YOSHIO KOSUGI

BOKUZEN HIDARI YOSHIO INABA

YOSHIO TSUCHIYA KOKUTEN KODO

EIJIRO TONO KICHIJIRO UEDA

JUN TATARA ATSUSHI WATANABE

TORANOSUKE OGAWA ISAO YAMAGATA

GEN SHIMIZU SHINPEI TAKAGI

NORIKO SENGOKU AKIRA TANI

HARUKO TOYAMA JUN TAZAKI

กำกับภาพยนตร์โดย: อากิระ คุโรซาว่า

ช่วงสงครามกลางเมือง

วัฏจักรมิรู้จบของการสู้รบ ยังผลให้ชนบทถูกกลุ่มโจรย่ำยี

ชาวบ้านผู้รักสงบจึงหวาดผวากับเสียง กัมปนาทองกีบม้าที่รุกประชิดเข้ามา

ปล้นหมู่บ้านนี้ด้วย

ปล้น ปล้น

ช้าก่อน

เมื่อใบไม้ร่วงปีกลายเราเพิ่งปล้นที่นี้ไป

ยามนี้คงยังไม่มีอะไร

ย่อมได้

ครั้นข้าวสุกงอมดีแล้วค่อยกลับมา

ไม่มีเทพองค์ใดคุ้มครองเราเลย ฤ ไร

ภาษีที่นาบังคับใช้แรงงาน ศึกสงคราม ฤดูแล้ง

ซ้ำร้ายพวกโจร

เทพเจ้าใคร่ให้ชาวนาเยี่ยงเราตาย

จริงด้วย เราตายเสียดีกว่า

อะไรกันนี่ ร่ำไห้ไปก็ช่วยอะไรมิได้

ผู้คุ้มกฏคงทำอะไรได้มากกว่า เก็บภาษีเป็นแน่

ไปขอความช่วยเหลือจากท่านก็ได้

พวกเราก็รู้จักเขาดีอยู่

โจรไปแล้วน่ะสิเขาจึงจะมา สำรวจความเสียหายไปก็ทำทีอวดเก่งไป

ถูกต้อง ไร้ประโยชน์สิ้นดี

เรามีอะไรก็ให้ๆ พวกโจรมันไปเถิด

ครั้นแล้วก็ผูกคอตายกัน

เผื่อผู้คุ้มกฏจะได้รีบมากัน

เราจะฆ่าพวกโจร

ฆ่าพวกมันให้เรียบ

จะได้ไม่กลับมาอีก ฆ่ามันให้เรียบ

ไม่เอาด้วยดอก

ข้าคงไม่

พูดจาเหลวไหลสิ้นดี

ทีซามูไรพ่ายศึกยังฆ่าได้ ไยโจรจะฆ่ามิได้

พอที นี่หาใช่เวลามาวิวาทกัน

เราสู้โจรมิได้ดอก เกิดเราพ่ายขึ้นมาเล่า

มันฆ่าเราตายหมดแน่ เด็กในท้องก็ไม่เว้น

ข้าเอือมเต็มทีแล้ว ยอมเสี่ยงย่อมดีกว่า

อยู่เยี่ยงนี้ ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า

ริคิจิ

ชาวนาล้วนเกิดมาทนทุกข์

เราทัดทานผู้มีอำนาจไม่ไหวดอก

ครั้นโจรมากัน จงต้อนรับพวกมันโดยดี

แล้วหยิบยื่นพืชผลให้พวกมันอย่างสงบ

ขอให้เหลืออะไรให้เราสักนิด เราจะได้ไม่อดตาย

คุกเข่าอ้อนวอนพวกมัน เราจะได้รอดตาย

คิด ฤ ว่ามันจะรับฟัง

เจ้าลืมไปแล้ว ฤ ว่า ยามนี้เรากินสิ่งใดต่างข้าว

ไปหาผู้เฒ่ากันเถิดเรา

ให้เขาตัดสินใจ

ตรองดูดีๆ ว่าเจรจากับฝ่ายใด

ให้หมาป่าชิมขาเจ้ามิทันไร มันย่อมจะขอมือเจ้าชิมต่อ

ครั้นลืมรสแล้ว ถึงยามใบไม้ร่วง มันย่อมมาอีกแน่

- เกิดเราพ่ายขึ้นมาเล่า - พ่ายเป็นพ่าย

ขาดพืชผล เราก็ตายวันยังค่ำ

เราจะสู้

ผู้เฒ่า เพ้อคลั่งสิ้นดี

เรามันชาวนา เราสู้ไม่เป็นดอก

เราจะว่าจ้างซามูไร

ผู้ใดเขารู้กันบ้างว่าชาวนาว่าจ้างซามูไร

ข้าได้เห็นมากับตา

ครั้งที่หมู่บ้านเดิมของพวกเจ้าถูกเผา

ข้าได้เห็นขณะหนีมาหมู่บ้านนี้

หมู่บ้านเดียวที่มิถูกเผานั้นว่าจ้างซามูไร

ผู้เฒ่า ว่าแต่หมู่บ้านกับชาวบ้านน่ะ มีสารพัดจำพวกนะ

เรากินแต่ข้าวต้ม จะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงซามูไร

เรากินข้าวเดือยก็ได้

ซามูไรพรรค์ไหนจะสู้ให้ชาวนาเยี่ยงเรา เพื่อแลกกับอาหาร

พวกนี้มันยโสจะตายไป

นี่

ก็หาซามูไรที่หิวโซสิ

ยามหิวจัด แม้แต่หมีมันยังออกจากป่า

บังอาจนัก

เจ้ามันชาวนา ส่วนข้านั้นเป็นซามูไร

ข้าไม่รับส่วนบุญจากเจ้า

บัดซบ

ข้าเตือนเจ้าแล้ว

สุกงอมได้ที่แล้ว

นั่นสิ ผ่านไปแล้วสิบวัน

ทำเช่นไรกันดี

นี่มันพันธุ์แรก ไม่เหมือนพันธุ์ภูเขาอย่างเรา

เปียกปอนไปหมดเลยเรา

เจอซามูไรผู้น้อยผู้บึกบึนบ้าบิ่น ฤ ยังเล่า

ของเหลือ

ข้าขายให้ถูกๆ

น่าหัวร่อ

- ขำอะไรนักหนา - เขาตาบอด

- เจ้าล่ะ - ไม่อ่ะ

ข้าขอกินมูลม้าดีกว่า

- มันสิ้นเนื้อประดาตัว - เมื่อคืนมันโดนกินเรียบ

มันเล่นเสียกลับชักดาบหมายฟาดฟัน เราสามคนเลยซ้อมเสียน่วม

ไม่เหลือสักแดงเดียวแล้ว

อย่าลำบาก ไอ้พวกนี่มันกินแต่ข้าวเดือย

จริง ฤ กินแบบนั้นไม่ได้นะ

ขาดอาหารเดี๋ยวตาจะพร่าเอา

ข้าเหลืออยู่สี่ลูกพอดี

แลกกับข้าวหนึ่งกำมือก็ได้

ว่าอย่างไร

บ๊ะ มันน่านักพวกเจ้า

เสียของแท้ๆ

ถ้าข้าวถ้วยนั้นยังเหลือ คงแลกพวกนั้นได้สี่สิบลูกเชียว

เงียบน่า

มิถูก ฤ ไร

ไอ้โง่พวกนี้คุ้มคลั่งเสียแล้ว

อภิรมย์แท้ๆ เติมทีเลยพวกเจ้า

ไยจึงไม่เป็นธรรมถึงปานนี้

เขากินข้าวจนอิ่มหนำ ร่ำสาเกจนเต็มคราบ

แล้วเสร็จก็ซ้อมเราเป็นการตอบแทน

มันยังดี

ผิดกับไอ้คนที่แสร้งหลับอยู่นี่

เรากลับกันเถิด กลับบ้านกัน

มันร่ำไห้เว้ย

มันคิดถึงเมีย

ข้าใคร่เห็นผัวเมียจ้ำจี้กันนัก

รีบกลับหมู่บ้านกันเถิดนะ

กลับไปเถิด เจ้าจะเอาปัญญาที่ไหน ไปว่าจ้างซามูไร

ซ้ำร้าย เราชาวนามิรู้เรื่องซามูไร

เหมือนรู้เรื่องพันธุ์ข้าวเอาเสียเลย

พวกแข็งแกร่ง เราจูงใจเช่นไรก็มิได้

ส่วนพวกที่แลดูเต็มใจ กลับอ่อนแอเสียไม่มี

เมื่อคืนข้าเล่นเสียเพราะอดอยาก

โกหก เห็นเจ้าผลาญเงินเสียไม่มี

อ้ายบ้า

อยากมีเรื่องอีกสิท่า

เกิดเรื่องโว้ย

ทางนี้ ตื่น

เงียบที นักบวช หดหู่นัก

เล่นไป หลวงปู่ เราอยู่ทั้งคน

ริคิจิ

พอที มันโซ

ไหนว่าจะกลับกัน อ้ายเปรต

ข้าว่ากลับไป ไม่ต่อรองกับพวกโจร

ขืนเราว่าจ้างซามูไรไม่ได้ จะเหลืออะไร

ต่อรองไม่ต่อรองก็เลือกเอา

ย่อมได้ ใคร่ทำเช่นไรก็ทำไป

ว่าแต่

ถ้าเราต่อรองจริง

ปีนี้เราต้องยกอะไรให้มันเล่า

เต็มใจยกลูกสาวเจ้าให้มันสิท่า

ชิโนะงามมากนี่

เกิดเหตุอันใด

หัวขโมยอยู่ในย้ง มันจนมุมพวกเราอยู่ในนั้น

หัวขโมยกี่คน

คนเดียว

คนเดียว

หัวขโมยคนเดียว พวกเจ้าจัดการมิได้ ฤ ไร

เราไม่กล้าทำการใดน่ะสิ มันจับเด็กไปด้วย

มันว่าขืนเรากล้มรม มันจะฆ่าเด็ก

ฟังสิ ได้ยิน ฤ ไม่

น่าสงสารแท้ๆ

เหตุมันเกิดแต่กลางดึก

เด็กมันร้องได้ครึ่งวันแล้ว

ป่านนี้เสียงคงแหบแห้ง

เด็กเพียงเจ็ดขวบ พ่อแม่รู้สึกเช่นไรก็นึกดูละกัน

ซามูไรที่จะโกนหัวผู้นั้นเป็นผู้ใด

ไม่รู้สิ เราขอให้เขาช่วย เขาก็ตกปากรับคำทันที

ครั้นแล้วก็ขอข้าวปั้นเราสองลูก

เขาขอให้พระโกนหัวให้ แล้วขอยืมจิวรพระ

เขาคิดจะทำการใดก็ไม่รู้

ถอยไป ขืนเข้าใกล้ ข้าฆ่าไอ้เด็กนี่แน่

อาตมาเป็นพระ

ถอยไป

อาตมาเป็นพระ ไม่ประสงค์ร้ายใดๆ

อาตมาไม่เข้าไปดอก

อาตมาคิดว่าเด็กคงหิวเป็นแน่

อาตมาจึงนำข้าวมาให้

ให้โยมด้วย

ไม่เอา ฤ ไร

เป็นอันใดไป

โยนเข้ามา

อ่ะ

ลูกแม่

แม้แต่เจ้าก็ปฏิเสธซามูไรผู้นั้นไม่ลง

เร็วเข้าเถิด เข้าเมืองแล้วจะลำบาก

มีอันใด ฤ

ข้าน้อยมีนามว่าคัตซึชิโร่ โอกาโมโตะ ได้โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถิดขอรับ