Episode #1.3

คนอาจจําหน้าฉันได้

อาจรู้ชื่อฉันด้วยซ้ํา

แต่ไม่มีทางรู้ว่าฉันเป็นคนอย่างไร

ไม่คิดจะโทรบอกกันเลยเหรอ ให้มืออาชีพทําผม...

การสืบสวนคดีฆาตกรรมเรเชล ฮอปกินส์ ยังคงดําเนินต่อไป

ทางการกําลังหาความเชื่อมโยง กับโรงเรียนสตรีเซนต์ฮิลลารี

สถาบันหรูในท้องถิ่นที่ฮอปกินส์เคยเรียน

เราทุกคนซ่อนอยู่ ภายใต้ภาพลักษณ์ที่สื่อให้โลกเห็น

เพื่อนสนิทของฮอปกินส์ คือครูใหญ่คนปัจจุบันของเซนต์ฮิลลารี

ขณะนี้เฮเลน หวังยังไม่ยอมให้ข่าว

แต่คนเราไม่เปลี่ยนหรอก

ไม่ได้เปลี่ยนจริงๆ

ไม่ได้เปลี่ยนจากข้างใน

ตายแล้ว ห่วยบรม

- เรเชล เธอตลกจัง - ฉันเกลียดอะไรรู้ไหม

- เด็กใหม่ - เฮเลน!

ไม่ใช่ ฉันเกลียดคนที่ไม่มั่นใจ

อี๋

พิลึกเนอะ พี่สาวนางออกจะเจ๋ง

หรือจัดการกับความรู้สึกด้วยการกิน

กินความรู้สึกเข้าไปเป็นกระบุงน่ะสิ

เขาอาจจะแค่เหงาก็ได้

เราชวนให้มานั่งด้วยกันดีไหม

เรียกมาที่โต๊ะเราสิ ฉันจะไปซื้อโค้กอีกแก้ว

พนันว่านางมีแผนแน่เลย

แคทเธอรีน

ไปนั่งกับเราสิ

ไม่รู้สินะ

ฉันว่าพวกนั้นไม่ได้อยากให้ฉันไปนั่งด้วย

บางทีพวกเขาก็ไม่ได้แย่หรอกนะ

หวัดดี แคทเธอรีน

- อ่านอะไรอยู่ - แฟรงเคนสไตน์ของแมรี่ เชลลีย์

โห แจ่ม

แคทเธอรีน เคลลี่

เป็นไงบ้างจ๊ะ

อุ๊ยตาย ผมสวย

มีเคล็ดลับอะไรเหรอ

- ก็ไม่มีหรอก - โห แต่มันสวยกว่า...

ขอโทษจริงๆ เอ้า กินของฉัน

- ไม่เป็นไรจ้ะ - ไม่ๆ ต้องกิน

- จริงๆ ไม่กินแล้วก็ได้ - ดื่มไป

- รสชาติเหมือนมีอะไรปน - มีสิ

ฉี่

อะไรนะ

นางเพิ่งกินฉี่ฉันว่ะ

ตายแล้ว

- ฉันไม่รู้นะ - ไม่นะ

โถๆ

- ไม่ - บาย

อย่างเด็ด

- เธอนี่ไม่ไหวเลย - ไม่

เล็กซี่ไม่ได้ทํางานซ่อมถนน ขุดคลองหรือก่อสร้างอะไร

นางหาเงินด้วยการนั่งสวยๆ

เยี่ยมมาก สวยๆ ปล่อยไปได้แล้ว

เร่งความสมบูรณ์แบบไม่ได้นะคะ

บ้าสิ เราต้องออกรายการ

- เดินละ - ฟันล่ะ

- โอเคนะ - ขอบคุณมาก

ขอบคุณค่ะสาวๆ

โอเค มีเรื่องแถลงข่าวสํานักสืบสวนจอร์เจีย

เรื่องที่ตั้งข้อหาโดยไม่ปรึกษาพวกเขา

จากสํานักอัยการเขต

พวกนั้นจะพล่ามเรื่องปฏิรูปตํารวจอะไรไร้สาระ

เราจะเปิดข่าวด้วยดาห์โลเนกาใช่ไหม

ใช่ เปิดแล้วก็ตัดจบไปเลย

ตัดจบเหรอ หมายถึงอะไร เพิ่งเริ่มเอง

เราจะเค้นข่าวจากศพผู้หญิงผิวขาวได้สักแค่ไหน

ต่อให้จะโดนแทงกี่แผลก็เถอะ

โอเค มองหน้าผม

หายใจลึกๆ

ไม่ต้องทําให้ได้โฮมรัน แค่ตีให้ถึงฐานสองเซฟๆ

ฉันคิดว่าจะขอเวลาจังหวะนี้นิดหนึ่ง

เปิดด้วยการบอกแอตแลนตา ว่าฉันหยุดพักไปด้วยเรื่องส่วนตัว

แต่กลับมาแล้ว และซาบซึ้งกับกําลังใจมาก เพราะมันจริง

ผมชอบนะ เยี่ยม

พูดแล้วค่อยกลืนน้ําลายหนักๆ เหมือนมีก้อนซึ้งจุกคอ

ลองดูว่าผู้ชมมีปฏิกิริยายังไงแล้ว...

แล้วอะไร

ใครจะรู้

ราชินีอาจจะกลับมาแล้ว

ให้ตาย

แบล็กเมล์ ทําไม

อ้อน อ้อนวอนสิ ไคลด์

รับไปอีดอก

เออ ไอ้หมู...

เรเชล รัดไข่มัน

ชอบไหมจ๊ะ ไคลด์

- ตบมัน เฮเลน - ชอบไหมล่ะ

จับได้แล้ว!

เหี้ย ให้ตาย!

ลุงพูด "ห." ของแม่ด้วย

รู้จ้ะยัยหนู ลุงขอโทษ

ขอโทษนะ

นั่นมือถือใคร

อะไร มือถือลุงสิ

มันสีชมพู

รู้นะ แต่หนุ่มก็ใช้มือถือชมพูได้นี่

ได้อยู่นะ

ดูอะไรอยู่

อะไร ในมือถือเหรอ

ก็ดูเรื่องเกี่ยวกับงาน

- แม่บอกว่าได้เวลามื้อค่ําแล้ว - เหรอ

ไปบอกแม่ว่าเดี๋ยวลุงลงไปได้ไหม

- ได้ - โอเค

ใครกินน่องไก่ชิ้นสุดท้ายไป

พวกนั้นให้มาไม่ครบ

แต่หนูชอบน่องไก่จริงๆ

แม่ก็ชอบ หนูจ่ายรึเปล่าล่ะ

เปล่า

รู้ไหมใครไม่ได้จ่ายด้วย แม่ไง เอาไป ยัยหนู

เม็ก ไปดูทีวี

แต่หนูอยากเจอลุงแจ็ค

ไปห้องนั่งเล่น เดี๋ยวนี้

- แต่... - ทําอย่างที่แม่บอก

เฮ้ยๆ ใจเย็นสิ

ไม่เป็นไร เปิดเลิฟไอส์แลนด์ไป

เปิดเซซามีสตรีท ยัยหนู

เขาไม่ฉายแล้วย่ะ ไอน์สไตน์

- เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย - เกิดเรื่องอะไรวะ

โอเค เธอไม่รู้หรอกว่า แต่ละวันพี่ต้องเจออะไรบ้าง

- ช่วยนั่งกินไปดีๆ - จะบอกให้นะ ฉันไม่สงสัยเลย

- เปิดทีวีเร็วเข้า - อย่าไปเร่งเด็กได้ไหม คิดอะไรอยู่

นี่ไปเจอตัวไหนมา

เรเชลเป็นเพื่อนฉัน

อ๋อ งั้นเหรอ เธอเจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ยังไง 20 ปีก่อนมั้ย ไม่ต้องขอให้เห็นใจ

- อาทิตย์ที่แล้ว ที่ปั๊มเชลล์ - เอ้าเหรอ

นางถึงกับพยายามเดินมาทักฉัน คิดว่าทักทําไม

ไม่รู้ สนิทกันขนาดนั้น บอกมาสิ

- มีอะไรอยากบอกฉันไหม - ไม่มี

พี่เย่อนางรึเปล่า

ตายแล้ว พี่เย่อนาง

นี่ๆ ฟังก่อน

ฉันจะทําอะไรกับชีวิตก็เรื่องของฉันนะ

เรื่องส่วนตัวฉันก็เรื่องของฉัน เข้าใจไหม

พี่อยู่กับเรเชลในคืนที่นางตายรึเปล่า

- บอกแล้วว่าทํางานดึก - อยู่รึเปล่า

- คืนนั้นทํางานดึก แค่นั้น - ทํางานอะไร

- พี่เป็น "นักสืบ" ของลัมป์คินเคาน์ตี้ - พอเลย มุกเด็ด

ตอนฉันบอกว่าพี่ย้ายมาอยู่กับเราก็ได้ ตอนอีเมียเพี้ยนของพี่หนีไป

หมายถึงให้อยู่สองสามอาทิตย์ ไม่ใช่อยู่ทั้งปี

เห็นฉันเป็นภาระเหรอ

- ค่าใช้จ่ายก็ฉันออกมั้ย - โอเค

กับข้าวก็ฉันซื้อ

พาเม็กไปทุกที่ที่ต้องไป ฉันแค่พยายามทําความเข้าใจ

- เม็ก ขึ้นไปข้างบนก่อน - อย่า

- ไปห้องลุงไป - ไปห้องตัวเอง ลูกต้องฟังฉัน

ฉันเป็นแม่นะ

- เออ ไอ้ยอดคุณแม่ - ให้ตายสิ

ทิ้งเม็กไว้คนเดียวทั้งวัน

จะบอกให้นะ ฉันไปก็ได้

แล้วเธอก็กลับไปขุดของพ่อแม่มาขายในอีเบย์

อุ๊ย ลืมไป มีค่าเลี้ยงดูลูกนี่นา

เวรกรรม น่าจะยากหน่อย เพราะไม่รู้ด้วยซ้ําว่าพ่อเด็กเป็นใคร

- พี่ฆ่าเรเชลรึเปล่า - อย่ากล้าดีเอาเรื่องนั้นมากล่าวหาฉัน

ทําไปรึเปล่า แจ็ค

ฉันเป็นสารวัตรสืบสวน ฉันเป็นพี่ชายเธอ

เธอคิดว่าฉันทําเรื่องแบบนั้นได้จริงๆ เหรอ

คิดอย่างนั้นจริงเหรอ

งั้นมากวาดดีเอ็นเอเม็กทําไม

ชวนเล่นนักสืบ

- เอาจริง แจ็ค - หยุดเลย

นึกว่าฉันจะไม่สังเกตเหรอ

ตอนที่พี่ชายห่วยแตกเริ่มกลับดึก

อาทิตย์ละสามคืน ท่าเดินร่าเริง

แล้วเรเชลก็โดนฆ่า

พี่กลับมาเป็นคนขี้โมโหหัวร้อน กลับบ้านมากับกลิ่นน้ําหอม

ไม่ใช่น้ําหอมตลาดด้วยนะ แต่เป็นไอ้พวกน้ําหอมแพงๆ

กลิ่นแบบเดียวกับที่เรเชล ฮอปกินส์ แทบทําฉันหายใจไม่ออกที่ปั๊ม

- โอเค - งั้นมาเล่นนักสืบกัน แจ็ค

คืนนั้นพี่อยู่กับเธอรึเปล่า

- อยู่ - อยู่ แล้ว...

- เราเอากัน ถ้าคิดจะถาม... - ที่ไหน

ในรถ

ที่ไหนในดาห์โลเนกาล่ะวะ ไอ้โง่

ในป่า โซอี้ เรามีอะไรกันในป่า

มีจริง แล้วก็กลับ เอากันเสร็จแล้วฉันก็กลับ

- ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น - แล้วบอกคู่หูตํารวจรึเปล่า

- เปล่า - ทําไมไม่บอก

พวกนั้นจะมองพี่อย่างที่เธอมองอยู่นี่ไง

โซอี้ คือว่า อะไร...

พี่ไม่ได้ทําร้ายเรเชล

- มองตาฉันแล้วบอกมา - โซอี้

อย่าสิวะ พี่...

พี่ไม่ได้ทําร้ายเขา

ไม่ได้ทําจริงๆ

- สวัสดีค่ะ - สวัสดี

มีตัวอย่างดีเอ็นเอสองชิ้นให้ประเมิน คดีเรเชล ฮอปกินส์ค่ะ

โอเค เอามาเลย

- งานที่พวกคุณทําก็น่าทึ่งมาก - ฮื่อ โอเค...

ฉันเป็นคนเก็บตัวอย่างชีวภาพของทั้งสองตัวอย่าง

ตัวอย่างหนึ่งจากไคลด์ ดัฟฟี่ อีกตัวอย่างของฉันเอง

สุดท้ายเขาหาเจอไหม

อะไรนะคะ

คู่หูคุณน่ะ

แหวนแต่งงานเขา

เขาถามตอนที่เอาของตัวเองมาส่ง นึกว่าทําหล่นไว้ที่นี่

ไม่ค่ะ

คิดว่ายังไม่เจอนะ

แย่หน่อยนะ เดี๋ยวผมจัดการต่อให้