The East Palace (동궁)

มันยังไม่จบ

เจ้ามาตกลงกับข้าซะ

ข้าจะมอบพลังหยางของข้าให้เจ้าครึ่งหนึ่ง เพราะฉะนั้น…

เจ้าต้องช่วยข้าด้วย

โธ่เอ๊ย

นี่มัน

หากเป็นเช่นนี้

วิญญาณของเจ้าจะดับสูญ

ถ้าเจ้ายอมเปิดเผยตัวตน

ข้าจะให้โอกาสเจ้าไปสู่ปรโลก

ไม่ได้

สัญญาไม่ได้เป็นเช่นนี้

ถ้าเสียพลังหยาง

ข้าก็ต้องตายไปด้วย

บอกว่าอย่าดึงข้าขึ้นมา

เป็นอะไรหรือเปล่า

องค์ชายยองอันปลอดภัยแล้ว

ท่านช่วยเขาเอาไว้ใช่ไหม

ว่าแต่

- เจ้าดึงเชือกนี่ทำไม - อ๋อ

อยู่ๆ เสียงกระพรวนมันหายไป ข้ากลัวว่าท่านจะตกอยู่ในอันตรายก็เลยดึงขึ้นมา

ขัดจังหวะท่านเหรอ

ข้ากำชับนักหนาว่า อย่าดึงเชือกขึ้นมาเป็นอันขาด

ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมฟังกันบ้างเลยเนี่ย หา

โธ่เอ๊ย

กำจัดผีในสระได้แล้วเหรอ

ก็แค่ทำให้สิ้นฤทธิ์ชั่วคราว

อย่างน้อยก็คงอาละวาดไม่ได้สักพัก

- จ้องข้าทำไมเนี่ย - เปล่า

ข้าแค่รู้สึกผิดที่เคยคิดว่า ท่านเป็นพวกสันหลังยาว

และสิบแปดมงกุฎ

ก่อนนี้ข้าคิดว่าท่านใจดำ เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา

แถมยังเป็นพวกเอาแต่ใจตัวเอง แล้วก็หยาบคายด้วย

แหม

ข้าเคยคิดเช่นนั้น

เอาเถอะ ถึงมันจะไม่ได้ผิดทั้งหมด แต่ก็น่าเจ็บใจแฮะ

เอาเถอะ

พระราชาคงขอบใจท่านมาก ที่ช่วยชีวิตองค์ชายยองอันไว้

งั้นเจ้าช่วยทูลเสด็จพ่อ ให้ปล่อยข้าออกไปจากวังได้ไหม

ท่านรู้ได้ยังไงเจ้าคะ

- ตั้งแต่เมื่อไหร่ - ก็รู้ตั้งแต่แรกนั่นแหละ

ข้านึกสงสัยว่าพระราชาจะส่งใครมาทำภารกิจลับ

เจ้ามืออ่อนนุ่ม มือของนางในไม่ใช่แบบนี้

ท่านไม่เป็นไรนะ

- หน้าตาเจ้าก็เหมือนพระราชาไม่มีผิด - หือ

ทั้งความทระนง

นี่ๆ แล้วยังหน้าที่ดื้อรั้นนี่อีก

ที่ท่านให้ข้าเอาเลือดให้มันดู ก็เพราะแบบนี้งั้นเหรอ

มันเป็นผีที่แค้นสายเลือดราชวงศ์

เลยใช้ข้าเป็นเหยื่อล่อเหรอ

ก็ข้าต้องเบี่ยงเบนความสนใจของผีในสระนั่น

พระราชาตาถึงจริงๆ ที่เลือกคนอย่างท่าน

งั้นท่านก็…

ร่วมมือกับข้า โดยมิให้พระราชาทรงทราบดีไหม

มาสิ

ข้าได้เข้ามาอยู่ในวังก็เพื่อคอยจับตาดูท่าน

ระหว่างที่ท่านแก้ปัญหาผีในสระเท่านั้น

เพราะงั้น

ช่วยถ่วงเวลาให้ข้าได้อยู่ในวังนี้ด้วย

ระหว่างนี้เจ้าจะทำอะไรในวัง

ข้าจะสังหารใครบางคน

ที่อยู่ในวังนี้

ฝ่าบาท

เด็กที่เคยรับใช้อดีตรัชทายาทผู้ล่วงลับ

มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ

เกี่ยวกับองค์รัชทายาทและวิญญาณในสระ

บอกว่ามีเรื่องที่รู้มาพ่ะย่ะค่ะ

ให้เข้ามาได้

เอาละ

เรื่องอะไร

ที่เจ้าจะต้องบอกข้าให้ได้

เจ้ายังเด็กอยู่

แต่กล้าหาญยิ่งนัก

อืม มาทางนี้

ทำไมข้าต้องร่วมมือกับเจ้า ทำงานลับหลังพระราชาด้วย

เพราะคนที่รู้ความลับของวัง ย่อมไม่ได้กลับออกไปแบบมีชีวิต

งั้นถ้าข้าช่วยเจ้า

เจ้าจะช่วยให้ข้ารอดชีวิต ออกไปจากวังได้งั้นเหรอ

อืม…

เฮ้อ โธ่

โอ๊ะ

ว่าแต่ เจ้าได้ยินเสียงกระพรวนได้ยังไง

เพราะข้าเองก็มีพลังคล้ายกับท่านไงล่ะเจ้าคะ

- ท่านแม่! - อุ๊ย!

เป็นอะไรหรือเปล่าลูก

ในนั้นมีอะไรอยู่รึ

องค์หญิง

ทรงมาทำอะไรกันอยู่ที่นี่เหรอเพคะ

"วิญญาณในสระ"

"คราบอสรพิษได้สังหารบุตรแห่งมังกร"

นั่นคือสิ่งที่วิญญาณในนั้นพูดกับข้าตอนข้ายังเด็ก

บุตรแห่งมังกรย่อมหมายถึงโอรสแห่งกษัตริย์

ส่วนคราบอสรพิษ

คงหมายถึงวิญญาณในสระน้ำ

- แล้วเจ้าคิดว่า… - ข้าคิดว่า

หากท่านสำรวจโรงเกลือ ก็น่าจะรู้ความจริงเกี่ยวกับวิญญาณในสระ

- หรือที่เจ้าเข้าวังมาอีกก็เพราะ… - ท่านไม่ต้องรู้หรอก

แค่สืบเรื่องวิญญาณในสระอย่างเดียวก็พอแล้ว

เพราะได้ยินเสียงผี เจ้าเลยโดนไล่ออกจากวังสินะ

แม้เจ้าจะเป็นถึงองค์หญิง

แต่ก็มีคุณสมบัติร่างทรง

ตอนเด็กเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าถึงได้ยินเสียงวิญญาณล่ะ

แล้วตัวท่านล่ะ โตมายังไง พูดจาแต่ละครั้งถึงได้จี้ใจดำผู้อื่นแบบนี้

แหม ช่างหูตาไว

- กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง - ไม่เป็นเรื่อง

ในเมื่อท่านไม่เห็นอกเห็นใจคนอื่นแบบนี้

ทั้งเพื่อนทั้งครอบครัวคงระอาท่านแย่

ข้าไม่มีทั้งสองอย่าง

- เพราะข้ากำพร้า - เอ่อ…

แล้วตัวเจ้าล่ะ

มีเพื่อนเหรอ หา

- พวกเชื้อพระวงศ์นี่เกิดมาก็น่าหมั่นไส้… - พอเถอะเจ้าค่ะ

ถ้าจะจับผีในสระ ก็รีบไปสำรวจโรงเกลือเถอะ

โธ่

โธ่เอ๊ย ไอ้ผีในสระนี่มันก็ช่าง…

เดี๋ยวก่อนนะ

อย่าบอกนะ

อย่าบอกนะ

- คงไม่ใช่หรอก - ท่านไปตรงนั้นทำไม

- ไม่น่าใช่ - อะไร

- เดี๋ยวนะ - มีอะไรอยู่เหรอ

นี่ของโปรดของข้าเลยนะ

- ทำอะไรเจ้าคะ - อยู่นี่จริงๆ ด้วย

- กวีแม - กวีแมเหรอ

ต้องสืบให้รู้ตัวตนก่อน

- แล้วไปเอาต๊อกมาจากไหน - เดี๋ยวก่อน

- ทำไมท่านต้องโยนต๊อก - จุ๊ๆ

ช่วยเงียบแป๊บนึงได้ไหม หา

แย่แล้ว

- ไม่ได้ - มีอะไรกันแน่

- เดี๋ยวสิ - ออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ

ออกไปก่อน

- เร็วเข้า - เดี๋ยวสิ

ไม่ต้องดูให้แน่ใจเหรอ

ท่านบอกว่ากวีแมต้องผูกติดกับสถานที่นี่เจ้าคะ

ก็ไม่น่าจะเป็นอะไร

นี่ เดี๋ยว เดี๋ยวสิ โธ่เอ๊ย

นั่นน่ะ มันคือตัวประหลาด ที่เรียกว่า "กอมอกซารี"

ไม่ได้อยู่กับที่แต่จะเกาะติดคนเพื่อสูบกินพลังหยาง

- พลังหยาง - และผู้ที่ถูกมันสูบพลังไป

จะเห็นภาพหลอนจนขาดใจตาย

- เป็นผีที่น่ากลัวมากๆ - เดี๋ยวสิ

โอ๊ย ข้าเข้าใจแล้ว เลิกผลักได้แล้ว ถ้างั้น…

ก็ไปดูที่พักใหม่ของท่านเถอะเจ้าค่ะ

พระราชาเปลี่ยนที่พักให้ เพื่อตอบแทนที่ช่วยองค์ชาย

แล้วทำไมเพิ่งมาบอกเอาตอนนี้

- ก็… - อยู่ไหน

อยู่ทางนั้น ทางนั้น

เร็วสิ เร็ว

- ข้าไปเองได้ ไปเอง - เร็ว ไป!

เฮ้อ

เหลือจะเชื่อจริงๆ เลย

- เฮ้อ - ท่านจะมองอะไรนักหนาเจ้าคะ

ข้าผิดเองที่เชื่อเขา

- เฮ้อ จริงๆ เลย โธ่ - ท่านชอบห้องท่านไหมเจ้าคะ

ก็แค่อยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ใช่เหรอ

โธ่เอ๊ย

ตามมาถึงนี่เลยเหรอ

หืม

- กอมอกซารีนั่นน่ะ - เจ้าคะ

กอมอกซารีน่ะ

ไม่ได้

อูย เกาะหนึบยังกับแป้งข้าวเหนียว

ยังมีอะไรอยู่อีกเหรอเจ้าคะ

ก็ไม่มีนี่

ยิ่งกว่านั้น…

พระราชาเหมือนจะพอพระทัยท่าน เรื่ององค์ชายยองอัน

ค่อยโล่งใจหน่อย

โล่งกับผีอะสิ

ถ้าผีในสระโผล่มาอีก

เมื่อนั้นองค์ชายจะต้องตายแน่ๆ เลย

ต้องทรงเข้มแข็งเอาไว้นะ

ส่งมาทางนี้

รีบคืนสติเถอะเพคะ

พระพันปี บัดนี้แม้แต่องค์ชายยองอัน ที่เหลืออยู่ก็ประชวรหนัก

หม่อมฉันกังวลเรื่องผู้สืบทอดบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ

เกิดข่าวร้ายในตำหนักบูรพาต่อเนื่อง เกรงว่ารากฐานของแผ่นดินจะสั่นคลอนพ่ะย่ะค่ะ

รากฐานของแผ่นดินจะสั่นคลอนงั้นรึ

ระวังปากของพวกเจ้าด้วย

ตราบใดที่ข้ายังอยู่

รากฐานของแผ่นดินนี้จะไม่มีวันสั่นคลอนเด็ดขาด

พระพันปี องค์ชายอิกซังเสด็จมาเพคะ

- องค์ชายอิกซังมาที่นี่ทำไม - พวกท่านสบายดีกันไหม

กินข้าวกินปลากันหรือยังล่ะ

เสด็จป้าดูทรงพระเยาว์ขึ้นนะพ่ะย่ะค่ะ

องค์ชายอิกซังยังเรียกข้าเช่นนั้นอยู่อีกรึ

เอาเถอะ ที่ผ่านมาเจ้าสบายดีไหม

หม่อมฉันไปล่าเสือที่เขาโฮพยองกลมา

แล้วก็ใช้ชีวิตแบบเซียนที่เขาฮวายังกุกมาด้วย

พระพันปีเองก็น่าจะ

เสด็จไปพักผ่อนข้างนอกบ้าง ไม่ใช่เอาแต่อยู่ในวังเช่นนี้นะพ่ะย่ะค่ะ

ไม่รู้สิ

ข้าเข้าวังเป็นชายาตั้งแต่อายุ 11 แล้วก็ไม่เคยออกนอกวังอีกเลย

วังนี่ก็คือที่ที่ข้าจะต้องอยู่ไปจนวันตาย

ท่านยังคงเหมือนเดิม

ว่าแต่เรียกข้ามาด้วยธุระอันใดรึ

ลูกชายเจ้าสบายดีรึ

สบายดีพ่ะย่ะค่ะ

เขาต่างกับข้า เพราะชอบศึกษาเล่าเรียนยิ่งนัก

แต่พวกเชื้อพระวงศ์อย่างเราน่ะ