Cobweb

Krul je vingers.

Krom ze.

Peter?

Ik hoorde iets.

Wat?

Peter?

Hoe laat is het? - Wat heb je gehoord?

Kom op.

Deze?

Ik hoor niets. En jij?

Dit is een oud huis.

's Nachts zul je wel onverklaarbare geluiden horen.

Kom in bed.

Je hebt een grote, mooie verbeeldingskracht.

En al die enge dingen?

Die zitten gewoon in je hoofd.

In de pauze krijg je nog wat.

Rustig, ga zitten.

Leerlingen.

Dit is juffrouw Devine.

Ze zal je vervangende lerares zijn totdat mevrouw Bitler terugkomt.

Succes.

Goedemorgen.

Zoals uw directeur net zei, mijn naam is juffrouw Devine.

Ik kijk er naar uit om jullie allemaal te leren kennen.

Peter.

De pauze komt eraan.

Peter.

Je hoort in pauze te zijn. - Ik hou niet van de pauze.

Wil je niet met je vrienden spelen?

Oké. Je kan hier blijven.

Ja, je kunt me helpen met de versieringen.

Ik hou van Halloween.

Weet jij in wat je verkleed gaat?

Je hebt genoeg tijd om het uit te zoeken.

Kijk, het is al goed. Rustig.

Het is al goed. Hierzo.

Ja, en neem dit en schuif het onder.

Het is al goed.

Ziezo. Precies zo.

Til op. We brengen dit naar het raam.

Wat zal ik zijn voor Halloween?

Ik wil me verkleden. Ik wil snoep ophalen.

Alle andere kinderen op school mogen.

En wij zijn hun ouders niet.

Hé, Pete.

Ken je dat oude huis aan het eind van de straat, met de dichtgetimmerde ramen?

Hij komt er uiteindelijk toch achter.

Carol. - Wat?

Een paar jaar geleden, voordat jij werd geboren...

verdween het kleine meisje dat daar woonde op Halloween.

Wat is er gebeurd?

Nou, dat weet niemand.

Ze ging snoep ophalen en verdween.

Het was een zeer traumatische gebeurtenis.

Voor iedereen uit de buurt. En ik persoonlijk...

wil er echt niet meer aan denken.

Ga ik verdwijnen? - Peter toch.

Natuurlijk niet, lieverd. Nee.

Dat zouden wij jou nooit laten overkomen.

Goed?

Peter. - Papa.

Nee, Peter. Vertel het hem niet.

Papa. - Peter.

Pete?

Wat is er aan de hand?

Ik hoorde weer iets. - Peter toch.

Echt waar.

Oké, en waar vandaan?

Weet je wat? Ik wed dat het ratten zijn.

Maar ik heb daar iets voor. - Ratten?

Het ruikt naar kaneel. - Wees voorzichtig.

Niet alles is zo zoet als het lijkt.

Eten ze het?

Dat is de bedoeling. - Wat dan?

Nou...

Pete, we mogen geen ratten hebben.

Ze bijten. Ze verspreiden ziekten.

Om nog maar te zwijgen: het houdt je de hele nacht wakker.

Zal wel.

Hoor eens...

Soms moet je moeilijke beslissingen nemen...

om uw gezin te beschermen.

Snap je?

"Werpt zijn schaduw op de vloer.

En mijn ziel vanuit die schaduw dat op de vloer zweeft...

zal worden opgeheven...

Nooit meer."

Kan ik u helpen?

Ben jij de moeder van Peter?

Sorry dat ik zo onuitgenodigd opduik.

Ik ben de lerares van Peter.

Vervangende lerares.

Juist, hij zei dat hij een vervangende lerares had.

Ik ken niemand die huisbezoeken aflegt.

Ja, ik wilde gewoon langskomen om hem persoonlijk even te zien.

Ik was ook lerares.

Dat was voordat ik moeder werd.

Is alles goed met hem?

Met Peter? Ja.

Ik wilde je iets laten zien.

Wat is dit?

De kinderen waren aan het tekenen voor Halloween.

Heeft Peter dit getekend?

Ja. De andere kinderen tekenden monsters en heksen, maar Peter...

Ik zie het.

Nou, dit is beschamend. Weet je...

Peter heeft een overactieve verbeeldingskracht.

Hij maakt ons nog steeds midden in de nacht wakker...

met al zijn kleine fantasieën...

En dat is wat deze foto is.

Ik waardeer echter uw bezorgdheid.

Wat is dit?

Een tekening. - Een tekening van wat?

Een tekening van wat?

Dit is jouw kamer, Peter.

Waarom vraag je om hulp? - Dat doe ik niet.

Waarom vraag je vreemden om hulp?

Dat doe ik niet.

Zij wel. - Wablief?

Het is gewoon een enge tekening, mam.

Die verbeelding van jou, Peter.

Het zal je op een dag in de problemen brengen.

Word wakker, Peter.

Peter.

Wees niet bang.

Ik wil gewoon praten.

Wees alsjeblieft stil.

Ik verbeeld me je. Jij bent niet echt.

Misschien, misschien niet.

Maar het lijkt mij dat je wel een vriend kunt gebruiken.

Ik zeker wel.

Maar als je er geen wilt, ga ik gewoon weg.

Wacht, ga niet weg. Het spijt me.

Blijf alsjeblieft. - Weet je het zeker?

Ja, we kunnen praten.

Peter, dit is geweldig. Wat is zijn naam?

Hector. - Natuurlijk.

Hij lijkt op een Hector.

Deze is mijn favoriet.

Hou op. Alsjeblieft.

Peter. Ben je daar?

Gaat het?

Waarom ween je?

Heeft iemand je pijn gedaan?

Brian.

Hij duwt mij elke dag omver.

Daar was ik al bang voor.

Maar ik geloof in jou, Peter.

Je bent vast sterk genoeg om voor jezelf op te komen.

Als je het maar probeert.

Betrapt.

Het spijt me, Peter.

Dat was erg aardig van Brian, nietwaar, Peter?

Laat hem zien dat je niet meer bang bent.

Maak dat hij bang is voor jou.

Je moet terugduwen.

Peter. Waarom ben je...

Help.

Ik begrijp niet hoe dit heeft kunnen gebeuren.

Peter heeft nog nooit zoiets gedaan.

Hij is niet gewelddadig.

Het was een ongeluk. Ik ben er zeker van.

Van school gestuurd?

Heb je iets te zeggen, Peter?

Het was niet mijn bedoeling dat hij van de trap zou vallen.

In godsnaam. Wij zijn geen familie die onze problemen met geweld oplost, Peter.

Ik begrijp niet waar dit soort gedrag vandaan komt.

Peter maakte een tekening. Op school.

Wat? - Het spijt me.

Ik had het je eerder moeten vertellen.

Wacht even. Wat voor soort tekening?

Wat voor soort tekening, Carol? - Een kind.

Een kind dat om hulp vraagt.

Ik wist dat je te snel zou oordelen. - Vertel je mij dit nu pas?

Het is gewoon niet mogelijk. Zelfs als ik je vertel over...

Peter. Waarom heb je zo'n tekening gemaakt?

Omdat ik haar echt hoorde. - Nee, toch niet. Nee.

Je hebt huisarrest.

Oké, Peter. Ga naar je kamer.

Nee. Carol, hij heeft huisarrest.

Hij gaat de kelder in.

Nu.

Sta op.

Ik zei: sta op.

Sta recht.

Erin.

Mama?

Ga zitten.

We doen dit omdat we van je houden.

Hallo?

Ben je daar?

Praat alsjeblieft tegen me.

Wat een stom ding.

Godverdomme.

Waarom wil je niet werken? - Ben je op huisbezoek geweest?

Inderdaad.

Ik wilde er zeker van zijn dat Peter in orde was.

Heeft hij blauwe plekken?

Nee, niet dat ik kan zien. - Plast hij in z'n broek?