Teenage Mutant Ninja Turtles

‫ارباب، متأسفانه باید اعلام کنم تلاش‌مون ‫برای ساخت درگاه مجازی دوباره شکست خورد.

‫ساکت شو، کان!

‫نمی‌خوام از شکست چیزی بشنوم.

‫می‌خوام از این دنیای مجازی آزاد شم!

‫به اندازه‌ی کافی اینجا گیر افتادم.

‫برای احیای فوت ‫من باید توی دنیای واقعی باشم

‫و مسئولیت اینکار با توئه.

‫بله ارباب، متوجه‌‍م، اما...

‫اما چی، کان؟

‫سرورم، ما یه‌سری پسرفت‌ها داشتیم.

‫- لاکپشت‌ها... ‫- لاکپشت‌ها؟!

‫بعد از اینکه حسابشون رو برسم ‫دیگه نمی‌تونن دخالت کنن.

‫همین‌جا توی دنیای مجازی ‫براشون یه هدیه‌ی خوب تدارک دیدم.

‫بعد از اون، لاکپشت‌ها رو می‌فرستم برات.

‫آره، خیلی زود لاکپشت‌ها خادم من میشن.

۱۴۰۲/۰۶/۱۴ ۲۰۲۳-۰۹-۰۵

‫«فصل: ۷ قسمت: ۳» ‫«بحران هویت»

‫خب اپریل، نظرت چیه؟

‫مشکلی می‌بینی؟

‫مشکل؟ اصلاً.

‫فکر همه‌جاش رو کردی.

‫این تجهیزات واقعاً حرف ندارن.

‫سفر به فضای مجازی؟ ‫محشره.

‫چی بگم والا.

‫اون همه دیجیتالی شدن ‫باز غیردیجیتالی شدن...

‫هنوز هم مور مورم می‌کنه.

‫من هم همینطور. ‫ولی همین که می‌دونم وقتی میریم

‫اپریل اینجا مواظبه، باعث میشه حس کنم...

‫حسابی خیال لاکت راحته؟

‫نه دقیقاً ولی آره، یه همچین چیزی.

‫نه! ‫این دیگه زیادیه!

‫یالا سرلینگ، قلقش داره دستت میاد.

‫داری میری هاکی، سرلینگ؟

‫با خواست خودم نه!

‫وقتی که خاموش بودم ‫این مردک به پاهام اسکیت وصل کرد.

‫ایده‌ی خفنیه، نه؟

‫گفتم بهتره سرلینگ یه‌چیز ‫به‌درد بخور یاد بگیره...

‫مثلاً ورزش.

‫همین که با این لاکپشت‌ها ‫توی این زمان چندش‌آور گیر افتادم بس نبود

‫حالا باید این حقارت هم تحمل کنم!

‫بله، بفرمایید ‫به رباته بخندید.

‫بگذریم...

‫بچه‌ها، مواظب خودتون باشید.

‫همیشه هستیم.

‫مخصوصاً حالا که شردر کله حلبی ‫اونجا داره ول می‌گرده.

‫درسته، اما تا وقتی که ‫داده‌های استاد رو برنگردوندیم

‫باید این خطر رو به جون بخریم.

‫همونطور که گفتم...

‫مور مور میشم.

‫وقتشه بریم.

‫باید خیلی جاها رو بگردیم.

‫پس خوب شد که این ماشین‌های ‫مجازی فوق سریع رو داریم.

‫خبری از شردر نیست...

‫البته فعلاً.

‫یه‌چی پیداش شد.

‫من هم دارم می‌بینم.

‫ممکنه چندتا از داده‌های ‫استاد اسپلینتر باشن.

‫برید دنبالش و حواس‌تون جمع باشه.

‫از اون طرف!

‫بالای بالا!

‫این دیگه چیه؟

‫قله‌ی اورست مجازی؟

‫چه منظره‌ی خوبی.

‫پس وقتی گفتی بالای بالا ‫شوخی نمی‌کردی، دانی!

‫بیاید، یه‌ذره بیشتر نمونده.

‫وقتشه ببرم‌شون یه‌جای امن.

‫آفرین دانی.

‫بریم ببینیم باز هم پیدا می‌کنیم یا نه.

‫صبر کنید بچه‌ها.

‫پایین‌تون رو نگاه کنید. ‫شما هم می‌بینید؟

‫چی رو؟ ‫سقوط به ته دَره‌ی نابودی و مرگ؟

‫نه، یه توده‌ی بزرگ انرژی اونجا هست.

‫داره دقیقاً میاد سمت‌تون!

‫من که چیزی نمی‌بینم.

‫تقریباً رسیده بالای سرتون.

‫وقتشه بیارم‌تون بیرون.

‫یه اتفاقی افتاده.

‫سرلینگ، سیگنال درگاه مجازی رو تقویت کن.

‫من زیرفرکانس‌ها رو تغییر میدم.

‫هدف رو روشون قفل کردم.

‫از اونجا میارم‌شون بیرون.

‫حالِتون خوبه؟!

‫اونجا چی شد؟!

‫موش زبون‌تون رو خورده؟

‫کیسی، چی شده؟

‫نمی‌دونم والا!

‫شاید بهتره بری لباس مخصوصت رو بپوشی.

‫آره انگار.

‫سربازان فوت...

‫به خونه‌ی جدیدتون خوش اومدید.

‫میگم نمی‌دونم!

‫پابه‌پاشون دنبال‌شون بودم

‫بعد یهو غیبشون زد.

‫من و سرلینگ یه‌کم روی مختصاتی که ‫توی فضای مجازی بودن تحقیق کردیم

‫و یه‌چیزی سر جاش نیست.

‫من میرم باز هم دنبال‌شون بگردم عزیزم.

‫باشه، اما مواظب باش.

‫بچه شدی؟ تا حالا دیدی من توی دردسر بیوفتم؟

‫وایسا، نمی‌خواد جواب سؤالم رو بدی.

‫همونطور که گفتید شد، ارباب شردر.

‫لاکپشت‌ها حالا خادم شما هستن.

‫اما ارباب، بهتر نیست ‫همین حالا نابودشون کنم؟

‫نه، کان.

‫می‌خوام ازشون ضد دشمن‌هام استفاده کنی.

‫تحقیرشون کن.

‫بفرستشون به خطرناک‌ترین مأموریت‌ها.

‫از این مضحک‌تر نمیشه که زندگی سخیف‌شون...

‫با بردگی برای من به پایان برسه.

‫بچه‌ها؟