The Secret of Roan Inish

Heer van alle vlees ...

in wiens armen ooit alle schepselen leefden.

En wat dan ook ter wereld de voorwaarde is dat ze zijn ...

Ik smeek U om haar hand vast te houden om er Zijn naam in te laten wonen.

En elke behoefte. Gij weet het.

Gij zijt het leven en rust, verfrissing ...

vreugde en troost en het paradijs en in gezelschap ...

van alle heiligen ...

in de aanwezigheid van Christus en de handen die worden gezocht ...

als gids van liefde.

Waar is vader?

Hij is in de kroeg.

- Hier is de kleine sprot opnieuw. - Arm schepsel.

Zo bleek als de buik van een vis. En die ogen!

Ze is alleen en verloren in deze wereld.

En wat zou jij doen in een vreemd land zonder de liefde van een moeder?

- Een dronkaard! - Dat ben je.

Jim, wakker worden, wil je? Het is jouw dochter.

Hoe gaat het, meisje?

Ze is versleten. Open je ogen!

Ze ziet eruit alsof ze opgevoed werd in een blikken doos.

Frisse lucht. Dat is het ticket.

Een kleine sprot als ze het gif in de lucht van deze stad blijft inademen.

Neem haar mee naar het platteland.

Er is geen werk te vinden thuis.

Ik ga nooit meer terug naar het eiland.

Dat is gedaan.

Een limonade voor jou, schat.

Dit is niet de plek om een meisje le laten opgroeien.

Ik doe mijn best.

Je probeert, gezegend ben je.

Waarom stuur haar niet naar haar grootvader?

Zou je dat niet willen, liefje?

Zou je dat niet? , willen leven met die oude mensen daar.

Grootvader!

Fiona.

- We verwachtten je pas later. - Vader zette me op de ochtend boot.

Ben je gans alleen naar boven geklommen?

Het is geweldig om te zien ja!

Je oma zag je hieronder. Ze had bijna een toeval.

Wist ze dat ik het was?

Met al dat haar? Op het dubbele van de afstand, zie ik dat je een Coneelly bent.

Je vader en zijn broer hetzelfde.

Allemaal buiten Jamie. Hij is de enige donkere.

Je kunt maar beter niets zeggen over Jamie tegen je grootmoeder.

Ze heeft de thee al klaargezet voor jou weet je.

Oh, kijk naar je armen, schat.

Het zijn juist stokjes.

- Nu eet maar op. - Het is de zeelucht dat ze nodig heeft '.

Ik hoorde dat je zelfs geen goed kippenei in die stad kunt vinden.

Deze hier zijn niets vergeleken met wat er op het eiland wordt gelegd.

Jij en dat eiland.

t'Is waar. Heeft onze eigen koe niet alleen de helft van de melk die zij gaf op Roan Inish?

Wat gebeurd is, is gebeurd. Het is niet nodig erover te kreunen.

Waarom moesten we weg?

Het waren de jonge mensen, zoals je vader en zijn broers.

Ze waren onrustig op het eiland.

Toen kwam de oorlog en de werkgelegenheid overzee.

Nu ze de smaak van de stad hebben in hun bloed ...

De stad inderdaad! Niets dan lawaai, vuil ...

en mensen die hun zintuigen verliezen.

Ze kunnen het verschil niet zeggen tussen een golf en een regendruppel ...

al schoof je hun gezicht in het water.

- Maar jij en oma ... - Oh, nee. We konden niet starten van nul.

Alleen wonen op een eiland.

Er is niets meer daar voor ons alleen maar droevige herinneringen.

Zie je het van hier?

Soms als de hemel helder is.

Kijk daar.

Zie je die vuurtoren op dat lang plat eiland?

Ik denk het wel.

Dan verder is er rechts van je ...

een groot eiland met donkere heuvels.

Er is een klein beetje groen van een eiland daartussen.

- Ze ziet het! - Je prent het in haar hoofd!

Ze ziet het!

Alleen degenen, die geboren zijn op de eilanden kunnen het zien van deze afstand.

Ze zeggen dat het oosten onze toekomst is en het westen ons verleden.

Het eiland is in het westen van ons, Hugh.

Dat is Roan Inish, meisje. Eiland van de zeerobben.

Het is weer van hen nu de mensen het eiland hebben verlaten.

- Je bent al geweest? - Een keer per week als stroming het toelaat.

- God zegene iedereen hier. - Eamon! Kom binnen en ga zitten voor de thee.

Herinner je hem nog, Fiona? Je neef Eamon, oom Patrick's jongen.

Hello.

Je verhuisde terug naar het westen. Ben je tevreden?

Ik ben zeer tevreden.

Hoe komt het dat je nooit van je familie bent weggegaan?

Ik probeerde het voor een maand, dan kwam ik terug naar hier.

Ik ben niet slim genoeg om in de stad te leven. Te snel voor mij.

De jongeman is zeer bedreven met de sloep.

Liefde voor de zee is een ziekte.

Jullie beginnen seffens nog te huilen. Eet.

- Ze zag Roan Inish met haar eerste blik. - Is dat zo?

Je gaat er ook naartoe?

Ik heb geen voet meer gezet sinds de evacuatie.

Maar grootvader kent alle klippen ...

en wat er daar leeft en wanneer.

We komen altijd terug met een volledig net wanneer de anderen te bang zijn om er te vissen.

- Waarom zijn ze bang? - Eamon.

Oh. Sprookjes dat is alles.

Sprookjes over?

Als het opklaart deze avond, zie je misschien het licht.

Licht?

Nu is het genoeg!

Ik wil geen onzin en bijgeloof in mijn huis.

Hier. Doe uw plicht en eet van die taarten.

Je moet er geen overhouden. Uw grootvader heeft zijn slokdarm al gevuld.

De zee geeft, en de zee neemt.

Dat...

is mijn vader's vader's vader nu ...

een Coneelly man...

toen hij nog maar een paar jaar ouder was dan jij nu bent.

Zijn naam was Sean Michael.

Slimme jongen, donkerharige. Beetje van de rebel in hem.

Hoewel de tijden op het eiland niet zo hard waren als op het vasteland ...

Het is nooit makkelijk om aan iemand te trekken die van de zee leeft.

De Engelsen waren toen nog aan de macht in het land.

Ze hadden de scholen.

Het was hun taal en hun manieren dat je moest leren, of anders.

Op een jaar was er een nieuwe schoolmeester in de school.

Hij was zo stijf, als de snorharen van een kat.

En Sean Michael was nog geen week in zijn klas ...

voordat hij de halsband om zijn nek kreeg.

Dat was de straf in die dagen voor het spreken van de Ierse taal binnen gehoorsafstand.

Eruit! Eruit!

Sean Michael hield het uit voor zo lang als hij kon ...

want hij had een sterk karakter.

Maar de schaamte was te groot, en hij schudde het van zijn nek ...

en hij ging voor de schoolmeester staan en begon op de man schreeuwen ...

Hugh, alsjeblieft!

Het is een klein meisje.

Je begrijpt het toch niet wat ik zei, is het niet, meisje?

Ik ken geen Iers.

- Spijtig genoeg. - Aye.

Sean Michael's vader had grote hoop voor de jongen, slim als hij was ...

dat hij de Engelse taal zou leren lezen ...

en hun wetten zou bestuderen, en zou uitgroeien tot een leider voor zijn volk.

Maar zijn zoon, met knokkels bloedige, woede in zijn hart ...

stond voor hem.

"Je zult me moeten doden om me terug te gaan ", zei hij.

Zijn vader zuchtte toen, en keek uit op de zee achter hem.

"Je zult niets hebben nu," zei hij ...

"alleen maar de zwarte rotsen, de woeste golven en de harde hemel boven je. "

En het was niet zijn eerste uitstapje met zijn vader ...

toen een zware storm uit het noorden over hen blies.

Sean Michael's, vader, broers, ooms en neven ...

allen in vier boten.

En het nam hun in een verschrikkelijke greep ...

tilde ze omhoog en draaide hun om ...

en sloeg hen terug, naar beneden in de gewelddadige zwarte zee ...

met de restjes van hun sloepen om hen heen.

Zijn vader, gevangen in hun net en naar beneden gesleept zonder enige fluistering.

Zo ver als ze waren, in een noordelijke storm, een ervaren visser ...

zou water slikken en naar de bodem zwemmen.

Als je de koude zee weerstaat wordt alleen je lijden langer.

Maar Sean Michael was nog een groentje.

En hij faalde en riep ...

en hij sloeg op het water met zijn armen en benen ...

tot de zee groeide zonder hem te haten en weigerde hem te verzwelgen.

Het was een volle dag later ...

wanneer mensen bij het verzamelen van mosselen hem op het strand vonden.

Sommigen waren zelfs bang om hem aan te raken.

Zo zijn vrouwen meestal, teerhartig zoals ze zijn.

De jongen was meer dood dan levend. Zo koud als ijs om aan te raken.

Er was geen vuur in gans Ierland dat terug leven in zijn bloed kon brengen.

Dit is de tijd waarin de platteland mensen nog leefden met hun beesten binnen in huis.

En de vrouw die eigenares was van het huis bracht hem naar gezegd ...

"Hier, bind hem om mijn koe."

En dan bracht ze een andere ernaast.

En hun warmte ging door hem heen.

Al snel begon hij te rillen, en toen begon hij te schudden.

En dan sliep hij als een Christen ...

voor uren en uren.

Toen hij begon te zweten, sneed de vrouw hem los van haar dieren ...

en zij baadde hem, en wond hem in dekens opgewarmd in de haard.

Hij werd wakker en keek naar hun gezicht boven hem ...

allemaal vrouwen en meisjes.

"Is dit de hemel, dan?" Zei hij.

"Nee, jongen," zei de vrouw des huizes.

"Het is alleen Tech Duin."

Tech Duin is het eiland waar de mensen dachten ...

dat de zielen van alle Ierse doden werden gehouden om te rusten.

Dus Sean Michael geloofde dat hij was verdronken ...

en naar het hiernamaals was gegaan.

"'Het was een zeehond die me hier bracht," vertelde hij hen.

"Ik was aan het zinken ...

verkrampt door de inspanning om mijn hoofd boven de deining te houden.

En een lichaam, een warm lichaam ...

kwam onder me en tilde me op.

Het was een zeehond aan de huid te voelen.

Een grote donkere zeehond die mij droeg door de storm heen ...

en ik knuffelde zijn nek.

Dat is alles wat ik herinner totdat ik wakker werd met jullie gezichten boven me. "

Nu, zijn vader en broers ...

en ooms en neven allemaal weg ...

Er was alleen Sean Michael die overbleef ...

om de Coneellys levend te houden op deze eilanden.

Hij werd gered door een zeehond?

- En twee koeien. - En een vrouw haar verstand er bijhad.