School Spirit

Απόδοση-Επιμέλεια: Sparta

Όλα ξεκίνησαν πριν από μερικές μέρες,

ή μήπως ήταν χθες;

Μοιάζει σαν αιωνιότητα.

Μια τυπική ανοιξιάτικη μέρα σε ένα τυπικό αμερικανικό πανεπιστήμιο

το Κολέγιο Λαβατουάρ,

αν και όχι εντελώς τυπικό,

αφού ήταν η παραμονή της Ημέρας του Χοίρου,

και μερικοί από τους φοιτητές είχαν ήδη αρχίσει να τρελαίνονται.

Δεν φανταζόμουν πόσο τρελά θα κατέληγαν τα πράγματα για μένα.

Ήταν επίσης η παραμονή της Ημέρας της Χρηματοδότησης.

Αυτός είναι ο Πρύτανης Γκρίμσοου

ανακοινώνοντας το νέο οικοδομικό έργο

με τον κουνιάδο του, τον εργολάβο.

Η δεσποινίς Μαντελέν Ελοΐζ Λαβατουάρ,

η μοναδική εν ζωή απόγονος του ιδρυτή,

ερχόταν αεροπορικώς την επόμενη μέρα για να πληρώσει το λογαριασμό.

Μια γριά κυρία από τη Γαλλία, τουλάχιστον έτσι λέγανε,

ηρεμήστε παιδιά, όχι ακόμα.

Αλλά η ιστορία μου ξεκινάει εκείνο το βράδυ.

Βρέθηκα κάπως στο γραφείο του Πρύτανη

δουλεύοντας μέχρι αργά

σε σημαντικές εξωσχολικές δραστηριότητες.

Ναι, εγώ είμαι, ο Μπίλι Μπάτσον,

ο κύριος με το μονόδρομο μυαλό.

Η κοπέλα είναι η Τζούντι Χάιταουερ,

βασίλισσα της αδελφότητας και αριστούχος φοιτήτρια.

Αν φαίνεται λίγο νευρική,

είναι γιατί έχει πολλά στο μυαλό της.

Αύριο είναι η μεγάλη τελετή χρηματοδότησης

και εκείνη έχει αναλάβει όλες τις ετοιμασίες.

Της είπα ότι θα τη βοηθήσω.

Ε, αυτός είμαι εγώ, κύριος βοηθός.

Λοιπόν, είσαι άνετα;

Όσο άνετα μπορώ να είμαι,

δεδομένου ότι κανονικά δεν

επιτρέπεται να είμαστε στο γραφείο του Πρύτανη Γκρίμσοου μετά τη λήξη του ωραρίου.

Δεν θυμάσαι τι είπε ο Γκρίμσοου;

"Η πόρτα αυτού του γραφείου είναι πάντα ανοιχτή

για κάθε φοιτητή του Κολεγίου Λαβατουάρ."

Δεν είπε ότι πρέπει να είναι και ο ίδιος εδώ.

- Και δεν είπε ότι πρέπει να δωροδοκήσεις τον επιστάτη

για να σε αφήσει να μπεις όταν δεν είναι.

Μην αγχώνεσαι,

είμαστε οι μόνοι δύο άνθρωποι μέσα στο κτίριο.

Ναι, κι αν μπει κανείς,

θα πούμε ότι δουλεύουμε μέχρι αργά,

για την Επιτροπή Χρηματοδότησης, έτσι δεν είναι;

Ακριβώς.

Και θα πουν, "Αυτό είναι σχολικό πνεύμα!"

Δεν χρειάζεται να ξέρουν ότι δεν δουλεύαμε καθόλου.

Περίμενα να βρεθούμε μόνοι μας.

Περίμενα μήνες για αυτή τη στιγμή.

Ίσως να μην έχουμε ξανά ποτέ αυτή την ευκαιρία.

Μπίλι, όχι εκεί, με γαργαλάει.

Ίσως πρέπει να δουλέψουμε.

Τζούντι, τι απομένει να κάνουμε;

Έχεις κάνει καταπληκτική δουλειά με τις προετοιμασίες,

όλοι είναι ευχαριστημένοι.

Ο Πρύτανης Γκρίμσοου είναι ευχαριστημένος,

εσύ είσαι ευχαριστημένη, εγώ είμαι ευχαριστημένος.

Είμαι τόσο χαρούμενος.

Μπίλι, σταμάτα, άκουσέ με.

Δεν θέλω να το πάρεις προσωπικά

αλλά οποιαδήποτε σχέση αυτή τη στιγμή

με κάποιον που έχει τόσο κακή φήμη

θα μπορούσε να είναι καταστροφική.

Όχι, εγώ θα επιβίωνα.

Μιλάω για μένα.

Δεν μπορώ να διακινδυνεύσω τόσα πολλά,

την υποτροφία μου, τις συστάσεις, τη νομική σχολή...

Είσαι έξυπνος, Μπίλι,

και ίσως αν τα πράγματα ήταν αλλιώς,

αλλά αν κάποιος με έβλεπε τώρα, θα τα έχανα όλα.

Οπότε ίσως είναι καλύτερα να φύγω όσο προλαβαίνω.

Έχουμε ακόμα χρόνο.

Μπίλι, περίμενε.

Ναι;

Έχεις κάτι;

Ναι, έχω κάτι.

Όχι αυτό το κάτι, το άλλο.

Ποιο άλλο κάτι;

Ξέρεις... προφυλάξεις;

Προφυλακτικό;

Αν έχω προφυλακτικό;

Φυσικά και όχι.

Τι θα σκεφτόσουν

αν έβγαζα ένα προφυλακτικό από την τσέπη μου τώρα;

Θα νόμιζες ότι προσπαθώ να σε αποπλανήσω, Χριστέ μου,

αντί να το δούμε σαν μια αυθόρμητη, μοναδική εμπειρία

μια όμορφη και αληθινή εμπειρία

μοιρασμένη από δύο ανθρώπους

που νιώθουν ακαταμάχητη έλξη ο ένας για τον άλλον.

Όχι, δεν εννοούσα αυτό.

Απλώς... νόμιζα πως ίσως να είχες ένα.

Πρέπει να έχουμε κάτι.

- Οι πιθανότητες να συμβεί κάτι είναι τόσο απειροελάχιστες,

που θα χρειαζόταν θαύμα.

Συγγνώμη, Μπίλι, αλλά δεν γίνεται.

Ο Γκρίμσοου σίγουρα θα έχει ένα.

Ίσως κάποια άλλη στιγμή.

- Επιστρέφω αμέσως, το φαρμακείο είναι ακόμα ανοιχτό.

Είναι αργά, έχουν ήδη κλείσει.

- Μπορώ να σκεφτώ ένα άλλο μέρος, φρόντισε το αυτό.

Θα επιστρέψω σε 10 λεπτά, σκέψου με.

Μπιλ Μπάτσον, φίλε μου.

Μπαρντούτσι, τι τύχη.

Άκου.

Προφυλακτικά, συγγνώμη φίλε.

Γιατί δεν το δένεις κόμπο, Μπάτσον;

Θα το κάνω εγώ για σένα, Μπίλι.

Ε, δοκίμασε μεμβράνη τροφίμων.

Πιάνει αυτό;

Εντάξει.

Γιατρέ, έχουμε σφυγμό.

Δεν έχει σημασία, οι κόρες είναι διασταλμένες.

Κλείστε την πόρτα.

Θέλετε να τον πάμε στο χειρουργείο;

Όχι, έχει ήδη περάσει πολύς χρόνος.

Αυτό ήταν, δεν θα τα καταφέρει.

Μπορώ να συνδέσω τον αναπνευστήρα.

Όχι, άφησέ τον,

ίσως προκύψει αίτημα για μεταμόσχευση.

Τα μαλλιά σου φαίνονται υπέροχα.

- Ναι, όντως. - Θα προσπαθήσω να ειδοποιήσω

την οικογένειά του.

Μην μπεις στον κόπο, δεν έχει κανέναν.

Περίμενε, δεν μπορούν να τα παρατήσουν,

τι συνέβη, τι είναι αυτό;

Πάλεψες καλά, Μπίλι,

αλλά αυτό ήταν όλο.

Δεν με θυμάσαι;

Ο θείος Πίνκι, ο παλιός καλός Πίνκι Μπάτσον.

Θείε Πίνκι Μπάτσον.

Σωστά.

Μου έδωσες την πρώτη μου μπύρα.

Πρέπει να ήμουν τεσσάρων, σε ένα πικνίκ.

Το θυμάσαι, υπέροχο.

Αλλά είχες πεθάνει.

Ναι, περίπου ένα χρόνο μετά,

πολύ ποτό, πολλές γυναίκες,

η κατάρα των Μπάτσον, Μπίλι.

Αλλά αν είσαι νεκρός...

Τότε είμαστε δύο, φίλε μου.

Μην είσαι κακόκεφος, δεν είναι τόσο άσχημα.

Έλα τώρα, πρέπει να πάμε.

Πού να πάμε;

Θα εκπλαγείς, Μπίλι.

Ξέρεις, όταν στέλνουν κάποιον να σε πάρει,

πρέπει να είναι κάποιος που ξέρεις και συμπαθείς

και επειδή είσαι νέος,

στέλνουν κάποιον από την οικογένεια.

- Αυτό είναι τρελό, δεν μπορεί να είμαι νεκρός, είναι γελοίο.

- Δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό, Μπίλι, τίποτα απολύτως.

- Κοίτα, χρειάζομαι μόνο μια μέρα ακόμα, Πίνκι,

μόνο αυτό.

Πες τους ότι δεν με βρήκες,

πες ότι το έσκασα.

Ναι.

Θες να τα χαλάσεις όλα;

Τα κατάφερες, αγόρι μου, τα κατάφερες.

Τώρα χαμογέλα, δεν εξαρτάται από μένα.

Πάμε τώρα να περπατήσουμε

προς εκείνο το ωραίο λευκό φως στο τέλος του διαδρόμου.

Και όταν μπούμε μέσα,

θα ακούσεις την πιο όμορφη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ

και μετά το πραγματικά εντυπωσιακό μέρος.

Για κοίτα αυτό.

Μπίλι, έχω λείψει πολύ καιρό, φίλε.

Άκου, μπορώ ακόμα να σε περάσω από την πόρτα στην ώρα σου.

Μείνε εδώ,

θα επιστρέψω σε ένα λεπτό.

Μην πας πουθενά, εντάξει;

Εντάξει.

Συγγνώμη, γλυκιά μου.

Με λένε Πίνκερτον Μπάτσον.

Δεν σε ξέρω από κάπου;

- Ε, δεν... - Μου φαίνεσαι τόσο οικεία.

Έχεις ποτέ...

Καλά.

- Θα μπορούσες να είσαι στο επόμενο εξώφυλλό μου.

Άκου,

σου λέω την αλήθεια, θα μπορούσες.

- Έλα τώρα. - Δεν σου κάνω πλάκα.

Το εννοώ.

Είναι απλό, αγαπητή μου,

ο σοφέρ μου θα μας πάρει

και σε δύο ώρες θα είμαστε στο αεροδρόμιο.

Αύριο το πρωί, θα είμαστε στο Παρίσι.

Πώς είπαμε ότι σε λένε;

Μπάτσον, όπως το Μπάτσον Oil.

Και το διαβατήριό μου;

Δεν πρέπει να περάσουμε απ’ το σπίτι μου;

Σχεδόν το ξέχασα.

Δεν μένεις μακριά από εδώ, έτσι;

Όχι, στη γωνία σχεδόν.

Υπέροχα.

Τώρα αναρωτιέμαι τι να πάρω μαζί.

Δεν έχω τα κατάλληλα ρούχα,

αλλά ίσως σταματήσουμε στο Saks πηγαίνοντας στο αεροδρόμιο;