Travis Barker: Louder Than Fear

ในความคิดผม มือกลองคือ…

ศูนย์กลางของจักรวาล

ไม่มีใครโยกตามเสียงร้องหรือกีตาร์

ในฐานะมือกลอง คุณทำให้คนซาบซึ้ง

กลองไม่ได้ซับซ้อนเกินจะรู้สึก และเมื่อคุณรู้สึกถึงดนตรี…

นั่นจะเป็นสิ่งที่ลืมไม่ลง

ส่วนขยายอื่นๆ และทำนองเป็นแค่ของตกแต่ง

สำหรับพื้นฐานสำคัญของการทำดนตรี

เพื่อกระตุ้นเชิงกรานและมนุษย์ให้ขยับโดยไม่รู้ตัว

ให้เต้นรำหาคู่ในที่สาธารณะ ก็ล้วนมีกลองเป็นตัวขับเคลื่อน

พวกมือกีตาร์นั่น ใครต้องการคนพวกนี้กัน

พวกเขาเต้นตามจังหวะกันต่างหาก

ทราวิสมีสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ มองปุ๊บก็รู้ปั๊บเลย

พลังกายนั้นน่าทึ่งมาก

ทุกคนจะมีสไตล์ของตัวเอง ผมหมายถึงบางวงได้มือกลอง

ที่เล่นได้เข้าขากัน…

ทำให้พวกเขาตื่นเต้นกันตลอดเวลา

เวลาผมเห็นทราวิสตีกลอง…

มันดูเหมือนเขากำลังอัดคนจนน่วม

ความก้าวร้าว ความเจ็บปวด ความโกรธ เขาผ่านมาหมด

เรื่องที่เขาต้องเผชิญและรอดมาได้

ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่คงจะนอนขดตัว

แต่ผมคิดว่ามีพลังที่เหนือกว่าเข้ามามีบทบาท

การตกลงมาจากฟ้าเหมือนอิคารัส

อาจทำให้คุณเพี้ยนได้

ทุกเพลงฮิต

คือเพลงที่เขาถ่ายทอดเรื่องราวให้โลกได้รับรู้

เขามีเรื่องราวที่บ้ามาก

ให้ตายสิ เขามีเรื่องราวที่บ้ามาก

พยานบอกว่าเมื่อคืนเขาอยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร และเห็นสิ่งที่เขาเรียกว่า…

ลูกไฟกลิ้งข้ามทางหลวง

แล้วเขาก็บอกว่าเห็นผู้ชายสองคน ยืนอยู่บนถนนมีไฟลุกท่วมตัว

กำลังพยายามตบดับไฟให้กันและกัน

ผมเจอชายสองคนถูกไฟไหม้นอนอยู่บนพื้นตรงนี้

เรียกรถพยาบาลให้เราที

ตั้งแต่เครื่องบินตก ผมก็ไม่ขึ้นเครื่องบินอีกเลย

ผมไม่อาจหยั่งถึงความคิดนั้นได้ด้วยซ้ำ และเมื่อผมลองคิดภาพในหัว

ผมก็ปล่อยให้ใจผมคิดถึงมัน

ผมจะเห็นภาพย้อนอดีตของอุบัติเหตุที่เลวร้ายที่สุด

แล้วผมก็… ผมทำไม่ได้

ผมอยากอยู่ให้ห่างจากความตาย หรืออะไรก็ตามที่อาจนำความตายมาสู่ผม

ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม

ผมนั่งเรือควีนแมรี่ไปยุโรป

เป็นการล่องเรือเก้าวันผ่านมหาสมุทรแอตแลนติก

เป็นทางเดียวที่ผมจะได้ไปแสดง

เราไม่อยากให้ทราวิสทำอะไรที่ไม่ปลอดภัย

แต่มันไม่ใช่การเดินสายแสดงในอุดมคติ

เพื่อนร่วมวงของเขาเข้าใจดี ทุกคนเข้าใจดี

(ลอว์เรนซ์ วาฟร่า ผู้จัดการวงบลิงค์-182 และทราวิส)

เขารู้เส้นทางดีมากจนรู้ว่า…

จะอยู่แถวไททานิกตอนไหน

(แอ่งยุโรปตะวันตก สันเขากลางมหาสมุทรแอตแลนติก)

เวลาน้ำขึ้นสูง

บางครั้งเขาก็ใส่เสื้อชูชีพไว้

เขามีความกลัวว่าวันใดวันหนึ่ง

เขาอาจไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

เวลาคนเราบอบช้ำทางจิตใจ ร่างกายก็จะเปลี่ยนไปในบางแง่

ซึ่งอาจเป็นกลไกทางวิวัฒนาการ

ความทรงจำของเรามักจะ เป็นแบบที่เรียกว่าฝังลึกเป็นพิเศษ

(ดร.จอห์น บริแอร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านบาดแผลทางใจ)

ซึ่งแปลว่ามันฝังลึกในจิตใจ

ในแบบที่ชัดเจนมากๆ

แต่สำหรับเราบางคน ถ้าแผลใจรุนแรงมากพอ

เราอาจคิดว่าเรากลับไปอยู่ในเหตุการณ์นั้น

หรือเหตุการณ์นั้นกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

ผมนั่งเรือควีนแมรี่มาหกครั้งแล้ว

ผมชินกับมัน

และจับจังหวะได้แล้ว

ผมจดจ่อกับการฝึกและตีกลองวันละหลายชั่วโมง

ครั้งแรกที่ผมขึ้นเรือ ผมเอากลองชุดมาด้วย และผมจะตั้งไว้

ในห้องที่พวกเขาจัดให้

บางครั้งผมก็เข้าไปในนั้น

แล้วเล่นดนตรี ผมจะหลับตา

แล้วฝึกซ้อมซ้ำๆ

แล้วพอผมลืมตาขึ้นมา ก็จะเห็นคนแก่ห้าคน

ยืนอยู่ใกล้ๆ ผมขนาดนี้เลย จ้องมองและจิบกาแฟ

คิดว่าผมเป็นเหมือนจุดท่องเที่ยวบนเรือ

ผมรู้สึกว่าทางที่ดีที่สุดคือทำแบบเงียบๆ และไม่ไปรบกวนเพื่อนบ้าน

ผมอยากท้าทายตัวเอง ให้เสียงเหมือนผมตีกลองชุดใหญ่

มีเบสดรัมสองใบกับฉาบอีกเป็นล้าน

ผมชอบดูมือกลองตีกลองชุดเล็กๆ แล้วตีอย่างเดือด

มือกลองแจ๊สคนโปรดของผมคือบัดดี้ ริชมาตลอด

เขามีเทคนิคแพรวพราวมาก และเอนเตอร์เทนเก่ง

เขาทำให้การโซโล่กลองกลับหัวโด่งดังขึ้นมา

คนส่วนใหญ่คิดถึงความเร็วของเขา และความสนุกที่ได้ดูเขา

และนั่นคือสองสิ่งที่ผมชอบที่สุดในมือกลอง

ผมคงอธิบายชุดกลองของทราวิส ว่าเป็นสไตล์การจัดแบบบัดดี้ ริช

กลองทอมหนึ่งใบด้านหน้า อีกสองใบด้านข้าง

ฉาบวางแนวราบ ไม่เอียง

เป็นชุดกลองที่เล็กที่สุด มีพลังมากที่สุด

มันจะมีพวกใช้กลองชุดใหญ่ยักษ์ กับพวกที่ใช้น้อยชิ้นก็เล่นได้ยอดเยี่ยม

ครั้งเดียวและครั้งล่าสุดที่ผมได้ดวลกลองกับทราฟ เขาไม่ยอมยั้งมือเลยสักนิด

แล้วผมก็แบบ "อย่าให้พวกเขาเห็นว่านายยอมแพ้นะ

นายควรใส่เทคนิครัวกลองสามชั้นให้ครบ"

ผมก็แบบ "พร้อมจะหยุดหรือยัง บ้าเอ๊ย"

เขาเป็นศิลปินและเป็นนักดนตรี

แต่สิ่งที่เขาทำเหมือนนักกีฬามาก

อย่างเดียวที่ผมเคยเห็นว่าคล้ายวิธีที่เขาตีกลอง

ก็คือนักมวย นักสู้ยูเอฟซี

เขาขึ้นแสดงทุกครั้งเหมือนไปขึ้นสังเวียน

ทุกครั้งที่เขาตีกลอง

ความโกรธส่วนหนึ่งของเขาจะปะทุออกมา

ทราวิสมีความเจ็บปวดมากมาย

เขาตีสุดพลัง แต่ไม่เคยหลุดจังหวะเลย

ความแม่นยำคือสิ่งเดียวที่ผมจะอธิบายได้

ครั้งแรกที่ฉันเห็นเขาเล่น ฉาบไฮแฮตของเขาตั้งไว้สูงมาก

ถ้าเราอยากส่งพลังให้ถึงคนที่อยู่ไกลๆ รู้สึกอยาก…

(ชีล่า อี. - มือกลองของพรินซ์)

เราต้องเล่นให้ใหญ่ ต้องใหญ่เว่อวัง

ข้อศอกเขาจะหลุด รถเครนกู้ภัยของเขา

ฉันคิดถึงทุกอย่างที่จะทำให้เขาเจ็บในภายหลัง

ข้อมือผม…

มีเสียงเยอะมาก ทั้งลั่นทั้งดังเป๊าะ

แล้วก็มีแผลพุพอง แผลถลอกเยอะมาก

มีวันหนึ่งเราแสดงไปได้ครึ่งทาง ทราวิสก็หยุด

ผมมองเข้าไปใกล้ๆ เห็นมือเขา…

(ทิม อาร์มสตรอง วงแรนซิด-วงทรานสแพลนท์ส)

เป็นแผลเปิด

เห็นกระดูก

เขาใช้สิ่งที่เรียกว่าเดอร์มาบอนด์ กาวซึ่งใช้…

กับผู้หญิงที่ผ่าคลอด

เขาทาเดอร์มาบอนด์ลงไป

เขานั่งตัวตรง…

"ผมไม่เป็นไร"

เล่นจนจบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่นั่นแหละเขา

ปกติคุณจะดูทั้งวง แต่ผมซูมเข้าไปหาเขาโดยตรง

ผู้ชายคนนี้โหดจัด

สงครามกลอง

แอนิมอล

ตอนเด็กๆ สิ่งแรกที่ทำให้ผมสนใจกลอง

คือแอนิมอลจากเดอะมัปเพ็ตส์

เขาบ้าระห่ำและดูเหมือน

มีความสุขอยู่หลังกลองเสมอ

คนอื่นๆ ก็งั้นๆ

ผมถูกดึงดูดเข้าหาแอนิมอล

- ตอนนี้ใครคือแอนิมอลกันแน่ - อ๋อ เหรอ

เขาจะเข้าไปในครัว หยิบหม้อกระทะออกมาจากตู้

แล้วก็ตีหม้อกระทะ ภรรยาผมบอกว่า

"ฉันว่าจะลองให้เขาเป็นมือกลอง"

ตอนสี่ขวบ ผมได้กลองชุดแรก เป็นกลองชุดของมัปเพ็ตส์

เขาตีกลองชุดนั้นจนแตกกระจุยเลย

ตอนเด็กๆ ผมไม่ค่อยชอบซ้อม

ตอนอายุเท่านั้น เราไม่อยากทำอะไรเลย

เราแค่อยากไปเล่นกับเพื่อนๆ

ผมโชคดีมากที่มีตารางซ้อมที่เป็นระเบียบมาก

แม่นั่งอยู่ในห้องกับเขา ตอนที่เขาซ้อม

แม่จะอัดคลิปเทปเรียนกลองให้เขา

แม่จะได้รู้ว่ามันควรจะฟังเป็นยังไง

และเขาควรจะทำอะไร

แม่เรียนอ่านโน้ตดนตรีกับผม

แม่เล่นในสิ่งที่ผมเล่นได้

และแม่รู้ว่าผมซ้อมอยู่หรือเปล่า

แล้วแม่ก็จะบอกว่า "ไม่ มันไม่ถูกต้อง ลูกทำไม่ถูกนะ"

แม่ยืนกรานให้ผมโตไปเป็นอะไรสักอย่าง

เหมือนผมเป็นผลงานชิ้นเล็กๆ ที่แม่ปั้นขึ้นมา

เขาสนิทกับแม่ฉันมาก

ถ้าไม่มีแม่ ฉันว่าเขาคงไม่ได้ฝึกซ้อม และทำทุกๆ อย่าง

เพื่อมาถึงจุดนี้

ตอนเด็กๆ ผมเป็นลูกแหง่ติดแม่

และพ่อก็คอยสนับสนุนทุกอย่างที่แม่พูด

ผมเป็นคนคุมกฎ เธอเป็นครูในบ้าน

เป็นชีวิตที่สมถะมาก

พ่อสร้างบ้านของเราด้วยสองมือของพ่อเอง

พ่อเป็นทหารผ่านศึกเวียดนาม และคนงานโรงงานเหล็ก

ที่ขี่ฮาร์ลีย์-เดวิดสันทุกวัน

พ่อทำงานสัปดาห์ละ 60 ชั่วโมง เพื่อหาเลี้ยงพวกเรา

ผมเลยไม่ค่อยได้ใช้เวลากับพ่อ

พ่อฉันไม่เคยยิ้มเลย เขาเป็นคนจริงจังมาก

เพื่อนของเราส่วนใหญ่กลัวเขา เวลามาเที่ยวที่บ้าน

แต่ฉันไม่รู้จักใครที่ไม่รักแม่ของเราเลย

เธอเป็นผู้หญิงที่ดีมาก

ทุ่มเทให้ลูกๆ ของเรามาก

แล้วจู่ ๆ หน้าด้านข้างของเธอตรงนี้ก็บวมขึ้นมา

พวกเขารักษาเหมือนเธอเป็นคางทูมอยู่สี่เดือน

ตอนแรกพวกเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร

แม่ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นเชอเกรนส์ซินโดรม

ซึ่งโจมตีต่อมน้ำเหลือง

พวกเขาบอกว่าเธอต้องทำเคมีบำบัดทันที

วันต่อมาผมไปทำงาน

และพอกลับบ้านมาคืนนั้น ลูกสาวก็บอกว่า

"แม่เป็นอะไรไม่รู้"

ใช่

สามสิบวันต่อมา เธอก็จากไป

ผมสับสนและโกรธ

มันทำให้ผมสงสัยในพระเจ้าและศาสนา

และทุกอย่างที่ผมถูกสอนมา

ผมคิดในใจว่า “ทำไมพระเจ้าถึงทำเรื่องบัดซบแบบนี้”

พ่อผมไม่อยู่ในจุดที่จะตอบอะไรได้ เพราะเขาก็เศร้าเหมือนกัน

เราไม่ได้คุยกันมากนัก

ผมกับพวกลูกๆ

เราแค่รับมันไปตามสถานการณ์