The Cow and I (La Vache et le Prisonnier)

Με λένε Charles Bailly. Αυτό που θα σας πω,

το έζησα ο ίδιος. Συνέβη στ' αλήθεια.

Δεν είναι μια φτιαχτή ιστορία.

Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ταινία. Προφανώς.

Υπότιτλοι από: Pierre Janssen για το frenchmoviesubs, 2022.

Κοιτάξτε, παιδιά, αυτό δεν μπορεί να χάνεται. Να η Royal Air Force.

- Είναι Gloster Meteors. - Νομίζω πως είναι Messerschmitts.

Declos, είναι Άγγλοι. Άκου.

Made in England.

Το ακούς; - Έχουν αγγλική προφορά;

Ναι, ξέρω από μηχανές. Ήμουν ταξιτζής.

- Αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό. - Μα τι λες, μια μηχανή είναι μια μηχανή.

Τι λες εσύ, Pommier; Είναι Άγγλοι ή όχι;

Δεν δίνω δεκάρα. Δώσε μου καλύτερα έναν ωραίο κώλο.

Ούτε αυτό είναι το παν.

Εσύ τα λες εύκολα. Εδώ είσαι μια χαρά.

Σκέφτεσαι πάντα μόνο ένα πράγμα. Αν μπορείς να το πεις σκέψη.

Εδώ και 2 χρόνια δεν έχω αγγίξει γυναίκα.

Είχες καθόλου χρόνο για τις κυρίες με εκείνο το μαγαζί;

Ερχόντουσαν μέχρι και 500 γυναίκες την ημέρα στο μαγαζί μου. Είδη νοικοκυριού, τι θέλεις;

Υπάρχει κάτι άλλο στη διάθεσή σας;

- Έλα, το φαγητό είναι έτοιμο. - Ερχόμαστε.

Και όμως είναι η Luftwaffe.

Λοιπόν, Bailly, δεν μπορούσες να περιμένεις; - Μου αρέσει η σούπα μου ζεστή.

- Είδαμε τη RAF. - Ο Churchill ήταν κι αυτός εκεί.

Το είδες από το πούρο του, Bussière; - Γαμώτο.

Τι σημαίνει αυτό το "μαλάκας";

Μην του δίνεις σημασία. Είναι κάπως βλάκας.

- Είναι Άγγλοι. - Δεν είδες τίποτα.

Ούτε αυτό χρειάζεται, το νιώθω.

Άκου, παίζουν γκολφ.

Το ακούς αυτό, βλάκα; Εσύ με τη Luftwaffe σου.

Τόσο το καλύτερο. Το να σφάλλεις είναι ανθρώπινο.

Λίγη αστακοουρά, κύριε κόμη;

Λατρεύω τα σαλιγκάρια, ειδικά με ζελέ φραγκοστάφυλου. Πόσο θέλω σαλιγκάρια.

Νόστιμο.

Δεν είναι κι άσχημα. Κάτι ετοιμάζουν.

- Μακάρι να έριχναν ένα σύνταγμα κοριτσιών. - Τόσα δεν τα αντέχεις.

Α όχι; Την εποχή του Μονάχου, το '38, είχα 4 ταυτόχρονα.

- Αυτό το ξέρουμε πια. - Και μια πέμπτη για ποικιλία.

Δεν το πιστεύετε; Ρωτήστε το στο μαγαζί.

- Αυτό το τραγουδάκι το ξέρουμε πια. - Don Juan στο πολυκατάστημα.

- Πες το άλλη μια φορά αν τολμάς. - Μην τσακώνεστε.

Αυτό είναι το τελευταίο βράδυ που τρώμε μαζί.

Αύριο το βράδυ θα λείπω. Τότε μπορείτε να τσακώνεστε όσο θέλετε.

Διάολε, πήγαν 8 η ώρα. Το BBC έχει ήδη αρχίσει.

Προσοχή, όχι τόσο δυνατά.

Η χώρα της Jeanne d'Arc και του Napoleon θα δείξει ξανά το αληθινό της πρόσωπο.

Οι προδότες θα τιμωρηθούν.

Δεν θέλαμε αυτόν τον πόλεμο, αλλά θα τον κερδίσουμε.

Οι στρατοί της ελευθερίας ξέρουν τι διακυβεύεται.

Έτσι, μπήκε.

Η Αγγλία του Churchill θα σβήσει από τον χάρτη.

Και εκείνος ο δειλός στρατηγός De Gaulle, που ξεπουλά τη χώρα του...

- Θα πάρει την τιμωρία του. - Γαμώτο, είναι το Radio Paris.

Μόλις θριαμβεύσουν το δίκαιο και η ελευθερία...

η Γαλλία θα δείξει ξανά το αληθινό της πρόσωπο.

Ακούσατε Τη φωνή των Ελεύθερων Γάλλων.

- Ήμασταν έτσι κι αλλιώς ήδη αργά. - Λίγα συνέβησαν.

- Είναι ωραίο να ακούς εκείνες τις φωνές. - Ακριβώς.

Το 1932 είχα μια κοπέλα. Όχι, το 1931.

Έπρεπε πάντα να την παίρνω τηλέφωνο, ακόμα κι όταν δεν είχα τίποτα να αναφέρω.

Απλώς ήθελε να ακούει τη φωνή μου. Από αυτό αντλούσε δύναμη.

- Άρα ήταν τρελή. - Όχι, ήταν μια υπέροχη γυναίκα...

- με στήθη που δεν υπάρχουν. - Ωραία, το καταλάβαμε.

Η απόφασή σου είναι λοιπόν οριστική;

Φεύγεις αύριο; - Ναι, με την αυγή.

Το ξέρεις σίγουρα; - Φυσικά.

Δεν νομίζω πως είναι καλή ιδέα.

Δεν έχω ιδιωτικούς λόγους να μείνω εδώ, όπως εσύ.

Είτε είσαι εδώ είτε στο Παρίσι, οι Γερμανοί είναι παντού.

Αλλά εδώ τουλάχιστον είναι στο σπίτι τους. Εδώ ακόμα αντέχονται με το ζόρι.

Δεν νιώθω εδώ σαν στο σπίτι μου.

Αν ξέρεις πόσο θα κρατήσει ακόμα, αντέχεται.

Τότε μπορείς να μετράς τις μέρες. Μα δεν ξέρουμε τίποτα. 1940, 1941, 1942.

Και κανείς δεν μας λέει για πόσο ακόμα. Δεν θέλω να μείνω εδώ όλη μου τη ζωή.

Δεν έχω στο σπίτι εκατό γυναίκες. Έχω μόνο μία, και με αυτήν θέλω να γεράσω.

Πολύ ήρεμα και γαλήνια. Θέλω να την έχω κοντά μου κάθε μέρα.

Και ξέρεις τι άλλο είναι;

- Η Γερμανία μού κάθεται στο λαιμό. - Αυτό το καταλαβαίνω.

- Δεν πρέπει να σκέφτεσαι τόσο πολύ. - Έχω απλώς καλή μνήμη.

Όταν με συνέλαβαν, νόμιζα πως θα κρατούσε 3 εβδομάδες.

Το πολύ έναν μήνα. Αλλιώς δεν θα με έπιαναν ποτέ.

- Τότε ήμουν ακόμη φυγάς. - Και αν σε πιάσουν;

Αν με πιάσουν; - Ναι.

Εδώ είμαστε καλά. Οι περισσότεροι είναι πολύ χειρότερα. Είμαστε τυχεροί.

Αν σε πιάσουν, πας σε ένα τέτοιο στρατόπεδο εργασίας όπου σε ξεπατώνουν.

Πάρε τη σοφή μου συμβουλή: μείνε εκεί που κάθεσαι και μην κουνηθείς.

Πες το λοιπόν ειλικρινά, δεν έχεις πια όρεξη να φύγεις.

- Κάνεις πίσω. - Εγώ;

Δεν τολμάς πια να το ζητήσεις από τη Marlène.

Πώς σου ήρθε αυτό; Δεν έχω άλλωστε τίποτα να χάσω;

Σε μια ώρα θα ξέρεις περισσότερα.

Νομίζεις πως της αρέσει; - Με τις γυναίκες ποτέ δεν ξέρεις.

Έτσι δεν είναι, Marlène; - Δεν με λένε Marlène, αλλά Josepha.

- Για μένα είσαι η Marlène, το μικρό μου βαμπ. - Βαμπ του κρεβατιού.

- Καλή τύχη μ' αυτό. - Καληνύχτα.

Καληνύχτα, τρυγόνια.

Αν δεν σε είχα, θα έκανα κι εγώ τις βαλίτσες μου.

Είσαι μια όμορφη γυναίκα, η πιο όμορφή μου.

Πρέπει να μου κάνεις μια πολύ μεγάλη χάρη.

Θα έπρεπε να με βοηθήσεις.

Για τους συντρόφους μου.

Τι νομίζετε, θα το ενέκρινε η Marlène;

Η Marlène είναι αγρότισσα, σκέφτεται τα χρήματα.

Όλοι οι αγρότες είναι, έτσι κι αλλιώς, φειδωλοί.

- Της επιστρέφω την αγελάδα. - Ας το πιστέψει.

Έχει τον Bussière ως ενέχυρο.

Διάολε. Αρχίζει να σαπίζει ένα δόντι. Και μάλιστα το καλύτερό μου.

Τι είναι τόσο αστείο; - Το σχέδιο του Bailly.

Να δραπετεύσουν διασχίζοντας όλη τη Γερμανία με μια αγελάδα.

- Εξαιρετικό. - Το ιδανικό ζευγάρι.

Όχι μόνο. Είναι και μια φίλη, μια συντρόφισσα.

Η αγελάδα δίνει γάλα όταν διψάω, και της λέω ιστοριούλες.

Επιτέλους κάποιος για να μιλάω, ε; - Είναι πάλι ένα άλλο είδος ζώου.

- Ευχαριστώ, ε. - Κάνω μόνο ένα αστείο.

Πώς πάει εκείνο το χαρέμι ανάμεσα στ’ αυτιά σου;

Η αγαπημένη μου ήταν γυμνή. Και επειδή ήξερε τι επιθυμούσα...

φορούσε μόνο τα κοσμήματά της, που κουδούνιζαν στον λαιμό της.

Σκάσε.

Φρικτές είναι οι νύχτες... χωρίς το ευλογημένο σου σώμα δίπλα μου.

- Χωρίς το στόμα σου, τα φιλιά σου. - Είπα: κλείσε το στόμα σου.

Τι βάρβαρος. Προσπαθώ να εξευγενίσω τις χαμηλές ορέξεις αυτού του παλιάνθρωπου.

Μα το μόνο που του εμπνέουν αυτοί οι στίχοι είναι «κλείσε το στόμα σου».

- Δεν έχει αγελάδα μαζί του. - Κλείσε το στόμα σου.

Και; Αρνήθηκε;

Δώσε επιτέλους απάντηση. Δεν το ήθελε;

Αν είπε όχι, μπορείς να το πεις, έτσι δεν είναι;

Το ξέρω ήδη. Δεν θα γίνει. Δεν θα γίνει, ε;

- Ναι, βλάκα. Θα πάρεις την αγελάδα σου. - Κακοποιέ.

Δεν δίστασε ούτε στιγμή. Ένα κορίτσι για φίλημα. Κι αυτό έκανα αμέσως.

Με τρόμαξες στ’ αλήθεια.

Είναι αλήθεια, έτσι δεν είναι; - Αλλιώς δεν θα το έλεγα.

Της το ξεπληρώνει στο κρεβάτι.

Είναι άσχημο σχόλιο, Pommier. Είναι ένα ωραίο κορίτσι.

Δεν χρειάζεται να δώσει τίποτα σε αντάλλαγμα.

Τα έχεις όλα; - Ελπίζω να μην έχω ξεχάσει τίποτα.

Σοκολάτα. Μπισκότα.

Ευχαριστώ.

Τα πράγματα μου για το ξύρισμα. Οδοντόβουρτσα.

Ζάχαρη.

Η πυξίδα μου.

Αυτό είναι για εσάς.

3 πουκάμισα και ένα γιλέκο. Αγγλικά χωρίς κόπο.

Ιταλικά χωρίς κόπο. Γερμανικά χωρίς πόνο.

Αν το ήθελα, θα είχα γίνει αληθινός πολύγλωσσος.

Αλλά εξαιτίας εκείνου του χαζού klaverjas ούτε καν είχα χρόνο να ανοίξω εκείνα τα βιβλία.

Μαθαίνεις γερμανικά χωρίς κόπο, και μάλιστα με πολλή ευχαρίστηση.

Γερμανικά στην πράξη.

Έχεις μελετήσει τον χάρτη; - Για 3 μήνες.

Αυτή είναι η διαδρομή. Είναι και στο κεφάλι μου. 250 χλμ.

Δέκα τη μέρα. Πέντε το πρωί, πέντε το απόγευμα. Μετά από 25

μέρες περπάτημα φτάνω στον σταθμό της Στουτγάρδης. Και

την 26η μέρα είμαι στη Γαλλία. Αν όλα πάνε καλά.

Άκου, αφού έτσι κι αλλιώς πας στο Παρίσι...

- Πέρνα από εδώ για λίγο. - Κανένα πρόβλημα.

Είναι η μητέρα μου. Μένει στην "Rue Pascal".

- Πες της πώς πάνε τα πράγματα εδώ. - Θα το κάνω.

Μήπως πρέπει να περάσω και από κάποιον άλλον;

Είναι στους Gobelins.

Δεν σε ενοχλεί; - Όχι, καθόλου.

Ότι έχω περάσει 2 χρόνια εδώ.

Να διαλέξουμε μια αγελάδα; - Θα το κάνω εγώ.

Πουλούσες και αγελάδες στο μαγαζί σου; - Εμπιστεύσου με.

Άσ’ τον ήσυχο, αν θέλει να το κάνει αυτό.

- Διαλέγω μια καλή γαλακτοφόρα αγελάδα. - Όχι, μια αγελάδα για βόλτα.

Για να δω.

Γιατί όχι; - Κοιτάζω το βλέμμα των ματιών.

Το βλέμμα;

Άρα δεν πρέπει να κοιτάζει σαν πρόβατο; - Όχι.

Ένα απαλό βλέμμα σημαίνει έναν ήρεμο και φιλικό χαρακτήρα.

- Ανθρώπινο, λοιπόν. - Ακριβώς.

- Ξέρεις από αυτά. - Ναι, άσ’ το σε μένα.

Μια υγρή μύτη.

Μια σταθερή αναπνοή.

Ένα όμορφο τρίχωμα. Πάνω απ’ όλα, θέμα βλεννογόνων.

Και το δέρμα επίσης. Ας δούμε λίγο.

Για να δούμε. Αυτή πρέπει να την πάρεις. Σίγουρα.

- Εγγυώμαι γι' αυτήν. Αυτή είναι η αγελάδα σου. - Όχι, αυτή δεν είναι καλή. Κακή.

Είχες όμως γνώσεις σε αυτά;

Πώς μπορώ να σε ευχαριστήσω; Δεν έχω πάρει ποτέ αγελάδα.

Αντίο. Και καλή τύχη.

Τι άνθρωπος. Τι να πω; - Απλά, ευχαριστώ.

Ευχαριστώ για όλα.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Από καρδιάς ευχαριστώ, κυρία.

Προσπάθησε να φτάσεις γρήγορα όσο πιο μακριά γίνεται.

Η Marlène θα δηλώσει την απουσία σου μόνο σε 48 ώρες.

- Τότε θα έχω ήδη πάει μακριά, αν θέλει να περπατήσει. - Αυτή περπατάει άνετα.

Η προγόνισσά της κολύμπησε μέσα από θάλασσες, πέρασε τα Βαλκάνια προς την Αίγυπτο...

όπου γέννησε έναν γιο. Ονομαζόταν Lo, και ήταν η αγαπημένη του Δία.

Λοιπόν αντίο τότε.

Το ξέρεις, ε; Όπως θα έλεγε η Marlène.

Αντίο, αγαπημένε μου.

Πας στην "Rue Pascal", ε; - Βέβαια.

Και μην το σκέφτεσαι πολύ, ε; Casanova;

Τι να πω; - Παρακαλώ. Πήγαινε τώρα.

- Δεν σας πειράζει που φεύγω; - Άντε, πήγαινε τώρα, ρε φίλε.

- Καλημέρα, Bailly. Βόλτα; - Ναι, με τη Margueritte.

Αντίο, Μπόκμαν. Έτσι τον έλεγαν, ο γείτονάς μας.