The Cars That Ate Paris

10 liter.

Uw tankbon.

Zijn snelheid was niet aangepast aan deze oude landweg.

Een donkere nacht.

- Waarschijnlijk een paar biertjes bij het avondeten... - Ja...

En met die zware caravan haalde hij de bocht niet.

Dan gebeurt het. Beiden waren op slag dood.

Ik weet het niet. Mensen leren het nooit, of wel?

Ze moeten altijd te hard rijden.

Ik dacht, ik bel Adam, en ga het zelf eens bekijken.

En de auto? Is er nog iets te redden?

Letterlijk ontploft. Helemaal uitgebrand.

- Je kunt het wrak bekijken. - Nee, dat zal niet nodig zijn.

Luister, als je binnenkort hier iets te doen heb...

dan help ik je graag.

Dan hoef je niet alles alleen te doen.

Dat is erg aardig. Misschien kunnen we iets regelen.

- Zeer goed. - Bedankt.

Dat is een vrij ongebruikelijk uniform.

Ik vermoed dat hij naar een... camping gezocht.

Ik ben in slaap gevallen.

Ik werd kort voor het ongeval wakker. Ik kan me zijn gezicht herinneren...

Er was dat geluid. Dat vreselijke geluid.

- En zeer veel lichten. - Geen lichten, maat.

Eenrichtingsverkeer. Geen tegenliggers.

Weet je dat je broer dood is?

De begrafenis is om 11 uur. Kom alsjeblieft eerst naar mijn kantoor.

Welkom in Parijs.

Goedemorgen. Oké? Zo is het goed, eet het allemaal op.

Kom binnen.

- Ik ben weg dan. - Oké, Daryl.

- Ik heb alles opgeruimd. - Brave jongen.

De man met zijn caravan... Moet ik die dingen ergens opbergen?

Nee. Ik zei het toch, Daryl, nietwaar? Je raakt niks aan.

- Hij wordt een Parijzenaar. - Oh, oké.

Hier op het land...

kunnen we nog veel meer experimenten uitvoeren in chirurgie en psychiatrie...

als uw experts in de stad.

Hier wachten enorme uitdagingen.

Hier is het werk echt spannend.

Bij deze ongevallen moet je snel werken.

Zonder aarzeling.

Nieuwe ideeën uitproberen.

Wat zou je zeggen als ik wat testen op je uitvoer?

Als u het goed vindt. Dat zou ik fijn vinden. Bedankt.

Maar ik heb niet veel geld.

De test ziet er heel simpel uit.

Maar schijn bedriegt.

Ik wil dat je elk voorwerp op de foto's benoemt.

- Klaar? - Ja.

Hier gaan we.

- Wat is dit? Zeg wat het is - Nou, het is een boom.

- Precies. Lijkt gemakkelijk, hè? - Ja.

Stoel.

Hond.

Huis.

Auto.

TV.

Twee auto's.

Botsing.

Ongeluk.

Tafel.

Kat.

Pen.

Ongeluk.

- Ga verder. - Paard.

Bal, schaar. Koe.

Ongeluk.

Goed gedaan.

Soms heb ik er spijt van, geen professionele fotograaf te zijn geworden.

Er zijn nog twee andere tests die ik uit wil proberen.

Van mevrouw Henderson.

Echt Matron. Je verwent me.

Ik ben Len Keelie, de burgemeester van Parijs.

Ik wilde je gewoon vertellen dat we van streek zijn.

We zijn vreselijk van streek door wat er gebeurd is.

Bedankt.

- Hier is nog... - Oh dank je.

Ik dacht dat dat het minste was, wat we konden doen.

Tjonge, Heer, soms zijn uw wegen totaal ondoorgrondelijk.

We proberen het te begrijpen, maar we zijn ook maar mensen.

Help ons om niet te vragen waarom. Help ons om het geloof niet te verliezen.

Help ons, om ons geloof te behouden...

en ons verdriet in tijden van last en pijn te verdragen, want het is niet gemakkelijk.

God, geef ons moed.

- Amen. - Amen.

Maar meneer de burgemeester, bij het model ontbreken de verandabalken van het hotel.

Dat klopt, want die zijn er niet.

Mag ik dat alsjeblieft? Bedankt.

De reden dat we hier zijn, is om over vooruitgang te praten.

We moeten naar de toekomst kijken en dat... dank je...

is een heel grote verantwoordelijkheid. Wat betreft de verandabalken...

realiseer ik dat er ruimte voor ze is.

Maar ze zouden in ons nieuw voorgestelde museum moeten zijn.

Waarvan ik zeker ben dat meneer Clive Smedley de eerste is die hiermee instemt.

Welkom in Parijs!

Wat onze jeugd betreft:

Ze zijn nutteloos. Ze zijn lui.

- Ze moeten werken. - Hulde.

Zoals die Amerikaanse president zei...

Wat was zijn naam?

Roosevelt. Roosevelt, ja...

De New Deal. Beslist!

Ze moeten werken.

Meneer Burgemeester. Ik wil nog een vraag stellen.

Ja?

Het gaat over onze... Bezoeker.

Ja... we houden hem vast.

- Cake? - Nee, dank u wel.

Kijk.

Wat vind je ervan? Het is nerts.

- Is het echt? - Ja, echte nerts.

- Waar heb je het vandaan? - Tweedehands.

Len gaf het aan mij. - Het is erg mooi.

Ik moet het in huis dragen. Omdat hij niet wil dat ik het buiten draag.

ik moet er niet te chic uitzien.

- Ik dacht dat ik je zou opvrolijken. - Oh, dat deed het. Werkelijk. Bedankt.

Hillary!

Bill Cotter, Sargeant Cotter, aardige man...

Heel goed in zijn werk, echt heel goed. Hij zei dat je iets zei over...

lichten zien, op de plaats van het ongeval.

Maar de dokter meende... ...schok.

Als ik gisteravond had gereden, zou George nog in leven zijn.

Het is niet de eerste keer.

Ongeveer een jaar geleden, doodde ik een oude man met mijn auto.

Ik haalde hem...

...ik haalde hem neer.

Ik werd... Ik werd beschuldigd van doodslag.

Maar ze spraken me vrij. En nu kan ik niet meer rijden.

Ja, oude voetgangers zijn echt een probleem.

Maar... ...je werd vrijgesproken.

De premier, in zijn toespraak vandaag tot de natie, sprak over de noodzaak tot samenwerking.

De toekomst belooft geweldige dingen voor ons en ons land.

Er is licht aan het einde van de tunnel.

Maar heb jij de kracht om de korte afstand af te leggen die overblijft?

Het aantal verkeersdoden bereikte dit weekend een recordhoogte van 82...

meestal in landelijke gebieden. De politiechef laat zijn mannen...

de klok rond werken, om de overtredende chauffeurs te onderscheppen.

Charlie...!

Charlie... Kom, geef me dat!

Geef me dat! Wegwezen.

Kom op, dat geef me dat ook. Kom op! Je weet dat je hier niet hoort te zijn.

Oké, terug naar het middernachtkoor.

Ga terug naar bed.

Hetzelfde bed! Neem je eigen bed!

- Oké, dat is het. En rust nu wat. - Daryl! Daryl!

Daryl! Daryl!

Naar rechts! Ga weg hier! Laat me eruit!

Laat me gaan! Laat me gaan! Nee! Nee!

Nee! Ik ben oké! Laat me gaan! Laat me gaan!

Breng me buiten gevaar! Kom op! Ze schepten me op de straat!

Kom op! Kom op!

- Ik wist niet dat je wegging. - Ja, ik ga.

Len is aan het werk.

Ik heb een briefje voor hem achtergelaten. Om hem te bedanken. Het is op de tafel.

Dat is aardig.

Tot ziens.

Dag Arthur.

Hallo jongens. Ik zie je.

- Goedemorgen, meneer Waldo. - Morgen.

- Zou je naar het gemeentehuis willen komen? - Waarvoor?

De burgemeester wil je spreken voordat je vertrek.

Arthur, ik zal eerlijk tegen je zijn.

Ik ben een eenvoudige man en hou niet van mooie woorden.

Wat ik je vertel, vertel ik je omdat ik je mag.

- Oké? - Oké.

Arthur?

Je bent een hele zieke man.

De dokter is zojuist vertrokken.

Hij gebruikte deze typische technische uitdrukkingen...

maar ik dacht dat het beter zou zijn als je het hoorde van een leek.

Nu...

Het belangrijkste om in gedachte te houden, is dat je in wezen normaal bent.

Maar dat kan veranderen, tenzij je je probleem onder ogen ziet.

Deze man besteedde het grootste deel van de nacht aan het analyseren van je tests.

Wat zei hij?

Laten we bot zijn, Arthur, je hebt twee dode mannen op je geweten.

En je hebt ook deze angst om te rijden.

De angst voor auto's.

Weet je, hier in het ziekenhuis van Parijs, in de Bellevue wijk...

hebben we mensen die hun eigen naam niet eens weten.

Ja, dat is waar.

Het gebeurt in ziekenhuizen in het hele land.

In de hele wereld.

Ongelukken. Hersenletsel.

En soms hebben ze zelfs geen tekens op hun lichaam.

Mensen die niet met het lijden en de shock kunnen omgaan.

Mensen zoals jij.

Niet erg prettig, toch?

Maar, dat is de wereld waarin we leven.

Dat is de wereld van auto's.

Ik weet niet veel over uw financiële situatie...

maar als het helpt:

De dokter zegt dat je met hem kan werken als een medische hulp.

Nou, je kunt of de helpende hand bieden...

of door de deur wandelen en wegrijden. Het is jouw beslissing.

Goedendag.

Dit is de wachtkamer, zie je? Dit zijn mensen die wachten.

- Zie je dat? - Ja.

Als iemand iets meebrengt, geef je het aan mij, oké?