Zombieland

Ó, Bandaríkin!

Ég vildi að ég gæti sagt að þetta væru ennþá Bandaríkin.

En mér hefur skilist að án fólks sé engin þjóð.

Og hér er ekkert fólk.

Nei!

Djöfullinn!

Nei, vinir mínir. Nú eretta Bandaríki Uppvakninganna.

Það er ótrúlegt hversu skjótt vont getur versnað.

Og afhverju lifi ég enn þegar allir eru orðnir kjöt?

Það er reglunum mínum að þakka.

Fyrsta regla til að komast af í Uppvakningalandi: Þjálfun.

Djöfulsins!

Þegar vírussins varð vart

fóru eir feitu fyrst afaugljósum ástæðum.

Aumingja fitubollurnar.

En þegar sýkingin breiddist út og ringulreiðinjókst

nægði ekki að vera Iéttur á fæti.

Maðurþurfti að eignast byssu og Iæra að nota hana.

Og þá komum við að reglu númer tvö, skjóta tvisvar.

Þegarþú ert óviss um hvort sá lifandi dauði sé virkilega dauður

skaltu ekki vera nískur á kúlurnar.

Annað skot beint í höfuðið

hefði forðað þessari konu frá að verða mannlegur skyndibiti.

Bara að ég hefði...

Ekki leið á Iöngu áður en uppvakningarnir urðu snjallir.

Þeir gátu þefað uppi fólk sem var berskjaldað.

Fær maður ekki að skíta í friði?

Láttu ekki góma þig með buxurnar á hælunum.

Regla númerþrjú: Varist baðherbergi

Þegar uppvakningar urðu fleiri en menn...

þá var nauðsynlegt að slíta á öll kærleiksbönd.

Efstelpurnar í hverfinu eru orðnar kolrugluð skrímsli...

þá er kannski best að hætta að skiptast á um aksturinn.

Maður varð að einbeita sér að því að halda Iífi

sem leiðir til fjórðu reglu. Sem er grundvallarregla.

Regla númer fjögur: Spennið beltin.

Þetta verður hættuför.

Náunginn þarna er ég. Ég er í Garland í Texas.

Ætla mætti að uppvakningar hefðu rústað bænum en svona er Garland bara.

Fyrir tveimur mánuðum beit fyrsti maðurinn í vírussýktan hamborgara.

Tveir mánuðir og kannski er ég sá síðasti sem er ekki mannæta.

Ég er kannski ólíklegur til að komast af

með alla mína fælni og ristilherpinginn ráláta

en ég var svo heppinn að hafa aldrei átt vini eða nákomna fjölskyldu.

Ég held Iífi afþví ég er varkár og fylgi reglunum.

VARIST BAĐHERBERGI - Reglunum mínum.

ÞJÁLFUN

Djöfulsins.

ÞJÁLFUN

Já, auðvitað.

SÆTISBELTI

Helvískur.

SKJÓTA TVISVAR

Bjarta hliðin er sú að ég fann stað til að hægja mér.

Önnur regla til að komast af í Uppvakningalandi: Lítill farangur.

Og þá á ég ekki bara við ferðatöskur.

Ég hefalltaf verið einfari.

Ég forðaðist fólk eins og uppvakninga áður en það varð uppvakningar.

Nú þegar allir eru uppvakningar sakna ég fólksins eiginlega.

Ég er á leið frá heimavist íAustin til Columbus í Ohio

þar sem ég vona að foreldrar mínir séu enn á Iífi.

Þótt sambandið hafi aldrei verið náið væri gott að sjá kunnugleg andlit

eða bara andlit án blóðslefu og holdtægja milli tannanna.

Þakka þér fyrir.

Að hverju ertu að leita?

Engu. Ég er bara með lista. KANNA AFTURSÆTIĐ

Það er ekkert þarna nema pokinn minn.

Hvað heitirðu? - Hættu. Engin nöfn.

Þá kynnumst við ekki of mikið.

Þú hvolfdir næstum úr flöskunni með hnífnum.

Nei, þetta er óþarfi... - Á hvaða leið ertu?

Columbus. En þú?

Tallahassee.

Annan? - Ekki handa mér.

Einn og búið, segi ég alltaf. Ég sagði það einu sinni.

Tallahassee og Columbus eru í austurátt.

Hvað með það?

Eigum við að vera samferða, Tallahassee?

Alla vega um tíma? - Ég skal segja þér nokkuð, Columbus.

Ég er ekkert Ijúfmenni og ég held að þú sért tík

svo sambandið endist varla lengra en til Texarkana.

Virkilega? Þú ferð þá með mig til Texarkana.

Þú ert hress, litli tittur, er það ekki?

Þú ættir að spenna beltið til öryggis.

Þú ert strax byrjaður að fara í taugarnar á mér.

Þótt ég sæktist ekki eftir ferðafélaga taldi ég mig öruggari með Tallahassee.

Hann var nefnilega duglegur að kála uppvakningum.

Það er nóg að gera.

En brátt sýndi sig að hann hafði einn veikleika.

Hvað erum við að gera hér - Sjáðu þetta.

Þetta er kökubíll.

Já, ég sé það. Hvað með það?

Mig langar í kremköku.

Ertu að koma? - Já. Bíddu aðeins.

Ertu ekki að grínast? - Nei.

UPPHITUN - Þú ættir Iíka að hita upp.

Sérstaklega ef við förum niður brekku. Það er mikilvægt.

Ég trúi ekki á það.

Hita Ijón upp áður en þau ráðast á antilópur?

Snjóboltar?

Snjóboltar!

Hvar eru fjandans kremkökurnar?

Mér finnst snjóboltar góðir.

Ég þoli ekki kókoshnetu. Ekki bragðið heldur áferðina.

Nýbakað.

En ég er ekki búinn að gefast upp á að finna kremkökur.

Nú er víst ekki besti tíminn

en ég verð að setja einn brúnan í stóru skálina.

Virkilega? - Virkilega.

Aftur og nýbúinn? Hvað get ég sagt?

Ég er haldinn kvíða.

Ég hefalltaf verið með ýmsa fælni. Ég hafði áhyggjur afmörgu.

Eins og neðansjávarstraumi ogjólasveinum í verslunarklösum.

Að vera einn með ungabarni.

En það sem ég óttast mest aföllu, já, meira en uppvakninga

eru fjandans trúðarnir.

Þegar maður óttast allt hættir maður sér ekki úr húsi

og þannig fór fyrir mér fyrir komu uppvakninganna.

Föstudagskvöld, þriðja vikan án þess að fara út.

Stríðsleikurinn.

Skakkur turn afpitsakössum.

Gosdrykkur með kirsuberjabragði.

Stolt, hvergi.

Sjálfsvirðing, Iöngu glötuð.

Flekkleysi, full ástæða til að velta því fyrir sér.

Glæsilegt.

Alla ævi hafði mig langað að kynnast stúlku

og verða ástfanginn, kynna hana fyrir foreldrum mínum.

En þar sem þeir eru haldnir sjúklegri ofsóknarkennd eins og ég

gæti stúlkan kannski boðið mér heim til foreldra sinna.

Þá myndi ég loksins eignast góða og eðlilega fjölskyldu.

408!

Er nokkur heima? Þetta er neyðartilfelli!

Ég er ekki vanur að opna þótt ég heyri hræðsluóp

en nágranni minn í 406 er rosalega flott stelpa.

Þakka þér fyrir.

Gaman að kynnast þér.

Hérna.

Gjörðu svo vel.

Gosdrykkur? - Með kirsuberjabragði.

Og hér er heilhveitikex.

Rennilásapokinn heldur því fersku.

Ég set þetta þarna.

Segðu mér hvað gerðist.

Hann var heimilislaus og... og veikur.

Ég var að fara heim af barnum og talaði í símann.

Og þá tók hann sprett á móti mér.

Ekki hlaupandi, hann tók á sprett.

Ég hélt að hann væri að flýja eða elta einhvern

en síðast þegar ég sá hann Iét hann eins og brjálæðingur hérna úti.

Kannski dópaður?

Ég sagði þér ekki einu sinni það versta.

Jæja?

Hann reyndi að bíta mig.

Já, það er verst.

Fyrirgefðu, ég er bara svo hrædd.

Ekki að ástæðulausu. Heimilislaus maður reyndi að éta þig.

Þá er skynsamlegt að vera hræddur.

Ég hræðist alls konar hluti sem engin skynsemi er í,

eins og trúða með rautt nef eða borðtuskur sem notaðar eru

til að þrífa borðin þegar maður er búinn að borða á veitingastað.

Virkilega?

En aðalatriðið er að ég er hér hjá þér.

Og ég fer ekki héðan út meðan þú ert hérna hjá mér.

Má ég halla mér smástund?

Að sjálfsögðu. - Þakka þér fyrir.

Sé heimilislausa mannætan frátalin var draumur minn að rætast.

Alla ævi hafði mig langað að strjúka hárið á stúlku bak við eyrað.

Góða nótt. - Góða nótt.

Guð minn góður.

Líður þér ekki vel?

Hættu, hættu.

Hvað ertu að gera?

Farðu frá, 406. Ég vil ekki meiða þig en...

Djöfulsins.

Drottinn minn! Mér þykir þetta svo leitt.

Það er engum treystandi lengur.

Í fyrsta sinn sem ég hleypi stúlku nálægt mér reynir hún að éta mig.

Hlustaðu á mig.

406.

Ef þú ert þarna inni...

þú ert bara veik.

SKJÓTA TVISVAR

Þetta voru mín fyrstu kynni afplágu 21. aldarinnar.

Munið þið kúafárið? Nú lagðist fár á fólk sem kalla má uppvakningafár.

Það var bráður vírus sem orsakaði heilabólgu og brennandi hita

sem gerði menn hatursfulla, ofbeldisfulla og glorhungraða.

Ég stýri, þú ýtir.

Allt í lagi.

Ég hef heyrt um stað sem er laus við þennan ófögnuð.

Fyrir austan? - Já, hefurðu Iíka heyrt það?

Fyrir vestan er sagt að það sé fyrir austan

og fyrir austan að það sé fyrir vestan. Þetta er tómt bull.

Þú ert eins og mörgæs á Norðurpólnum

sem fréttir að það sé notalegt á Suðurpólnum á þessum árstíma.

Það eru engar mörgæsir á Norðurpólnum.

Viltu finna hvað ég get slegið fast?

Hvað segirðu um það?

Meinarðu þegar ég átti síðast við pípulagnir?

Síðast þegar þú varst á 20 tám og leyfðir Lilla að leika sér?