Our Blooming Youth (Youth, Climb the Barrier / Cheongchunwoldam / 청춘월담)

(ตัวละคร องค์กร สถานที่ เหตุการณ์ และศาสนาในเรื่อง)

เจ้าเป็นอันใดไป

เรื่องที่เสด็จพี่ กำลังเสวยโกฐเขมาต้ม

ข้าไม่รู้จริงๆ

และไม่รู้ด้วยว่าหากเสวย พร้อมกับลูกท้อมันจะเป็นพิษร้าย

หากข้ารู้

ข้าก็คงไม่ถวายลูกท้อ ให้กับเสด็จพี่เป็นแน่

เสด็จแม่ เป็นฝีมือลูกเองพ่ะย่ะค่ะ

ลูกถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน…

นี่เจ้าพูดบ้าอันใดออกมา

อยากให้ชีวิตจบเพียงเท่านี้หรือ

พระมเหสี ฝ่าบาทเสด็จเพคะ

ฝ่าบาท เสด็จมาเยี่ยม องค์ชายใหญ่หรือเพคะ

เป็นอะไรกัน เกิดเรื่องอันใดขึ้น

เหตุใดต้องบังคับให้ลูกเงียบด้วยเล่า

ไม่มีอะไรเพคะ เสด็จพ่อ

เพียงแต่ระยะนี้ องค์ชายใหญ่ไม่ค่อยได้บรรทม

จึงมีอาการเห็นภาพหลอนเพคะ

เห็นภาพหลอนเช่นนั้นรึ เจ้าเห็นอะไรบ้างเล่า

น้องเอาแต่ฝันเห็น ต้นบ๊วยที่ไฟลุกท่วมเพคะ

เจ้าตัวร้อนอย่างกับไฟ

ที่เห็นภาพหลอนคงเพราะเหตุนี้

ไหนจะไม่ยอมกินข้าวกินปลาอีก ที่ไฟไหม้ต้นบ๊วยก็ไม่ได้เป็นเพราะ

คำสาปตระกูลซงอะไรหรอก

ลูกพ่อ บุรุษต้องเข้มแข็ง และดุดันไว้เข้าใจหรือไม่

ลูกได้ข่าวว่าน้องพูดจาเพ้อเจ้อ และเอาแต่อาเจียนเพคะ

ที่ว่าพูดจาเพ้อเจ้อ จะเป็นเรื่องอะไรกันนะ

องค์รัชทายาท

กระหม่อมขอทูลถามได้หรือไม่ ว่าผู้ใดจะมาอาศัยอยู่ที่นี่

บ้านหลังนี้จะถูกใช้เป็นสถานศึกษาน่ะ

จัดหาโต๊ะมาวางไว้ชั้นบนด้วยเล่า

- กียอก - กียอก

- คียุก - คียุก

- ทีกึน - ทีกึน

สตรีที่จะมาอาศัยอยู่ที่นี่ คือขันทีโกใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ

นางมีคู่หมั้นแล้วไม่ใช่รึ

นางจะไม่ไปหา หัวหน้าหน่วยฮันหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ

นางบอกว่าจะแยกมาอยู่ตามลำพังน่ะ

เจ้าเด็กนั่นจะไร้มารยาทไปถึงไหน…

หมายถึงคุณหนูนั่น

การแต่งงานคือสัญญาระหว่างสองตระกูล

และพวกเขาก็แลกจดหมายสู่ขอกันไปแล้ว

เหตุใดนางจึงไม่ยอมกลับไป

หม่อมฉัน มีความรู้สึกดีๆ ให้บุรุษอื่นเพคะ

หม่อมฉันตกหลุมรักผู้อื่น

จึงไม่อาจไป หาหัวหน้าหน่วยฮันได้แล้วเพคะ

เจ้าเคยเห็นซุนดล อยู่กับบุรุษอื่นหรือไม่

เอ๊ะ…

ปกตินางย่อมได้พบเจอขันที และนางกำนัลคนอื่นๆ ทุกวัน

หากบุรุษที่ทรงหมายถึงนั้น รวมขันทีไปด้วยน่ะพ่ะย่ะค่ะ

ข้าหมายถึง…

เจ้าเคยเห็นนาง…

ลอบนัดพบกันเพียงลำพัง

เป็นประจำสม่ำเสมอ

และทำลับๆ ล่อๆ กับบุรุษอื่นหรือไม่

- เคยพ่ะย่ะค่ะ - มันเป็นใคร

ก็พระองค์อย่างไรเล่า

ไม่ใช่ข้า

ใครสักคนที่โง่เง่า

ฉลาดหลักแหลม หากแต่มีไหวพริบต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

อย่างไรรึ

ช่างเถิด

บุรุษผู้นั้นเป็นใครก็คงไม่สำคัญหรอก

อย่าลืมซ่อมประตูด้วยล่ะ

คอยดูแลเขาด้วยเล่า อย่างไรเสีย เขาก็เป็นอนุชาของเจ้า

เพคะเสด็จพ่อ

ข้าจะแจ้งหมอหลวง

ให้มาตรวจและรักษาเขา อย่างสุดความสามารถ

มเหสีอย่าได้กังวลใจไปเลย

เพคะฝ่าบาท

เสด็จแม่

พาเสด็จแม่กลับที่ประทับเถิด ประเดี๋ยวข้าจะตามไป

กลับไม่ได้หรอก แม่ต้องอยู่กับองค์ชายมยองอัน

จะทิ้งน้องไว้ไม่ได้

องค์ชาย แม่ต้องได้รู้ความจริง

จึงจะสามารถปกป้องเจ้าได้

เจ้าถวายลูกท้อ ให้องค์ชายอึยฮยอนจริงหรือไม่

ท่านตาพ่ะย่ะค่ะ

ท่านตาเอามาให้ลูก

ท่านตา

โห ลูกท้อ

เสด็จพี่ ทรงเดาสิพ่ะย่ะค่ะ ว่าในแขนเสื้อข้ามีอะไรอยู่

เจ้าซ่อนอะไรไว้เช่นนั้นหรือ

ลูกนี้ของเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ

ลูกนี้ของข้า

ดูน่าทานนัก

ข้าเห็นลูกท้อเหล่านี้ ก็นึกถึงเสด็จพี่ขึ้นมาน่ะพ่ะย่ะค่ะ

ท่านตาบอกให้ลูกเอาไปถวายให้เสด็จพี่

แล้วเสด็จพี่ก็จากไปหลังเสวยลูกท้อ

ลูกได้ยินพวกขันทีคุยกัน

ว่าเสด็จพี่อึยฮยอน สวรรคตเพราะลูกท้อลูกนั้น

ผู้ที่นำลูกท้อไปถวาย ให้เสด็จพี่อึยฮยอน

คือลูกต่างหาก ไม่ใช่เสด็จพี่ฮวาน

เสด็จพี่อึยฮยอนจากไปก็เพราะลูก

ไม่จริงเลย

ไม่ใช่ความผิดของเจ้า

อย่าร้องไห้เลยลูก

เจ้าไม่ได้ประสงค์ร้าย

เจ้าเพียงแต่ช่วยเป็นธุระ ให้ท่านตาของเจ้าก็เท่านั้น

ตั้งสติแล้วฟังแม่ให้ดีนะลูก

อย่าได้พูดเรื่องนี้อีกเป็นอันขาด

มันไม่เคยเกิดขึ้น

คิดเสียว่ามันเป็นความฝัน เจ้าเพียงฝันไปเท่านั้น

เจ้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนั้น

ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นไปเสีย เจ้าจึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้

แม่เองก็จะอยู่ต่อได้ หากมีเจ้าอยู่ด้วย

ตอบแม่มาซิ

รับปากกับแม่สิว่าจะไม่พูดถึงมันอีก

ตอบแม่มา

พ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่

ข้าจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพี่ฮวาน

องค์ชายรัชทายาท ไม่ได้ประทับอยู่ที่นี่พ่ะย่ะค่ะ

พระองค์ทรงพระอักษรอยู่ในหอหนังสือ

และมีรับสั่งให้กระหม่อม ห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ

เช่นนั้นรึ

ไม่สิ เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้วล่ะ

ดีอย่างไรหรือ

ไม่ต้องบอกเสด็จพี่ฮวาน ว่าข้ามาเข้าเฝ้าล่ะ

ขันทีโก ตามข้ามาได้หรือไม่

อย่างไรนะพ่ะย่ะค่ะ

องค์ชายมยองอันตรัสเช่นนั้นหรือ

เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร

เจ้าเป็นผู้ไขคดีจุดทิศหลักได้

และยังช่วยพิสูจน์ความบริสุทธิ์

ให้ท่านเสนาบดีฝ่ายซ้าย

เจ้าคิดหรือไม่ว่า อนุชาของข้าพูดความจริง

กระหม่อมไม่อาจทราบได้พ่ะย่ะค่ะ

มีเพียงองค์ชายมยองอันผู้เดียว…

ทว่า ยามที่องค์ชายอึยฮยอนสวรรคต

องค์ชายมยองอัน เพิ่งจะเจ็ดชันษาเท่านั้น

แม้ว่าพระองค์จะถวายลูกท้อจริง กระหม่อมก็มั่นใจว่าไม่ได้ตั้งพระทัย

เจตนาเช่นไรไม่สำคัญหรอก

แต่หากผู้คนล่วงรู้เข้า ทั้งวังจะตกอยู่ในความโกลาหล

และองค์ชายมยองอัน ก็จะตกอยู่ในอันตราย

ขอประทานอภัยองค์หญิง

แต่พระองค์ควรทูล ให้องค์ชายรัชทายาททราบนะพ่ะย่ะค่ะ

เหตุใดเมื่อสักครู่จึงตรัสว่าดีแล้ว ที่องค์รัชทายาทไม่ได้ประทับอยู่หรือ

เสด็จพี่ใกล้จะอภิเษกแล้ว

จู่ๆ องค์ชายมยองอัน กลับพูดจาเพ้อเจ้อว่า

เห็นภูตผีวิญญาณและงู

มาบัดนี้ก็พร่ำเพ้อว่า ตัวเองถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน

จะให้ข้าทูลเสด็จพี่ฮวาน ได้อย่างไรกัน

เสด็จพี่ฮวาน จะยิ่งกังวลพระทัยเสียเปล่า

องค์ชายมยองอัน ทรงเห็นภูตผีวิญญาณและงูหรือ

เขาเห็นงู

เลื้อยออกมา จากตัวร่างทรงเมื่อตอนนั้น

เขาขี้ขลาดตาขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ภาพนั้นคงฝังใจไม่น้อย

ไม่สิ ช่างมันเถิด

ข้าไม่ควรพูดเช่นนั้นเลย ข้าเองก็เสียขวัญเช่นกัน

อย่าบอกเสด็จพี่ล่ะ

ลืมสิ่งที่ข้าเล่าไปเสียเถิด

พ่ะย่ะค่ะองค์หญิง

ท่านอาจารย์…

บัณฑิต…

- ท่านอาจารย์คิมอยู่หรือไม่ - อยู่ขอรับ

คือว่า ท่านอาจารย์เขียน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นลงในกระดาษ

แล้วเอาแต่จ้องมัน ทั้งวันทั้งคืนเลยขอรับ

- เช่นนั้นอีกไม่นานเขาคงคิดออก - ท่านมาที่นี่มีเรื่องอันใดหรือ

ผ้าสำหรับตัดชุดสตรีหรือ

ผ้าในกล่องนี้จะใช้ตัดชุดได้กี่ชุด

หากมีปริมาณเท่านี้ ข้าคิดว่า

น่าจะสักหกหรือเจ็ดชุด…

ไม่ใช่สิ ปกติบุรุษไม่รู้ เรื่องพวกนี้หรอกนะขอรับ

แต่ข้าเคยเห็นมารดาปักผ้ามาหลายหน

เลยพอคาดเดาได้จากประสบการณ์น่ะขอรับ

เช่นนั้นก็เอาผ้าในกล่องนี้ ไปตัดชุดสตรีให้ที

ห้าชุดให้มินแจอี

อีกสองชุดให้เจ้า

หากต้องการผ้าเพิ่มก็บอก ข้าจะนำมาให้อีก

ข้าจะไปรู้จักกับฆาตกรมินแจอี ได้อย่างไรกันขอรับ

แล้วท่านให้ผ้า สำหรับตัดชุดสตรีมาเช่นนี้

ข้าจะนำไปตัดชุดบุรุษ ได้อย่างไรกัน โธ่

- ข้ารู้ว่าเจ้าคือจางการัม… - ชู่

ขออภัยด้วยท่านบัณฑิต

- เช่นนั้นท่านก็รู้… - ว่าโกซุนดลคือมินแจอีน่ะรึ

รู้สิ

ช่วงนี้ระวังตัวด้วย

อย่าไปไหนมาไหนตามลำพัง พยายามอยู่ใกล้อาจารย์เจ้าไว้

มีคำสั่งตามล่าตัวออกมาแล้ว

ว่าแต่ เหตุใดท่านจึงสั่งตัดชุด ให้คุณหนูแจอีด้วยล่ะเจ้าคะ

เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง

นางต้องกลับไปใช้ชีวิตตามเดิม

จะให้นางทำงานเป็นขันที อยู่ในวังไปตลอดไม่ได้หรอก

เจ้าเองก็เช่นกัน

ไม่อาจแต่งกายเป็นบุรุษตลอดไปได้

เหตุใดมายืนขวางทางเช่นนี้

พวกท่านก็เดินอ้อม ไปทางนู้นได้ไม่ใช่หรือ

แต่ปกติเราเดิน เลียบกำแพงตลอดนี่เจ้าคะ

โธ่

องค์ชายมยองอันพูดจาเพ้อเจ้อ ว่าเห็นภูตผีวิญญาณและงู

มาบัดนี้ก็พร่ำเพ้อว่า ตัวเองถวายลูกท้อให้เสด็จพี่อึยฮยอน

จะใช่การพูดเพ้อเจ้อจริงๆ น่ะหรือ…

องค์รัชทายาท เสด็จกลับมาแล้วหรือ

นั่งลงสิ

เหตุใดจึงไม่พาหม่อมฉันไปด้วยเพคะ

เสด็จไปนอกวัง กับราชองครักษ์แทกังมันไม่ปลอดภัย

หม่อมฉันยังระแวง เรื่องเขาไม่หายเลยนะเพคะ

ไม่เป็นไรหรอก

ข้าก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วอย่างไร

ว่าแต่ เสด็จไปที่ใดมาหรือเพคะ