Jim's Story (Le Roman de Jim)

Ik ben Ayméric. Ik ben in '76 geboren in Saint-Claude, in de Jura.

Vrienden zeggen dat ik vaak rare dingen meemaak, vooral met meisjes.

Toen ik 14 was, op school, ging ik met Jenny.

Op mijn 18e waren we nog altijd samen.

Ik vond de oude camera van mijn vader.

Afdrukken was zo duur dat ik alleen de negatieven bewaarde.

Jenny verliet me in juni, zonder een woord en zonder een traan te laten.

Toen maakte ik een eerste kleurenafdruk, die ik altijd bewaard heb.

Gaat het? - Ja, het gaat wel.

Ik stopte met mijn studie en ging weer bij mijn ouders wonen in Saint-Claude...

waar ik tijdelijk in een supermarkt ging werken.

Ik was 20, ik weet niet meer precies hoe ik was.

Het verhaal van Jim

ZOMER 1996

Jenny was niet zomaar een meisje, ze wilde lerares worden.

Dat weet je wel, jij kent haar, Titi. - Ja.

Misschien ben ik het probleem.

Ayméric...

Kom met ons mee. - Waarheen?

Een tochtje maken. Het is het Feest van de Muziek.

Laat je een beetje gaan.

De koevoet.

Jij staat op de uitkijk, doe je handschoenen aan.

Opschieten, jongens.

Snelheid is alles.

Goed nieuws:

We hebben goed verkocht.

Is dat per kilo?

Ik weet wie het gekocht heeft, we halen het terug.

Rémi, hoe is het?

Wat is er?

Wacht eens, volgens mij is deze van jou.

Dat staat je goed. Magnifiek.

Ik wil zo laat mogelijk ontbijten. - Om half elf.

Als warme drank? - Koffie.

Een lungo.

Kamer 3, derde verdieping.

Je zult me nooit naakt zien.

Jij niet en niemand.

Hoezo?

Zo is het nu eenmaal.

Waanzinnig.

Doe je het gordijn dicht? - Natuurlijk.

Ik was een soort acteur geworden, dat was het probleem.

Waar ben je? - Hier.

Dat toneelstukje moest ophouden.

Een half jaar later gingen we uit elkaar.

Op een zaterdag, op de plek waar we elkaar elke vrijdagavond zagen.

Pas op, hè?

Ik heb je naakt gezien toen je lag te slapen.

Onmogelijk.

Je doet moeite voor niks, Léa.

Je bent de mooiste vrouw ter wereld.

Wie is daar? - Politie, doe open.

Politie? - Ja, doe open, alstublieft.

Ik ben niet alleen. - Dat weten we.

U bent Ayméric Bailly? - Nee.

Jawel, we weten alles.

Laat dat wapen vallen.

Pardon.

U weet waarom we hier zijn? - Ja.

Kleed u aan.

Geen strafblad, liefdesverdriet, een jeugdzonde...

en toch kreeg ik twee jaar cel, in Lons-le-Saunier.

Het rolletje is vol, maar ik krijg het er niet uit.

Heb je foto's gemaakt? - Ja.

Foto's van mezelf.

Helemaal naakt.

Met de zelfontspanner. - Oké.

Heb je het teruggedraaid? - Ja.

Bedankt. Bedankt voor alles, Ayméric.

Vaarwel, Ayméric. - Léa...

Dat moet ik onderzoeken.

Tot ziens.

Na 18 maanden kwam ik vrij, vanwege goed gedrag.

Mijn zus kwam me halen, met de auto van een vriendin.

Niet bepaald een film van Al Pacino.

Nog erger.

Er heeft één stukje in de lokale krant gestaan. 'De student-inbreker.'

Zonder je naam of je foto. En twee jaar geleden.

Anderhalf jaar.

WINTER 2000

Die avond kwam ik een bekende tegen.

Zij had ook bij de supermarkt gewerkt.

Jij was ook opeens verdwenen.

Vier jaar geleden.

Zo ongeveer. - We waren ongerust.

Ik ben snel daarna weggegaan.

Ik ben weer gaan studeren en heb examen gedaan.

Ik ben verpleegster geworden in het ziekenhuis van Oyonnax.

Maar ik woon in Saint-Claude.

Het was toch Ayméric, hè? - Ja.

Herinner je je mij nog? - Florence, Flo...

Gek, ik dacht laatst al aan je.

Toen ik hoorde over die student-inbreker.

Toen dacht ik opeens aan jou. - O ja?

Was jij dat? Ben jij een bandiet?

Bandiet voor een avond, ga je mee iets drinken?

Ik drink alleen een biertje.

Ben je al lang vrij? - Een half jaar.

Deze is ook zo oud, hij heeft geen vader.

Of wel, Christophe, een collega.

Twee kinderen, getrouwd. Hij weet het, maar wil zijn gezin niet kwijt.

Dat heb ik hem ook nooit gevraagd. Ik was nooit verliefd op hem.

Liefde is zeldzaam. Met Martial had ik wel kinderen gewild.

Op mijn 17e ging ik voor hem het huis uit, hij was steenhouwer.

We waren altijd onderweg. We leefden tien jaar in een busje.

Tien jaar klusjes, concerten, ontmoetingen en nog veel meer. Te veel.

We maakten elkaar honderden keren af.

Waarom ik dat allemaal vertel...

Men zegt dat ik schaamteloos ben.

Dat past bij je.

Ik word liever niet gefotografeerd.

Schrik je van die buik?

Nee.

Je bent zachtaardig en lief.

Kom, in de slaapkamer is het lekkerder.

Dan drinken we daarna iets.

Ik zie je van voren, van achteren, en van opzij.

Kubistisch neuken. Ooit geprobeerd?

Het ergste is dat mannen niet meer naar me kijken. Dat mis ik.

Dat heb ik gemist.

Ik ben dol op die buik.

Dat verjaagt de spoken.

Je bent lief. - Dat zeggen mensen vaak.

Misschien is dat zo, maar ik ben geen uitzondering.

Veel mensen zijn lief.

Ik heb altijd ingewikkelde relaties. Ik weet niet waarom.

Omdat je lief bent.

Nare mensen slapen nooit met zwangere vrouwen.

Daarboven is een schuur.

Mijn vader verkocht zijn koeien, en heeft er een gîte van gemaakt.

Toen stierf hij. Nu leeft mijn moeder Monique ervan.

Het is oud, maar de mensen komen terug, voor het landschap.

En voor Monique.

Sorry, ik kom net uit de douche.

Een jachtongeluk.

Meisje, toch. Kom je op de boerderij bevallen?

Hallo. - Dit is Ayméric.

Mijn vriendje. - Vriendje?

Hallo, Ayméric. Ik ben Monique.

Hallo, Monique. - We gaan eerst een raam inzetten.

Ayméric... Dat is Bretons. - Ja, mijn moeder komt uit Brest.

Wie gaat er voor de kleine zorgen? - Ik.

Met degene die er is als het kindje komt.

Je wordt oma. - Ja.

Daar ben ik blij om.

Het is een jongetje.

Kijk. - Gefikst.

Je hebt geen Turk nodig. - Praat niet zo.

Nu gaan we koffie zetten.

Dank je wel. Tot zo dadelijk.

De asters staan al in bloei.

De vliezen zijn gebroken.

Jezus Christus, verdomme.

Je doet het goed. Nog even.

Ik zie zijn hoofdje al, vooruit.

Hij is er bijna.

Het is zover, daar is hij.

Papa, knippen? Knip de navelstreng door.

Waar? - Tussen de klemmen.

Daar? - Ja.

Gefeliciteerd. Hoe noemen jullie hem?

Wat is zijn voornaam? - Jim.

Jim.

Welkom, kleine Jim.

Hij is zo mooi.

De mooiste dag van mijn leven.

Kom je morgen kijken? Super, tot morgen.

Jij ook al?

Ja.

Ik was aan het werk, toen Florence Jim ging aangeven.

Jim Pelletier, naar zijn moeder. Vader onbekend.

Alles goed, Cécile. - Ik heb Jim net gewogen.

Hij komt niet aan.

Bel een arts, hij heeft honger. - Wat is er?

Het is niet makkelijk.

Ik heb spullen gekocht. Hou jij hem even vast?

Nee, mijn tepels staan in brand.

Ik ben geen goed melkmeisje.

Omdat je blokkeert. Mentaal, bedoel ik.

Ik moet plassen.

Ze moet het proberen, het is belangrijk om de borst te geven.

Goed voor zijn immuunsysteem. - Oké, ga maar naar huis.

Je hebt zelf kinderen.

Ja, en als ze groter worden, wordt het niet makkelijker, maar erger.

Bruno is geweldig.

Maar hij is dan ook de echte vader.

Dan is het makkelijker. - Ongetwijfeld.

Kan ik echt weg? - Ja, hoor.

Dag, Cécile. - Dag, bedankt voor alles.

Tot ziens, Jim.

Lukt het? - Ja, Cécile is weg.

Rust even uit, ik doe het wel.

Vijf minuten dan.

Zo goed?

Welkom, Jim.

Een jaar later vierden we zijn eerste verjaardag bij Monique.

We kregen iedereen bij elkaar. Zelfs Cécile, Flo's vriendin.

Ze gedroeg zich als de peettante van Jim.