The Front Line (La prima linea)

Εμπρός, ξεκινάμε!

Ξεκινάμε! Ξεκινάμε!

Θα πληρώσετε ακριβά! Θα πληρώσετε για όλα!

MIΛΑΝΟ, 15 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1983

Θα βρεθούμε στον Σιδ. Σταθμό σε μία ώρα.

Ακίνητος! Καραμπινιέροι!

Είσαι τυχερός που σε συλλάβαμε εμείς.

Αν σε έπιαναν οι Ειδικές Δυνάμεις, τώρα θα ήσουν νεκρός.

TΟΡΙΝΟ, ΝΕΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ, NOΕΜΒΡΙΟΣ 1989

Γεννήθηκα το 1955 κοντά στο Μιλάνο, στο Σέστο Σαν Τζοβάνι, βιομηχανική πόλη.

Το παρατσούκλι της ήταν ''Στάλινγκραντ της Ιταλίας''.

Το 1968, όταν όλα ήταν στο ξεκίνημά τους,

ήμουν 15χρονος.

Δεν καλοκαταλάβαινα τι γινότανε,

αλλά ένοιωθα πως ήθελα να είμαι μέρος του.

Μαζί με το πλήθος που κραύγαζε στους δρόμους και τα εργοστάσια:

"Το αστικό καθεστώς δεν αλλάζει, πρέπει να το γκρεμίσουμε."

Έναν χρόνο αργότερα, το 1969,

κάποιος αποφάσισε να σταματήσει τις καθιστικές διαμαρτυρίες,

τις απεργίες και τις διαδηλώσεις.

Μια βόμβα έσκασε σε μια τράπεζα στο Μιλάνο.

MΙΛΑΝΟ, 12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ1969

16 νεκροί, 88 τραυματίες.

Όσοι από μας καταλαβαίναμε, δηλ. οι μεγαλύτεροι σε ηλικία,

αμέσως κατηγορήσαμε τους δεξιούς.

Το κράτος τούς εξόπλιζε.

Βρώμικη υπόθεση, δουλειά των μυστικών υπηρεσιών.

Μεγάλωσα με τον φόβο ενός πραξικοπήματος στην Ιταλία,

σαν της Ελλάδας ή της Χιλής, οπότε θα μας κατακρεουργούσαν.

MΙΛΑΝΟ, 17 ΜΑΪΟΥ 1973

Στην πραγματικότητα, είχαν ήδη αρχίσει να το κάνουν.

Με τις βόμβες των φασιστών στα τραίνα,

ΙΤΑΛΙΚΟΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΣ, 4 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974

τη σφαγή της Πιάτσα ντέλλα Λότζα.

ΜΠΡΕΣΣΑ, 28 ΜΑΪΟΥ 1974

Το σύνταγμά μας, όπως ξέρετε, απαγορεύει την ανασύσταση,

με οποιαδήποτε μορφή,

του Φασιστικού Κόμματος.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας

ανθίζει.

Στο Μιλάνο...

- Βόμβα... - Βοήθεια!

Σύντροφοι και συνοδοιπόροι, ψυχραιμία!

Μείνετε ψύχραιμοι!

Μείνετε στο μέσον της πλατείας.

Στα τέλη της δεκαετίας του '70, όταν μας είπαν να αντιδράσουμε,

να ανταποδώσουμε,

πολλοί το εξέλαβαν σαν μεταφορά.

Για κάποιους όμως, δεν ήταν σχήμα λόγου.

Σήμαινε να οργανωθούμε

και να περάσουμε από τα λόγια στην πράξη.

Ή όπως αλλιώς συνήθιζαν να λένε τότε:

"από τη δύναμη των επιχειρημάτων, στην επιχειρηματολογία της ισχύος."

Με αυτούς ήμουν.

Ήμουν πάντα στην περιφρούρηση, στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων.

Στα μέσα του '70,

ήμουν συνιδρυτής της ένοπλης οργάνωσης ''Η Πρώτη Γραμμή''.

Την ονομάσαμε έτσι, για να γίνουμε ο πρωτοπόρος κλάδος του κινήματος,

ο λαϊκός στρατός του μέλλοντος.

Η Πρώτη Γραμμή προχώρησε σε κάποιες παράλογες δράσεις,

αλλά δεν ήμασταν καθόλου παράλογοι.

Σήμερα,

που γιορτάζουν την πτώση του τείχους του Βερολίνου,

που η Ιστορία σαρώνει τα απομεινάρια του κομμουνισμού,

παραδέχομαι πως ανήκαμε σε μιαν άλλην εποχή.

Είχαμε μπερδέψει το σούρουπο με την αυγή,

πιστεύαμε πως είμαστε οι νέοι αντάρτες.

Αισθανόμασταν σαν τους μαχητές αντάρτες για την ελευθερία στον Τρίτο Κόσμο.

Μόνο που δεν βρισκόμασταν στον Τρίτο Κόσμο.

Είχαμε πείσει τους εαυτούς μας πως είχαμε δίκιο,

αλλά είχαμε κάνει λάθος.

Μόνο που τότε,

δεν το ξέραμε.

Λοιπόν;

Θα μιλήσεις ή όχι;

Είμαι πολιτικός κρατούμενος, στρατευμένος επαναστάτης, αυτό έχω να πω.

Όχι, είσαι ένας φονιάς.

Είμαι πολιτικός κρατούμενος, στρατιώτης της Επανάστασης.

Βάλε τη δήλωσή μου στην αναφορά που θα στείλεις στη Φλωρεντία.

Εγώ αποφασίζω τι θα βάλω στην αναφορά. Αυτό που είπες δεν θα μπει.

Ένα σκατό, αυτό είσαι.

Η δίκη θα γινόταν στη Φλωρεντία.

Οι σύντροφοί μου βρίσκονταν εκεί. Όπως και η Σουζάννα,

η ζωή μου όλη.

Ή έστω, ό,τι απέμεινε από τη ζωή μου.

Αποχώρησα από την Πρώτη Γραμμή, το 1980.

Λίγο αργότερα, συνέλαβαν τη Σουζάννα.

Από κείνη τη στιγμή και όλους τους επόμενους μήνες,

μοναδική μου έγνοια ήταν η απελευθέρωσή της.

Κατάφερα να οργανώσω μια ομάδα τον Δεκέμβρη.

Αποφασίσαμε να το κάνουμε εκείνη την Κυριακή.

Την πρώτη Κυριακή του Γενάρη του 1982.

ΚΥΡΙΑΚΗ, 3 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1982

ΒΕΝΕΤΙΑ, ώρα 7:00 π.μ.

- Ντιέγκο... - Ναι... Δεν κοιμάμαι.

Είδα εφιάλτη, ότι μόλις πήγαμε εκεί μας περίμενε ο στρατός.

Άλλο τι θ' ακούσω.

- Μάσσιμο... - Πέντε λεπτά ακόμα.

Διάβολε, πώς μπορεί και κοιμάται έτσι;

Νέος είναι, δεν τον πήραν τα χρόνια σαν εμάς τους δυο.

- Ξύπνα! - Θες καφέ;

Θα μου τον φέρεις στο κρεββάτι;

Σίγουρα να τον πάρουμε μαζί μας;

Οδηγεί καλά.

- Ναι, παιδικά αυτοκινητάκια. - Πάψε.

- Θέλει κανείς; - Εγώ.

Πιθανολογείται ότι σκόπευαν να προβούν σε επιθέσεις

στοχεύοντας κεντρικά γραφεία αμερικανικών εφημερίδων.

Εάν αληθεύει αυτό, τα ίχνη θα οδηγήσουν στους απαγωγείς του Στρατηγού Ντότζιερ,

ο οποίος απήχθη στη Βερόνα προ εικοσαημέρου.

Στη Βερόνα, εκατοντάδες αξιωματικοί και καραμπινιέροι...

Λέτε να έστησαν μπλόκα εξαιτίας του Ντότζιερ;

Μάλλον όχι, δεν θα ξέρουν πού να πρωτοψάξουν.

Είδα κάποιους συντρόφους από την κολλεκτίβα του Μιλάνου.

Όλοι πιτσιρικάδες. Κάποιοι με ρωτούσαν για σένα.

- Γιατί; - Κάποιοι θα ήθελαν...

Τί;

Να είναι τώρα εδώ, μαζί μας.

- Τους είπες τίποτα; - Όχι, μόνο...

- Τους είπες, ναι ή όχι; - Όχι, ρε γαμώτο.

Σου λέω μόνο ότι πολλοί νέοι θέλουν να μπουν στην οργάνωση.

Η οργάνωση πάει, πέθανε.

Οι οργανώσεις είναι νεκρές.

Ακόμα κι αυτές που νομίζουν ότι είναι ακόμα ενεργές.

Τότε εμείς τί είμαστε;

Έχουμε φύγει από την Πρώτη Γραμμή.

Αυτό το ξέρω, αλλά τώρα τί ρόλο βαράμε; Αυτή τη σκατένια Κυριακή;

Είμαστε εδώ για να ελευθερώσουμε τις συντρόφισσές μας.

Αυτό μόνο. Έγινα σαφής;

ΦΥΛΑΚΕΣ ΡΟΒΙΓΚΟ, ώρα 7:30 π.μ.

Κοιμηθήκατε καθόλου χθες;

Εγώ προσπάθησα, αλλά αυτή στριφογύριζε όλη τη νύχτα.

- Ηρέμησες τώρα; - Όχι, καθόλου.

Έτοιμος ο καφές. Τί κοιτάς εκεί;

Τα αγγελούδια τις δεσμοφύλακες. Χθες έκανε ψοφόκρυο.

Μην βλέπεις συνέχεια την ώρα, θα νομίσεις πως κόλλησε ο χρόνος.

Έχουμε άγχος, γιαυτό ας κάνουμε κάτι.

Ναι, σωστά. Να οργανωθούμε, Κυριακή είναι.

- Πώς περνούσατε τις Κυριακές; - Άραζα και δεν έκανα τίποτα.

- Έφτιαχνα γλυκά. - Πήγαινα στη Λειτουργία.

- Εσύ πήγαινες; - Για πολλά χρόνια.

Εσύ;

Όχι, αλλά μ' αρέσουν οι εκκλησίες.

Οι ωραιότερες είναι στη Βενετία.

Το κακό με τις εκκλησίες είναι ότι είναι γεμάτες παπαδαριό.

Είχαμε έναν παπά στο χωριό μου σκέτο κούκλο.

Ήμουν τσιμπημένη μαζί του.

- Αλήθεια; - Αλήθεια.

Περίμενες να πετάξει τα ράσα και να το σκάσει μαζί σου;

Λίγο-πολύ.

- Τελικά τί έγινε; - Τίποτα.

Ελάτε εδώ.

Αυτό είναι το Ροβίγκο.

Μπορεί να υπάρχουν μπλόκα εδώ κι εδώ.

Οργάνωνα το σχέδιό μου επί έναν σχεδόν χρόνο.

Πήγα στο μέρος πολλές φορές.

Ήξερα πού ήταν η φυλακή, πώς να πάω εκεί,

πώς ήταν η κυκλοφορία στους παρακείμενους δρόμους,

ποιά ώρα ανοίγουν τα μαγαζιά και πότε κλείνουν,

πού υπάρχει μονοδρόμηση και πού αδιέξοδο.

Ήξερα απ' έξω κι ανακατωτά τις αλλαγές βάρδιας των φρουρών,

τις καμπύλες του τείχους.

Ήξερα πότε έρχεται και πότε φεύγει ο Διευθυντής των φυλακών.

Είχα ελέγξει τις περιπολίες των καραμπινιέρων,

κοντά στις φυλακές, τρεις-τέσσερις φορές τη μέρα.

Λοιπόν, αυτά αρκούν.

Το Ροβίγκο είναι μικρή πόλη, οι φυλακές δεν είναι υψίστης ασφαλείας.

Θα αρκούσε επίθεση με κάλυψη,

για να τρέψουμε τους φρουρούς σε φυγή.

Δεν ήταν απαραίτητο να υπάρξουν θύματα.

Το επεξεργαστήκαμε πολύ καλά, για να μειώσουμε τους κινδύνους στο ελάχιστο.

Γρήγορα, βιαστείτε!

Κάντε γρήγορα!

Δεν καταλαβαίνω τους δικούς σου, αλλά δεν με νοιάζει.

- Τί θες να πεις; - Ξέρεις. Δεν μ' εμπιστεύεσαι;

- Όχι, δεν είναι κει το θέμα. - Θέλω και γω να φύγω. Πάρτε με.

- Όχι. - Θα μου στρίψει εδώ μέσα.

Δεν είναι αυτά για σένα, Ρίτα.

Γιατί να κάνω 5 χρόνια για μικροκλοπές;

- Έχω δυο παιδιά. Πάρτε με. - Όχι.

- Γιατί όχι; - Άκουσέ με.

Εμένα δεν με βγάζουν με τίποτε.

Εσύ, αν δείξεις καλή διαγωγή, θα είσαι έξω σε δύο χρόνια.

Αν έρθεις μαζί μας και κάτι πάει στραβά, θα φας ισόβια.

Τί θα κάνω εδώ χωρίς εσένα; Πες μου.

Όταν σε βγάλουν, θα έρθω να σε δω.

- Ναι καλά, ποιός ξέρει πού θα είσαι. - Σου το υπόσχομαι.

Και τότε θα γνωρίσω και τα παιδιά σου.

Εσείς οι δυο, εμπρός, ντυθείτε.

Πες στις άλλες να μην προαυλιστούν σήμερα.

Πες τες να βρουν μια δικαιολογία, όπως ότι έξω κάνει ψόφο.

Πες τες ότι θα δώσουμε ένα καλό μάθημα στη δεσμοφύλακα

και πρέπει να είμαστε μόνες, για να μην βρουν τον μπελά τους.

Προχώρα.

Κύριοι, η "Διαρκής Πάλη".* Ορίστε, πάρτε. *

Πάψτε να διαβάζετε την ''Ενότητα''.* *

Μια προκήρυξη;

- Μπορώ; Ευχαριστώ. - Όλοι κρυώνουμε.

Στην υγειά σας.

- Πόσο ακόμα; - Τελειώνω.