முதல் 200 வரிகள்.
เจ้าเป็นหนึ่งในทีมงาน ที่ทุ่มเทและเก่งกาจของทีวีเอสินะ
ใช่
ถูกสร้างโดยผู้พิทักษ์เวลา
ถูกต้อง
"ความเดิมตอนที่แล้ว"
ฉันไม่ได้มีนายเป็นนักวิเคราะห์คนเดียว
งั้นถือว่าฉันเป็นคนโปรดได้มั้ยล่ะ
ฉลาดมากใช้มนตร์สะกด
ข้าต้องสร้างเรื่องหลอกล่อขึ้น จากความทรงจําเขา
ทหารสาวน้อยจากทีวีเอ...
เป็นคนปกติบนโลก
ในบรรดาภัยล้างโลกที่เซฟไว้ในเทมแพด อันนี้หนักสุด
ตายกันหมดทั้งดาว
เหลือเวลาเท่าไหร่
สิบสองชั่วโมงได้ แต่มันจะแย่ลงเรื่อย ๆ
ดื่มให้วันสิ้นโลก
มังกรบินโฉบลงไปที่วัง
หน่วยวัลคีรี่บินสวนขึ้นมาปราบเจ้ามังกร ช่วยแอสการ์ดไว้
นั่นไงตัวแปร
โดยอาศัยอํานาจผู้พิทักษ์เวลา
ฉันขอจับเธอโทษฐานละเมิดเส้นเวลาศักดิ์สิทธิ์
รีเซ็ตเลย
เดี๋ยว
"องค์การกำกับสาขาเวลา เพื่อทุกเวลา ทุกเวลา"
ไม่ ๆ
ช่วยเขาด้วย
คดีต่อไป
คดีต่อไป
อยู่นี่ค่ะ
"โลกิ" "ตอน: เหตุการณ์เน็กซัส"
เขาว่าไง โอเคมั้ย
ไม่เลย โมเบียส ไม่โอเค
อย่างเบาที่สุด ฉันก็โดนผู้พิทักษ์เวลาเรียกเข้าพบเพื่อไต่สวน
แต่ที่เป็นอยู่นี่ไม่ใช่เบาสุดแน่
พวกเขาจะโทษเธอได้ไง
ได้สิ และโทษด้วย
ตัวแปรบุกมาถึงนี่
ถ้ามันทําร้ายพวกเขาล่ะ
แต่ก็ยังไม่ได้ทํานี่
ยัง แต่มันหนีไปได้
พร้อมตัวแปรที่ฉันไฟเขียว ให้นายเอาเข้ามาใช้งาน
รู้มั้ยว่ามันยากแค่ไหน ที่จะคอยรักษาเส้นเวลาให้ไม่แตกสาขา
ผู้พิทักษ์เวลาทําให้เราไม่ต้องเผชิญ ความโกลาหลมหาศาล
เป็นบุญที่เขาอยู่ข้างเรา
แต่ถ้าอยากให้ฉันล่าโลกิกับยัยตัวแปร
ต้องให้ฉันสอบปากคํานักล่าซี 20
เสียใจ เป็นไปไม่ได้
นี่ ตอนเจอเธอ เธอพูดแต่ว่ามันจริง มันของจริง วนไปวนมาหลายรอบ
ฉันต้องรู้ว่ามันคืออะไร
และเธอเห็นอะไรอีกตอนอยู่กับตัวแปร
คือฉันเข้าใจเรื่องกฎระเบียบ แต่เธออาจมีข้อมูลที่ใช้...
เธอตายแล้ว โมเบียส
ไงนะ ตายไง
ยัยตัวแปร...
ใช้มนตร์สะกดซี 20 ทําให้เสียสติ
คือไง ไม่เข้าใจ เธอก็ดูปลอดภัยนะ ดูปกติ
ตอนแรกใช่
แต่พอมาถึงนี่ เธอแทบพูดไม่ได้
อาการเธอทรุดลงเร็วมาก
- เพิ่งรู้นะเนี่ย - ไม่มีใครรู้
ไม่อยากให้คนแตกตื่น
ไว้ใจได้นะว่านายจะเหยียบ
ได้ ได้อยู่แล้ว
เสียใจด้วย
ตราบใดที่ตัวแปรพวกนั้นยังลอยนวล เราทั้งหมดคือเสี่ยง
ไปล่ามา
ข้าขอโทษ
จําแอสการ์ดได้
ไม่มาก แต่ก็จําได้
บ้านข้า คนรอบตัว ชีวิตเดิม
เมื่อจักรวาลต้องการปลดแอก ก็จะบันดาลความวุ่นวาย
เหมือนให้ข้าเกิดมาเป็นเทวีจอมเจ้าเล่ห์
แต่แล้วพอข้าทําบางอย่างที่ใหญ่พอ ที่จะเขย่าเส้นเวลาศักดิ์สิทธิ์ให้ผิดแปลก
ทีวีเอก็โผล่มา ลบเรื่องราวตัวตนของข้า จับตัวข้ามา
ทั้งที่ยังเด็ก
ข้าหนีได้
โดยขโมยเทมแพดมาด้วย แล้วก็หนี หนีอยู่นาน นานมาก ๆ
ชีวิตบัดซบ
ไม่ว่าจะหนีไปที่ไหน ในยุคไหนที่ข้าไป ก็จะเกิดเหตุเน็กซัส
เหมือนจุดพลุสัญญาณ
เพราะข้าไม่ควรมีตัวตน
จนข้าคิดได้ว่าต้องไปหลบซ่อนที่ไหน
นั่นแหละที่ที่ข้าเติบโตมาในหมื่นพันของวันสิ้นโลก
ตอนนี้...
ก็มาตายในนั้น
ไม่มีวี่แวว
ใช้ตัวขยายพลังเน็กซัสก็ไม่เจอเหรอ
มันจะต้องเจอสิ แค่มีสิ่งแปลกปลอมเหยียบใบไม้ยังเจอ
เขาต้องซ่อนในที่ที่ไม่มีใครรอด
ใช่ แต่อย่าประมาทพวกเขา ที่ร็อกซ์คาร์ตเจออะไรมั้ย
ไม่เจอเลย
คงหนีข้ามเวลาไป วางแผนฆ่าครั้งต่อไป
มีข่าวซี 20 มั้ย
ไม่
ต้องล่ามันให้ได้
ได้แน่
ใกล้จบแล้ว
คิดว่าอะไรเป็นคุณสมบัติของโลกิ ที่ลิขิตให้ต้องพ่ายแพ้ตลอด
ไม่ อาจแพ้ก็จริง
บางครั้งก็สาหัส
แต่ไม่เคยตาย รอดทุกครั้ง
แบบที่เจ้ารอด
เจ้ายังเด็กแท้ ๆ ตอนทีวีเอจับมา
ตอนนี้เกือบจะสามารถโค่นล้ม องค์กรที่อ้างว่าเป็นผู้คุมระเบียบเวลา
ฝีมือเจ้าล้วน ๆ
ป่วนมันจนดิ้นพล่าน สุดยอดมาก
เจอบางอย่าง
ล็อกสัญญาณ
แบบนี้มันไม่ใช่แค่เหยียบบนใบไม้แล้วล่ะ
เคยเห็นสาขาแบบนี้มั้ย
ไม่
- ไง - อะไร
รู้ว่ามีเรื่องเด็ดอยากเล่าเต็มที
ไม่มีอะไรเด็ด ไม่มีอะไรเล่าด้วย
เชื่อก็บ้า
อีกอย่าง ทําไมไม่จองจําข้าแน่นหนาบ้าง ดูถูกกันชัด ๆ
นายอดใจไม่อยู่สินะ
- เจ้าหักหลังข้า - ใครกันแน่
- โตได้แล้ว - นายนั่นแหละ
บอกเลยไม่อยากเชื่อ นี่เทพจอมเจ้าเล่ห์จริง ๆ เหรอ
โอ้ มาจนได้
คําเย้ยหยันแบบอ่อนยวบยาบ จากพวกปัญญาหย่อนยาน
ให้ข้าเป็นอะไร เทพจอมทําลายตัวเองเหรอ
เทพจอมแทงข้างหลังเหรอ
เป็นพวกคบไม่ได้ เป็นเพื่อนเฮงซวย
ใช่ เก็บเอาไปทบทวนดู ไปเลย พร้อมแล้ว
- นี่ไปไหน - เดี๋ยวก็รู้
โมเบียส
โอเค ได้ ๆๆๆ ให้จอมมายากลได้ปล่อยกลเด็ดเม็ดสุดท้าย
ว่ามา
ทีวีเอโกหกเจ้ามาตลอด
ส่งเข้าไป
ไม่
อะไร
เอาจริงเหรอ
เจ้า
- ซิฟ - ไอ้หนอนเน่าหน้าตายตาขาวน่าสมเพช
- นี่ฝีมือเจ้า - อะไรนะ
จงสํานึกตัวว่าอย่างเจ้า สมควรอยู่ตัวคนเดียวไปชั่วกาล
รู้แล้ว
ขังในอดีตแย่ ๆ ฉลาดจัง
ทําโทษเหรอ
ข้าจําได้หลังจากนี้เป็นไง
ข้าไปนอนแช่น้ำอุ่น จิบไวน์ชิล ๆ
แล้วก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้อีกเลย เพราะมันก็แค่เล่นสนุก
เจ้า
ไอ้หนอนเน่าหน้าตายตาขาวน่าสมเพช นี่ฝีมือเจ้า
เดี๋ยวนะ
จงสํานึกตัวว่าอย่างเจ้า สมควรอยู่ตัวคนเดียวไปชั่วกาล
เดี๋ยวนะ
วังวนเวลา คิดได้ไง
เจ้า
ไอ้หนอนเน่าหน้าตายตาขาวน่าสมเพช
โอเค ๆ ซิฟ ฟังก่อน
เจ้าแหละฟังไว้
เจ้าสมควรอยู่ตัวคนเดียว...
คนเดียวชั่วกาล โอเค เข้าใจแล้ว ฟังนะ
เจ้าเป็นเหตุการณ์อดีตที่ถูกทําซ้ำ
โดยองค์กรที่กํากับควบคุมเวลาทั้งหมด
ฉะนั้นเชื่อข้า แล้วช่วยข้าหนี นะ
ค่อยยังชั่ว
น่าสมเพช
ไง
ไม่ไปสอบสวนตัวแปรโลกิเหรอ
ให้คุกเวลาสั่งสอนมันอยู่
แต่ระหว่างรอนี่ ก็เลยคิดว่าอยากจะไป สอบสวนตัวแปรอีกตัว
โอ้ อย่า แค่อยู่กับโลกิพอ หาว่าพลังเน็กซัสนั่นมาจากไหน
รู้น่า แต่คิดว่าน่าจะหาได้เร็วขึ้น ถ้าได้สอบสวนทั้งคู่
จําได้เธอบอกเรามีหน้าที่ หน้าที่ที่ฉันถนัด
ยังไงฉันก็ไม่ให้ มันอันตรายเกิน
อันตรายเกินเหรอ โธ่ ราวอนน่า นี่หน้าที่ฉัน
นี่ก็หน้าที่ฉัน
ห้ามใครคุยกับยัยนั่น
เรื่องนี้จะต้องมีคนชักใย แต่ไม่น่าใช่โลกิ
เยี่ยม
งั้นคงสอบสวนเขาไม่ยาก
ล้วงตับโลกิ หาว่าเน็กซัสนั่นมาจากไหน
ผู้พิทักษ์เวลาดูอยู่ โมเบียส
ก็ดูอยู่ตลอดแหละ
"ไปล้วงตับโลกิ ล้วงตับโลกิ" สโลแกนฉันสินะ
เรียบร้อยนะ
ขังยัยนั่นเหรอ
พวกนี้ต้องใช้ไม้แข็งสินะ
นายควรจะไปสอบสวน ตัวแปรตัวโปรดนายไม่ใช่เหรอ
แค่เดินยืดเส้นยืดสาย
นี่ เราเคยเจอทั้งพวกครี ไททัน แวมไพร์
ไหงตัวแสบที่สุด กลายเป็นเจ้าลูกเทพกําพร้าสองตัวไปได้
หนึ่งในนั้นเป็นนายไม่ใช่เหรอที่จะเอามาใช้
อยากแบ่งความดีความชอบมั้ยล่ะ
โมเบียส
สอบสวนโลกิ เขาพูดอะไรบ้างมั้ย
พูดสิ เขาบอกว่าทีวีเอโกหกฉัน
ทําไม
ถามตามหน้าที่
เจ้า
- ไอ้หนอนเน่าหน้าตายตาขาวน่าสมเพช - ซิฟ
ซิฟ ขอล่ะ ๆ พอเถอะ
ขอนะ ขอร้องล่ะ
ข้ารู้ข้ามันเลว เข้าใจแล้ว
ยอมรับแหละ
No comments yet. Be the first to leave one.