Descendant

EEN NETFLIX-DOCUMENTAIRE

Het heeft iets spiritueels om verbonden te zijn met de natuurlijke omgeving.

Het kalmeert me en geeft een gevoel van rust en sereniteit.

Ik wil zoveel mogelijk verbonden blijven met het water.

NATIONALE VERENIGING VAN ZWARTE DUIKERS

Tijdens de handel werden er zo'n 40.000 reizen gemaakt...

met meer dan 12.000 schepen.

Maar het is ironisch dat binnen de archeologie...

slechts vijf of zes van die schepen zijn gedocumenteerd.

Elk schip heeft een uniek verhaal.

In zo'n doosje bewaarden we de aarde van het dorp Makua in Mozambique.

Dit zijn handelskralen.

Daar heb je vast over gehoord.

We ruilden het voor veel dingen, waaronder Afrikaanse lichamen.

We nemen deze kralen altijd met ons mee.

Voordat we gaan duiken, doen we een ritueel.

We praten over onze intentie.

En als we in het water zijn, moeten we luisteren...

naar de stemmen van onze voorouders...

die ons naar de scheepswrakken willen leiden.

Vandaar ons ritueel.

We houden deze bij ons tot die stemmen weer tot leven komen.

De internationale slavenhandel naar de VS werd afgeschaft in 1808.

Hoewel het bezit en de verkoop van mensen in het zuiden doorging tot 1865...

was de nieuwe import van gevangenen uit Afrika een kapitaal misdrijf.

Volgens de legende ligt het laatst bekende Amerikaanse slavenschip...

de Clotilda, verzonken bij de kust van Mobile in Alabama.

Wat een teleurstelling.

Een scheepswrak in de Mobile-Tensaw Delta is niet de Clotilda...

experts hebben bewijzen dat dit niet...

110 slaven op de Clotilda...

uit het huidige Benin in West-Afrika...

dat na 160 jaar de restanten van het slavenschip...

naar Amerika gekomen...

Velen denken dat ze het nooit zullen vinden.

Bij een meeting werd verteld waarom het niet de Clotilda was.

Ik heb er nooit naar gezocht.

Ik geef niet om het wrak. Toen ze de verhalen vertelden...

vond ik het alleen maar belangrijk dat we het hadden overleefd.

De afstammelingen zeggen dat de ontdekking...

het overlevingsverhaal van hun voorouders zou belichten.

Als ze het vinden, zou ik het graag willen zien en aanraken.

Duikers menen dat het ten westen van 12 Mile Island ligt.

Ik weet het niet of ze het zullen vinden.

Misschien weten we het deze week zeker.

Misschien is de Clotilda ergens op dat zeekerkhof te vinden.

Al heel jong...

leerde ik dat ik een directe afstammeling was.

OMA

Ze noemden ons toen geen directe afstammelingen...

maar als 'een van de Afrikanen'.

We waren een paar Afrikanen die in Africatown woonden.

Het heette toen geen Africatown...

maar Magazine Point en Plateau.

Het huis van mijn oma, waar ze opgroeide...

stond in South Magazine Road.

We hebben het boek Barracoon.

Wie heeft het boek gelezen?

Ik.

Oké, dus drie mensen? Vier? Vijf?

Ik ben een afstammeling van Charlie Lewis, een van de overlevenden van de Clotilda.

Dit is Kazoola. Cudjo, zoals iedereen hem kent.

Charlie, die hier in Lewis Quarters staat.

Dit is mijn oud-overgrootvader.

Maar ik wil het niet over mezelf hebben.

Ik kan allereerst wat passages voorlezen uit Cudjo's verhaal.

Als je naar de tekst kijkt, denk je: ik ken mensen die zo praten.

En ik ben op pagina 92.

'Oude Charlie, de oudste die van Afrikaanse bodem komt.'

'Na het vertrek van m'n vrouw...

kwam hij met alle anderen die van overzee kwamen en zei...

'Oom Cudjo, vertel ons een parabel.'

Mijn naam is Zora Neale Hurston en ik ga een lied zingen...

dat ik in 1935 opschreef.

Ik weet niet meer welke man het voor me zong.

De geschiedenis is als een puzzel die in elkaar past.

Mijn oma zat 's avonds bij de open haard en vertelde ons verhalen...

opdat wij ze konden doorgeven zoals onze voorouders hadden verteld.

Nu noemen ze me de schatbewaarder in mijn familie.

Ik probeer de geschiedenis levend te houden...

door dit verhaal te vertellen aan iedereen die wil luisteren.

REV. ROBERT L. HOPE WIJKCENTRUM

PLATEAU, ALABAMA 10 JULI 2018

Dit is jullie verhaal, als gemeenschap van afstammelingen.

Dus we zullen jullie aanwijzingen volgen.

Ik ben Kamau Sadiki.

Fijn om hier weer te zijn. Ik zie enkele bekende gezichten.

Ik werk voor het Slave Wrecks Project...

dat onderzoek doet naar slavenwrakken over de hele wereld.

Honderdvijftig jaar geleden...

bevonden 110 mensen zich op onbekend terrein.

Hun toekomst was onzeker.

Ze zouden hun familie nooit meer terugzien.

Dit land was hun niet alleen vreemd...

maar ook was het verscheurd door de Burgeroorlog.

Als we het schip vinden, vormt het een krachtig artefact voor dat verhaal.

De Clotilda representeert een doorgeefluik.

Niet alleen naar de geschiedenis van dat verhaal en deze gemeenschap...

maar ook naar een zeer krachtige toekomst.

Een krachtige toekomst voor deze gemeenschap.

In juli 2018 coördineren lokale en nationale...

organisaties een unieke zoektocht naar de Clotilda.

Zonder fysiek bewijs blijft de aankomst van het schip in 1860...

met daarop de 110 gevangenen voornamelijk mondeling bewaard.

Mijn moeder vertelde...

dat Timothy Meaher, een plaatselijke zakenman...

na de afschaffing van de slavernij had gewed...

dat hij nog steeds Afrikanen kon importeren.

Hij haalde een stel Afrikanen...

die hij meenam naar de monding van de Mobile River.

Hij liet ze van boord en verbrandde het schip om de misdaad te verhullen.

Wat ik ervan weet, is dat het om een weddenschap ging.

Timothy Meaher zei dat het hem zou lukken.

Kapitein William Foster, die de Clotilda bouwde, vertrok in april 1860.

Hij zeilde naar Dahomey, het huidige Benin, en nam ze gevangen.

Hij kwam terug naar Mobile Bay...

en slaagde erin deze mensen aan wal te zetten...

om ze te verkopen en tot slaaf te maken.

Foster verbrandde het schip op de rivier.

Wat ervan overbleef, zonk in de rivier.

Het werd verbrand...

om te voorkomen dat het ooit werd gevonden of gedocumenteerd.

Het wordt geleidelijk uitgewist.

Het verdwijnt.

Voor zover ik me kan herinneren, stond het niet in de geschiedenisboeken.

Het was altijd al bekend wat daar is gebeurd...

en dat die mensen afstammelingen waren van een slavenschip...

dat verbrandde en zonk.

Maar niemand praatte erover omdat ze bang waren.

De Afrikanen kregen jarenlang te horen: 'Vertel dit verhaal niet verder.

Vertel het niet buitenshuis, want je kunt vermoord worden.'

Je kon gelyncht worden als je die beschuldiging uitte.

We hebben het over 1860 tot aan de jaren 60.

Honderd jaar lang moesten ze zwijgen.

UNIVERSITEIT VAN ZUID-ALABAMA MOBILE, ALABAMA

Het materiaal van 25 jaar geleden, is als het ware...

een kerkhof.

Want iedereen is dood.

We moesten hun verhalen snel vastleggen voor ze stierven.

Ik heb de zoon van Henry Williams, maar niet hemzelf. Doodjammer.

De waarheid zit in de kleine stukjes.

Sommige folkloristen zijn als historici.

Ze verzamelen dingen die een waarheid onthullen.

Ik hou ervan wanneer het een chaos en één grote leugen is.

Dit is tante Martha van Gary en Em.

Martha kwam thuis om te sterven.

Buurt waarin je opgroeide.

Ik ben geboren en getogen in Plateau.

Het werd ook wel Africatown genoemd...

omdat de opa van m'n moeder, Cudjo Kazoola Lewis...

die uit West-Ghana in Afrika kwam, in Amerika woonde.

Ze kwamen naar de Verenigde Staten in 1859.

MARTHA WEST-DAVIS AFSTAMMELING CLOTILDA

Deze plaats werd later...

toen het aantal inwoners steeg, Africatown USA genoemd.

Ik vind het prachtig dat ze zo koninklijk is.

Enorm koninklijk.

Weet je wel.

Maar samen hebben wij...

de lokale historici en de folkloristen, alles verzameld.

We verkregen het gezamenlijk via de generatie die net is overleden.

Ik heb in geen eeuwen een videorecorder gebruikt.

Oké, daar gaan we.

Over sommige dingen vertel ik lukraak...

want het zit niet zo goed gerangschikt in mijn hoofd als ik zou willen.

Men zei dat Kapitein Foster in beide handen een pistool had...

en mensen dreigde neer te schieten of te doden...

als ze het schip wilden verlaten.

Sommige mensen werden naar Plateau gedragen.

Anderen naar Selma.

En sommigen naar een ander district in Alabama.

We zeiden altijd dat we er onderling over zouden praten...

maar niet in het openbaar.

Daarom was de geschiedenis niet wijdverbreid.

'Ze gaven ons kleren en daarna vervoerden ze ons naar de Alabama-rivier...

en verborgen ons in het moeras.

Tim Meaher nam 32 van ons mee.

Kapitein Bill Foster nam de acht stellen mee.

Sommigen stuurden ze de rivier op en Jim Meaher kreeg de rest.'

Veel elementen van deze verhalen zijn vergeten.

Het is belangrijk om ze in de herinnering terug te brengen.

Daardoor voel je je als mens weer compleet.

Vooral de slavenschepen hebben verhalen te vertellen.

Niet de boeien maar ook de kookpot.

Of de kralen, die sommige Afrikanen...

misschien hadden meegenomen om vast te houden aan iets...

wat bij hun cultuur en erfgoed hoorde.

Al die dingen vertellen ongelooflijke verhalen.

Zet een schaal neer voor deze.

Dit zijn ook goede pannenkoekenvervangers.

Nee, dit is een maïsbroodvervanger.

Nee, ik zeg je dat...

Ik zou me compleet voelen.

Ik zou het gevoel hebben dat ik heel was...

als ik me kon verbinden met mijn oma.

Om te zien waar het schip ligt, hoe het eruitzag...

en wat de omstandigheden waren.

Je blijft steeds zoeken en voelt dat er iets ontbreekt.

Alsof je een adoptiekind bent...

dat blijft zoeken naar haar biologische moeder.