The Age of Disclosure

امروز در کنگره

درخواست دوحزبی برای شفافیت بیشتر دولت درباره اشیای ناشناس پرنده (یوفوها)

یا آنطور که ارتش به آنها می‌گوید: پدیده‌های هوایی ناشناس، یا UAP ها.

این اشیاء اساساً در تمام مناطقی که عملیات‌های

نیروی دریایی در سراسر جهان انجام می‌دهد، شناسایی شده‌اند.

فناوری‌ای که با آن روبرو شدیم به مراتب پیشرفته‌تر بود

از هر چیزی که ما در حال حاضر داریم یا در ۲۰ سال آینده خواهیم داشت.

پدیده‌های هوایی ناشناس یک تهدید بالقوه برای امنیت ملی هستند

و باید به همین شکل با آنها برخورد شود.

دولت ایالات متحده اطلاعات زیادی را جمع‌آوری کرده است

در مورد UAPها، طی چندین دهه.

اما از به اشتراک گذاشتن آن با مردم آمریکا خودداری کرده است.

این اشتباه است، و علاوه بر این، بی‌اعتمادی ایجاد می‌کند.

من ۱۱ سال در نیروی دریایی آمریکا به عنوان خلبان جنگنده خدمت کردم.

به مدت ۱۸ سال برای نیروی دریایی آمریکا خلبان جنگنده بودم.

من ۲۰ سال در جامعه اطلاعاتی آمریکا مشغول به کار بودم.

من به عنوان چهارمین مدیر اطلاعات ملی خدمت کردم.

من ۲۵ سال به عنوان یک مقام ارشد با سیا (CIA) همکاری کردم.

من پس از ۳۲ سال خدمت، به عنوان یک دریاسالار تک‌ستاره از نیروی دریایی بازنشسته شدم.

من به عنوان یک دانشمند ارشد، روی برنامه‌های UAP بسیار محرمانه برای دولت کار می‌کردم.

من ۳۲ سال در حوزه امنیت ملی، چه در دولت و چه خارج از آن، مشغول بودم.

من ۲۸ سال به عنوان یک اخترفیزیکدان روی برنامه‌های UAP بسیار محرمانه کار کرده‌ام.

برای دولت ایالات متحده و صنایع دفاعی‌اش.

من استاد بخش پاتولوژی هستم

در دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد.

و تقریباً در ده سال اخیر،

با وزارت دفاع همکاری داشته‌ام

و افراد سیا (CIA) روی موضوع UAP.

من به این نتیجه رسیده‌ام که ما نه تنها در جهان تنها نیستیم،

بلکه کشف شده‌ایم

توسط هوشی از بخش دیگری از جهان هستی.

شواهدی وجود دارد که ما تنها نیستیم.

بشریت تنها گونه باهوش در جهان هستی نیست.

ما در جهان هستی تنها نیستیم.

آنقدر مغرور نیستم که بگویم

هیچ شکل دیگری از حیات در بیرون وجود ندارد.

بشریت تنها هوش در جهان هستی نیست.

UAPها واقعی‌اند. اینجا هستند و انسانی نیستند.

هوش‌های دیگری وجود دارند که دارای وسایل نقلیه/فضاپیماهای عجیب و بسیار پیشرفته‌ای هستند

که با جمعیت انسانی در تعامل‌اند.

آن‌ها اینجا هستند. این واقعی است. دارد اتفاق می‌افتد. همین حالا دارد اتفاق می‌افتد.

هوش غیرانسانی وجود دارد.

با بشریت در تعامل بوده است.

و مدت‌هاست که روی این سیاره این کار را می‌کند.

ما تنها شکل حیات هوشمند در جهان هستی نیستیم.

چیزی اینجا روی سیاره با ماست که باهوش است.

و از ما باهوش‌تر.

این بزرگترین کشف در تاریخ بشر است.

اسم من لوئی الیزوندو است. در سال ۲۰۰۹، زندگی‌ام برای همیشه تغییر کرد.

آن زمان بود که من به یک برنامه دولتی بسیار حساس استخدام شدم

که پدیده‌های هوایی ناشناس (UAP) را بررسی می‌کرد.

که معمولاً به عنوان یوفو (UFO) نیز شناخته می‌شوند.

سابقه کار من برای دولت آمریکا برمی‌گردد

تقریباً به ۳۰ سال پیش، زمانی که به ارتش آمریکا پیوستم.

از آنجا، من این شانس را داشتم

که به برنامه‌های مختلفی در حوزه اطلاعات نظامی استخدام شوم.

در طول دوران خدمتم، به کشورم خدمت کردم

در سراسر جهان، با مدیریت و هدایت ماموریت‌ها.

از جمله مبارزه با مواد مخدر و ضدجاسوسی.

مبارزه با تروریسم و مقابله با شورش.

و بعدها در دوران شغلی‌ام بود که عملاً شروع به اداره

برنامه‌های دسترسی ویژه برای دولت آمریکا کردم.

و در بعضی موارد مستقیماً به کاخ سفید

و شورای امنیت ملی گزارش می‌دادم.

اسم من جی استراتون است.

و برای بیش از ۱۶ سال، از طرف دولت آمریکا،

من به عنوان یک مقام ارشد اطلاعاتی روی موضوع UAP کار کردم.

در ۱۷ سالگی وارد ارتش شدم و پس از آن، وارد یک حرفه

در اطلاعات نظامی شدم، با هشت اعزام رزمی،

از جمله به عراق و افغانستان.

بعد از ارتش به اطلاعات نیروی دریایی پیوستم.

و سپس به آژانس اطلاعات دفاعی منتقل شدم.

جایی که رئیس بخش جنگ هوایی و فضایی بودم

در دفتر هشدار دفاعی.

در DIA بود که من و همکارانم شروع به دریافت گزارش‌هایی کردیم

از آنچه که اکنون UAP نامیده می‌شود.

ما سراغ تمام بخش‌های دولت، پنتاگون، تمام آژانس‌های اطلاعاتی رفتیم.

هر جایی که فکرش را می‌کردیم، رفتیم تا برنامه UAP را پیدا کنیم، با این فرض که چنین چیزی وجود داشت.

تا جایی که ما می‌دانستیم،

هیچ‌کس در دولت ایالات متحده برنامه UAP نداشت.

بنابراین من و همکارانم یک برنامه جدید را آغاز کردیم.

که در نهایت به AATIP تبدیل شد.

برنامه شناسایی تهدیدات پیشرفته هوافضایی، AATIP.

بودجه این تلاش توسط

رهبر وقت اکثریت سنا، سناتور هری رید، تامین شد.

و با هم، من، جی استراتون و تیم‌مان،

برای نزدیک به یک دهه، حوادث UAP را در سراسر جهان بررسی کردیم.

بر اساس شواهد و داده‌های مستند،

دریافتیم که UAPها نگرانی‌های جدی امنیت ملی را به وجود می‌آورند

و یک تهدید وجودی بالقوه هستند.

به زبان ساده، فضاپیماهای تغییر محیطی،

وسایلی که قابلیت عملکرد در فضا، هوا

و آب را دارند و ظاهراً هر آنچه بشریت از فیزیک می‌داند را به چالش می‌کشند،

حداقل از دهه ۱۹۴۰، با مصونیت کامل در سراسر جهان در حال فعالیت بوده‌اند.

در AATIP، ما به برخی از حساس‌ترین ویدئوهای

موجود در وزارت دفاع دسترسی داشتیم.

اگر می‌توانستید جای من باشید و آنچه را من و افرادی مثل جی استراتون دیده‌ایم را ببینید،

حتی ذره‌ای شک نمی‌کردید که این چیزها واقعی هستند.

و توسط انسان‌ها ساخته نشده‌اند.

چیزهایی که دیده‌ام... واضح‌ترین ویدئوها...

بهترین شواهدی که داریم،

مبنی بر اینکه اینها هوش غیرانسانی هستند، طبقه‌بندی شده باقی مانده است.

داده‌های طبقه‌بندی شده‌ای که ما به آنها دسترسی داشتیم،

وقتی به برنامه پیوستیم، غیرقابل انکار بود.

هشتاد سال از این داده‌ها وجود داره که مردم حتی ازش خبر ندارند.

من با چشمان خودم سفینه‌ها و موجودات غیرانسانی رو دیده‌ام.

برای بیست و سه سال و ده ماه،

من در نیروی هوایی ایالات متحده به عنوان خلبان A-10 خدمت می‌کردم.

و وقتی در NORAD بودم،

شاهد رویدادی بودم که تا ابد فراموش نمی‌کنم.

یک شیء ناشناس بود که داشتیم روی رادارها ردش رو می‌گرفتیم.

و فرمانده گفت: "اون هدف رو می‌خوام."

یعنی رهگیریش کنید.

جنگنده‌ها تا انتهای ساحل شرقی به پرواز درآمدند.

و هیچ‌کدوم از جنگنده‌ها نتونستند اون رو رهگیری یا پایین بکشند.

ما قادر به حفظ حاکمیت هوایی بر فراز آمریکای شمالی نبودیم.

در چهاردهم نوامبر ۲۰۰۴، ما سوار بر USS Nimitz بودیم.

که یک ناو هواپیمابر هسته‌ای است.

من ارشدترین فرد در اسکادران پروازی بودم.

من از نیمیتز پرواز کرده بودم تا یک

رزمایش پدافند هوایی در سواحل سن دیگو، کالیفرنیا انجام بدم.

و در نهایت به دنبال یک UAP معروف به UAP تیک تاک افتادم.

حدود ۴۰ فوت طول داشت و فقط همین‌طور توی فضا ثابت مونده بود.

می‌تونید ببینید که شروع به شتاب‌گرفتن می‌کنه. و وقتی جلوی ما می‌رسه، ناپدید می‌شه.

این شیء با سرعت ۳۲۰۰۰ مایل در ساعت حرکت می‌کرد.

پس واضحاً اون تکنولوژی متعلق به ایالات متحده نیست.

همون‌طور که داشتیم این شیء تیک تاک رو تماشا می‌کردیم،

که به این شیوه عجیب مانور می‌داد،

واضح بود که متعارف نیست.

این داشت قوانین فیزیک رو زیر پا می‌ذاشت.

قوانین جاذبه‌ای که ما به عنوان خلبان باهاش زندگی می‌کنیم و می‌میریم.

ما واقعاً این اشیا رو داشتیم که کشتی‌های نیروی دریایی رو در حال مأموریت تعقیب می‌کردند.

دفعات گزارش UAP ها به ما در حال افزایش بود.

همه‌جا حاضر بودند. تقریباً هر روز اونا رو می‌دیدیم.

وای خدای من، یه ناوگان کامل ازشون اینجاست. نگاه کن توی صفحه نمایش!

و بعدش ما تقریباً با یکی از این اشیاء تو هوا تصادف کردیم.

این حالا تبدیل به یک مسئله ایمنی شده بود.

دو هواپیما از اسکادران من در نزدیکی همدیگه پرواز می‌کردند.

در آرایش بخش، یعنی حدود ۱۵۰ فوت از هم فاصله داشتند.

یکی از این اشیاء دقیقاً از بین اون دو هواپیما رد شد.

درست از کنار هواپیمای جلویی.

هواپیمای جلویی تونست شیء رو با چشم ببینه.

و اون به سادگی اون رو یک مکعب خاکستری تیره یا سیاه داخل یک کره شفاف توصیف کرد.

برای روشن شدن موضوع،

هوش غیرانسانی به طور فعال در حال انجام

ISR، (اطلاعات، نظارت و شناسایی) بوده است.

برخی از حساس‌ترین تأسیسات نظامی و سایت‌های هسته‌ای آمریکا.

اونا هم سلاح‌های هسته‌ای رو غیرفعال کردند و هم فعال کردند.

هم در آمریکا و هم در روسیه.

سلاح‌های هسته‌ای که در روسیه فعال شدند، به سمت ما نشانه رفته بودند.

و از اون دیدگاه، واقعاً نمی‌شد خطرناک‌تر از این باشه.

این یک تهدید نوظهور و مخرب برای آمریکاست.

و واقعاً یک نگرانی امنیت ملی.

راستی، این فقط اینجا تو آمریکا اتفاق نمی‌افته.

در سراسر جهان داره اتفاق می‌افته و با بسامد بیشتری هم هست.

وقتی لو الیزوندو رو تو پنتاگون ملاقات کردم،

اون من رو آگاه کرد که این پدیده نه تنها واقعی بود،

بلکه یک پدیده مداوم و پایدار بود.

وزیر دفاع خبر نداشت، کنگره خبر نداشت،

سیاست‌گذاران ارشد خبر نداشتند،

و هیچ‌کس جز لو، کاری در موردش نمی‌کرد.

و چند تا همکار محدودش.

شوکه شدم و متحیر موندم.

و بلافاصله نگران

شکست‌های اطلاعاتی‌ای شدم که در گذشته اتفاق افتاده بودند،

و فجایعی که به دنبالش رخ داده بودند.

و فوراً مصمم شدم هر کاری از دستم برمیاد انجام بدم تا کمک کنم لو

به وزیر دفاع برسه تا اون اطلاعات رو پیش ببره.

هر بار که جی و من و بقیه سعی می‌کردیم زنگ‌های خطر رو به صدا دربیاریم،

و این موضوع رو به سطح مناسبش برسونیم،

با مقاومت شدیدی مواجه می‌شدیم.

فقط ننگ و تابوی این موضوع،

ارتباط تاریخی "بشقاب‌پرنده‌ها" چیزی بود که

برای بیشتر افراد در موقعیت‌های رهبری، به سختی قابل هضم بود.

در واقع، این ننگ اون‌قدر قوی بود که مردم یا معتقد بودند الف)

موضوع واقعی نیست، یا ب)

این ننگ به نوعی حرفه‌شون رو لکه‌دار یا خدشه‌دار می‌کنه.

بنابراین نمی‌خواستند بهش دست بزنند.

نتونستیم رهبری پنتاگون رو متقاعد کنیم

تا به داده‌های علمی واقعی نگاه کنند،

که نشون می‌داد یک تهدید جدی امنیت ملی وجود داره.

اونا بیشتر نگران تأثیرش روی شهرت خودشون بودند،

تا نگران امنیت کشور.

علاوه بر این،

ما شوکه شدیم وقتی فهمیدیم داریم از طرف افرادی در پنتاگون با مقاومت مواجه می‌شیم،

اون هم بر اساس باورهای مذهبی‌شون.

واقعاً افراط‌گرایان بنیادگرای مذهبی در پنتاگون وجود داشتند

که به شدت با این موضوع مخالف بودند.

اینها کارشناسان امنیت ملی هستند،

اعضای ارشد جامعه اطلاعات ملی،

که مذهب خودشون رو بالاتر از امنیت ملی قرار می‌دن.

یک مقام ارشد وزارت دفاع واقعاً من رو تو راهروهای پنتاگون متوقف کرد

و بهم گفت که داریم کار شیطان رو انجام می‌دیم.

من مجبور بودم با افرادی که مافوقم بودند سر و کله بزنم که بهم می‌گفتند،

توی دنیای اونا، اینها شیاطین هستند و ما داریم شیاطین رو تحریک می‌کنیم،

و داریم تو دنیای شیطان دخالت می‌کنیم و از این جور حرف‌ها.

من با خودم گفتم: "باورم نمی‌شه این حرف از دهن شما درمیاد."

من دارم درباره یک وسیله پیشرفته هوافضایی گزارش می‌دم که شناسایی شده،

روی سنسورهای متعدد، و کاملاً واقعیه.

و شما به من می‌گید که فکر می‌کنید اینها شیاطین هستند؟"