Bukayo Saka: The Time Is Now

‫«ساکا» مهره‌ی شانس ماست.

‫اون همونیه که باعث می‌شه رو به جلو حرکت کنیم.

‫تابلوعه که اون یه آدم معمولی نیست.

‫«آینده‌ی فوتبال»

‫حداقل یه پنج سالی هست که ‫یه حرفه‌ایِ تمام‌عیار بوده.

‫- مهندس حملات... ‫- کاپیتان کردنش...

‫- ...گلزن... ‫- ...حرکت هوشمندانه‌ای بود...

‫...و ستاره‌ی نوظهور.

‫عاشق «بوکایو ساکا» هستم، ‫اما سطح بازیش یه مقدار افت کرده.

‫تو این پنج سال، موفقیت چشمگیری به دست نیاورده.

‫- گل‌هاش چنگی به دل نمی‌زنه. ‫- عملکردش خوب نبود.

‫بارها مصدوم شده.

‫توی لیگ قهرمانان «اروپا» خودش رو ثابت نکرده.

‫بعد از گذشت ۲۲ سال از آخرین باری که

‫قهرمان لیگ شدن، حالا جام تو مشتشونه.

‫حتی یه رهبر هم توی زمین برای «آرسنال» نمی‌بینم.

‫توی هر بازی انتظار می‌ره یه گل ‫یا پاس‌گل ثبت بشه.

‫خیلی بد بود.

‫نمی‌تونیم از این پسر انتظار زیادی داشته باشیم.

‫الان تمام بار روی دوش اونه.

‫«ساکا»!

‫خیلی به شکوه و موفقیت و جام‌ها نزدیک بودم...

‫برای باشگاه و کشور.

‫باید به سطح بعدی برسم.

‫«تیری آنری»، ‫یکی از بهترین بازیکنای تاریخ.

‫به سطوحی رسید که من هنوز خواب رسیدن بهشون رو می‌بینم.

‫کلی رویا داره، رویاهای بزرگ.

‫اون پسر فکر می‌کنه ‫می‌تونه پنج تا زندگی رو توی یه عمر جا بده.

‫«»

‫«نامزد»

‫یه چیزی که پدرش بهش یاد داده بود...

‫اینه که تو هر زمینه‌ای که وارد می‌شه، بهترین باشه.

‫واسه همین، اون باری که روی دوش خودش می‌ذاره...

‫و روی دنیا و هر کاری که انجام می‌ده...

‫چیزیه که حتی نمی‌تونم ادعا کنم درکش می‌کنم.

‫در واقع اون خیلی ضعیفه.

‫«»

‫«هنری» این رو درک می‌کنه.

‫«اسطوره»

‫اون می‌تونه یه گفتمانی داشته باشه...

‫با «بوکایو»، جایی که بقیه توش شکست خوردن.

‫«ستاره‌ی نوظهور»

‫اون واسه ما خیلی ارزش داره. ‫و خیلی وقته که اینجاست.

‫حس می‌کنم همون‌قدری که من بودم، اونم بوده.

‫همدیگه رو می‌بینن و درک می‌کنن.

‫اونا عین آینه می‌مونن.

‫می‌تونن ساعت‌ها با هم حرف بزنن.

‫و هر بار، یه تجربه‌ی عمیقه.

‫این واقعاً براش خوبه.

‫فقط اینکه بدونی از کجا اومدی...

‫دونستن اینکه چه سختی‌هایی کشیده شده،

‫«ما»

‫رویای من اینه که یه میراثی از خودم بذارم،

‫و قهرمانی‌ها رو ببرم،

‫و تاریخ‌ساز بشم.

‫دیگه همچین لحظه‌ای برام تکرار نمی‌شه.

‫«اون همیشه برای حمایت ‫به روستاش تکیه کرده

‫با نزدیک شدن به لحظه‌ی سرنوشت‌ساز ‫توی دوران حرفه‌ایش،

‫به تنها کسی پناه می‌بره ‫که می‌دونه رسیدن به اینجا چه بهایی داره.»

‫به این مرد نگاه کنین.

‫منتظر کی هستی؟

‫- تو. ‫- جدی؟

‫برنج «جولوف» رو می‌شناسی؟

‫- می‌دونی اصالتش مال کجاست؟ ‫- «سنگال».

‫نه، بیا وارد این بحث نشیم.

‫مال «سنگاله».

‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- باید تاریخ خودت رو بدونی.

‫نه، ولی چطوری این‌قدر مطمئنی؟

‫«جولوف» از «وولوف» میاد ‫که زبان رایج توی «سنگاله».

‫واقعاً؟

‫- یاد بگیر... ‫- باید این رو بدونی.

‫- همون برنج و لوبیا و موزه. ‫- آره...

‫مثل غذای کارائیبی.

‫غذای کارائیبی غذای موردعلاقته؟

‫وقتی بحث غذا باشه، هیچی به پاش نمی‌رسه

‫دست‌پخت مامانم.

‫آدم رو یاد خاطرات میندازه.

‫- قضیه این‌طوری بود. ‫- آره.

‫- بفرما، اینم از این. ‫- آره!

‫من با مامانم بزرگ شدم. بابام فرق داشت.

‫بابام مظهر اون انضباطی بود ‫که واسه رسیدن به...

‫اون جایگاهی که فکرش رو هم نمی‌کردم، بهش نیاز داشتم.

‫از این لحاظ خیلی سخت‌گیر بود.

‫- آره. ‫- و واسه من،

‫تعریف شنیدن از بابام خیلی سخت‌تر از ‫هر مرد دیگه‌ای بود که باهام حرف می‌زد.

‫بابام خیلی هم پرتوقع بود.

‫هر روز بهم فشار می‌آورد.

‫- ولی الان چی میگه؟ ‫- الان؟

‫آره.

‫اگه یه مسابقه می‌دادم و یه حرکت ‫اشتباهِ قابل پیشگیری می‌کردم،

‫گیر داده به اون اشتباه ‫و اصلاً درباره چیز دیگه‌ای حرف نمی‌زنه.

‫- جدی؟ ‫- «وقتی رسیدم اونجا،

‫چرا با اون حرکتت گولش نزدی؟ لیز می‌خورد و ازت رد می‌شد، ‫بعدش هم راحت می‌رفتی سمت دروازه.»

‫چون از این کار متنفره. بیشترین چیزی که ازش بدش میاد

‫اینه که توپی که شوت می‌کنم رو بگیرن.

‫و یه شاهکار دیگه با یه سیو خیره‌کننده از «دوناروما»!

‫وقتی بهم ضربه می‌زنن شاکی می‌شه. «اگه بهت لگد زد،

‫باید جوابشو بدی.»

‫- منم می‌گم: «گوش کن...» ‫- این‌طوری فایده نداره.

‫- قضیه این‌طوری نیست. ‫- شاید قدیما این‌طور بود،

‫- ولی دیگه این‌طوری نیست. ‫- قضیه این‌طوری نیست، اونم گفت: «آره.»

‫هر بار که این اتفاق می‌افته، سریع به اون فکر می‌کنم.

‫همیشه می‌گفتم: «هی، یه لحظه صبر کن.»

‫ببین، پدرم آدم سخت‌گیری بود.

‫ولی ببین به چی رسیدی.

‫واسه «فرانسه» بازی می‌کنی.

‫و واسه «آرسنال».

‫سختیش قبل از رسیدن به مرحله‌ی استادی بود.

‫واسه همین باید قبول کنی که مردم ازت ‫توقعات بیشتری دارن.

‫ولی به نظرم برعکسش درسته. ‫مثلاً واسه نمونه،

‫وقتی که بهترین گلزن ‫«فرانسه» و «آرسنال» بشی،

‫و لیگ برتر انگلیس، ‫حفظ کردن این عنوان

‫خیلی سخت‌تر از رسیدن بهشه.

‫با اون همه فشار و توقعات و…

‫- آره، قطعاً. ‫- یا شایدم موافق نیستی؟

‫آره، حس می‌کنم تو هم همین تجربه رو داشتی.

‫ازت توقعاتی داشتن، «فرانسه».

‫آره، یه جورایی عجیب بود

‫چون سال ۱۹۹۸ هیچ توقعی ازمون نداشتن.

‫وقتی خبرنگارا و بازیکنای سابق ‫شروع می‌کنن به لیست کردن رتبه‌بندی‌ها؟

‫- آره. ‫- تو هیچ‌کدومشون نبودم.

‫- یعنی حتی جزو گزینه‌ها هم نبودی؟ ‫- نه اصلاً، هیچ‌کی بهم توجه نمی‌کرد.

‫عجیب بود، چون همون‌موقع که داشتی ‫توی تیم‌های پایه زیر ۱۷ سال می‌چرخیدی...

‫و ۱۸ و ۱۹ سال، و از کنار استادیوم رد می‌شدی.

‫با خودم می‌گفتم: «امیدوارم بتونم ‫چندتا بلیط گیر بیارم.»

‫«جام جهانی»

‫اون اولین دوره جام جهانی بود.

‫- و قهرمان شدی؟ ‫- آره.

‫این دیوانه‌کننده‌ست.

‫تاثیری که این اتفاق روی مردم فرانسه گذاشت.

‫- آره. ‫- و دیدن اون جمعیت،

‫«»

‫بیشتر از یه میلیون نفر توی خیابون...

‫- گفتی یه میلیون نفر؟ ‫- آره، خیلی بیشتر از این حرفا بود.

‫بعضی‌ها می‌گفتن «شانزلیزه» ‫تا حالا همچین جمعیتی به خودش ندیده.

‫از روزی که «پاریس» آزاد شد.

‫یهو توقعات دست و پام رو بست.

‫چون اصلاً کسی فکر نمی‌کرد قهرمان بشیم.

‫- خب، می‌فهمم چی می‌گی، آره. ‫- اگه متوجه منظورم باشی.

‫یهو جام رو پس می‌دیم و می‌گیم: «بیا دوباره ببریمش.»

‫«فرانسه» صفر، «سنگال» یک.

‫بعدش هم: «بیا دوباره ببریمش.»

‫«ایتالیا» قهرمان جهانه.

‫بعدش هم: «بیا دوباره ببریمش.»

‫اما امروز «آفریقای جنوبی»، «فرانسه» رو شکست داد...

‫و بعدش دیگه قهرمان نمی‌شی.

‫با گذشت زمان، این قضیه برات عادی می‌شه،

‫و به جایی می‌رسی که دیگه ازش لذت نمی‌بری.

‫هیچ‌وقت سیرمونی نداری.

‫همیشه می‌خواستم بدونم... ‫راستش هیچ‌وقت نپرسیده بودم.

‫خب طبیعتاً، می‌تونستی امشب اینجا نشسته باشی ‫و دو تا قهرمانی اروپا تو چنته‌ت باشه.

‫دو تا قهرمانی اروپا و یه جام جهانی، آره.

‫- دو تا فینال؟ جام ملت‌های اروپا؟ ‫- آره.

‫و تو حتی یکی‌شون رو هم نداری.

‫نمی‌خوام ازت انتقاد کنم.

‫تمام حرفم اینه که چطوری الان دوباره ‫می‌خوای برگردی به مسابقات...

‫و با خودت فکر می‌کنی که «باید یه جامی ببریم»؟

‫چطوری از لحاظ ذهنی خودت رو آماده می‌کنی ‫وقتی سنگینیِ بازی کردن...

‫واسه «انگلیس» و فشار رسانه‌ها رو حس می‌کنی؟

‫چطوری از پسش برمیای؟

‫وقتی پیرهن «انگلیس» رو می‌پوشی، ‫توقعات میره بالا،

‫باید برنده بشی، حتی اگه یه بازی دوستانه باشه.

‫نمی‌تونی فقط ۱-۰ ببری، وگرنه تیکه‌پاره‌ت می‌کنن.

‫مخصوصاً وقتی مردم دارن درباره‌ی ‫جام ملت‌های اروپا حرف می‌زنن...

‫و به خصوص اون آخرین باری که پنالتی زدی.

‫واقعاً خسته‌کننده‌ست.

‫یه لحظه‌ی فوق‌العاده‌ی دیگه توی یه سال بی‌نظیر.

‫چه حسی داشتی وقتی برای اولین بار ‫به تیم ملی «انگلیس» دعوت شدی؟

‫وقتی هواپیما نشست، ‫حالت پرواز رو خاموش کردم و یه پیامک دیدم.

‫«خوشحالیم به اطلاعت برسونیم که ‫برای تیم ملی انتخاب شدی.»

‫پنج دقیقه همین‌طوری زل زده بودم به پیام ‫و تو شوک بودم.

‫خیلی خوشحالم.

‫باعث افتخارمه که به تیم «انگلیس» دعوت شدم.

‫چون همیشه رویای این لحظه رو داشتم، ‫واسه همین خیلی خوشحالم.

‫خانواده‌م خیلی خوشحالن ‫و اصلاً نمی‌تونیم بگیم چقدر ذوق‌زده‌ایم.

‫«تبریک! به مسابقات ملحق شد.»

‫هیاهوی دور و بر یه بازیکن جوون، ‫اونم وقتی داره توی اوج بازی می‌کنه...

‫«»

‫«مدیر برنامه»

‫سخته که بخوای آماده‌شون کنی، ‫مگر اینکه خودشون این تجربه رو از نزدیک لمس کنن.

‫وقتی اولین بار «بوکایو» رو دیدم، ‫احتمالاً ۱۴ سالش بود.

‫اون موقع تو «آرسنال» کار می‌کردم.

‫همه واسه این استعداد جوون تو آکادمی ‫حسابی هیجان‌زده بودن.

‫خیلی کنجکاو و مهربون بود،

‫و خیلی هم با اعتمادبه‌نفس به نظر می‌رسید.

‫با این حال، آدم خیلی دل‌رحم و لطیفی بود.

‫بعدش هم راهیِ تیم اصلی شد.

‫یه گل فوق‌العاده از «بوکایو ساکا»یِ نوجوان.

‫قشنگ می‌شه دید که چطور کانون توجهات به سمتش رفت.

‫درک این موضوع واسه بقیه سخته، ‫مگه اینکه خودشون تجربه‌ش کرده باشن.

‫فقط می‌خواستم ازش محافظت کنم

‫در برابر چالش‌های سختِ این حرفه.

‫باز هم «ساکا»! ‫«ستاره نوظهور» همچنان می‌درخشه!

‫«قهرمانی»

‫قبل از مسابقات قهرمانی «اروپا»،

‫می‌دونستم اگه خوب بازی کنه،

‫اون تابستون کل دنیای اون عوض می‌شه.

‫این «کِین»ـه.

‫اون فقط برای باشگاه من بازی نمی‌کنه، ‫بلکه برای کل کشور بازی می‌کنه.

‫ممکنه قرعه به نام «ساکا» بیفته!