101 Dalmatians (One Hundred and One Dalmatians)

101 Dalmatians (1961) OCR 23.976 fps runtime 01:19:16

วอลท์ ดิสนีย์ เสนอ

ทรามวัยกับไอ้ด่าง

สร้างจากหนังสือ

"101 ดัลเมเชี่ยน" โดย... โดดี้ สมิธ

เรื่องราวของผม เริ่มขึ้นที่ลอนดอน

เมื่อไม่นานมานี้เอง

และจากนั้น ก็มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย

ยาวนานไม่มีสิ้นสุด

ตอนนั้น ผมอาศัยอยู่กับสัตว์เลี้ยงของผม

ในแฟล็ตชายโสด ใกล้รีเจ้นท์ปาร์ค

วันอันงดงามในฤดูใบไม้ผลิ

ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อหน่าย สำหรับชายโสด

นั่นไงสัตว์เลี้ยงของผม โรเจอร์

โรเจอร์ แรดคลิฟ นักดนตรีธรรมดาๆ คนหนึ่ง

ไม่ใช่เขาหรอก ผมต่างหากที่มีลายจุด

ผมชื่อพองโก้

เท่าที่ผมรู้ ความเชื่อโบราณที่ว่า ชีวิตคนโสดเต็มไปด้วย

ความโลดโผนโจนทะยานนั้น ช่างเหลวไหลสิ้นดี

น่าเบื่อหน่าย ซึมเซาละไม่ว่า

เห็นได้ชัดว่า เจ้าหนูของผม จำเป็นต้องมีใครสักคน

แต่ถ้าปล่อยให้โรเจอร์ลงมือเอง เราคงเป็นโสดไปชั่วชีวิต

ก็เขามัวแต่แต่งกับงาน เอาแต่เขียนเพลง

เพลงเกี่ยวกับความรัก อะไรเทือกนั้น

เรื่องที่ตัวเขาเอง ไม่รู้จักเอาเสียเลย

เขาฉลาดอยู่หรอก มากเท่าที่มนุษย์จะเป็นได้

และผมก็คิดว่า โรเจอร์ออกจะหล่อเหลา ในแบบของเขา

แต่ก็น่าแปลก ที่เจ้าหนูของผม ไม่เจอสาวที่ถูกใจเสียที

จะยังไงก็เถอะ ผมตัดสินใจแล้วว่า จะต้องลงมือเองซะแล้ว

การเอาอกเอาใจสตรี

จริงอยู่ สุนัขอาจตัดสินความงามคน ได้ไม่ดีนัก

แต่ผมพอจะมีไอเดียแล้วล่ะ ว่าจะใชิ้วธีไหน

สายพันธุ์แปลก

พิลึกกึกกือขึ้นไปอีก

โอ ไม่เอาแน่

เอาล่ะ มีอะไรอีกล่ะทีนี้

อืม คู่นี้เตี้ยไปหน่อย

ใช้ไม่ได้

นั่นไง... อืม ว่าแล้วไหมล่ะ

เริดไม่หยอกเลยล่ะนี่

ออกจะเริดไปสักนิด

ใช่ เริดเกินไป

แก่เกินไป เด็กเกินไป

นั่นล่ะปัญหา ปัญหาใหญ่ทีเดียว

ดูนั่น ชักเข้าเค้าแล้วสิ

ช่างเป็นแม่ 4 ขา ที่งามที่สุดในโลก

แหม ถ้าเพียงแม่สาวคนนั้น...

โอ หล่อนก็น่ารักเหมือนกันแฮะ

เหมาะเหม็งไม่น่าเชื่อ

ไม่เคยพบคู่ไหนเหมือนคู่นี้ ต่อให้หาเป็น 100 ปีก็เถอะ

พวกหล่อนกำลังไปที่สวน

ที่นัดพบชั้นเยี่ยม... ถ้าผมจัดการได้ก็ดีสิ

แต่โรเจอร์ไม่มีวันยอมเลิกงาน จนกว่าจะ 5 โมง

ซึ่งก็คงจะสายเกิน

5 โมงแล้วหรือนี่

เจ๋งไปเลย

เอาล่ะ พองโก้ รอเดี๋ยว พ่อหนุ่ม

พองโก้ ใจเย็นไว้

จะรีบไปไหน

พองโก้ ช้าหน่อย

ผมกลัวจะพลาดกับพวกนั้น

บางทีหล่อนอาจเดินเลยไปแล้ว

ทันใดนั้น... ผมก็เห็นพวกหล่อน

สถานการณ์ช่างเป็นใจ ถ้าแผนผมไม่เสียซะก่อน

ผมคงไม่อาจวางใจโรเจอร์ได้ ผมรู้ดีว่าเขาจะทำยังไง

เขาคงจะนั่งกับพื้นหญ้า แล้วสูบไปป์

ไม่หรอก ทั้งหมดขึ้นกับผมต่างหาก

เอาล่ะ

ตอนแรกผมยังไม่มีแผนอะไรพิเศษ

แค่อะไรก็ได้ที่ดึงความสนใจ

ทำเรื่องวุ่นๆ สักหน่อย

พองโก้ ไอ้จอมยุ่ง กลับมานี่

เอามานี่ ไอ้หนู

พองโก้

พองโก้

ตอนแรก ดูท่าจะได้เรื่อง

อย่างน้อยพวกเขาก็เห็นกัน

ทุกอย่างไปได้แจ๋ว

แต่ทำไมไม่รู้ พวกหล่อนหายไปเสียแล้ว

เอาล่ะ ไอ้จอมทรยศ เรากลับกันได้แล้ว

แต่ผมไม่ยอมเลิกง่ายๆ หรอก

ผมตั้งใจไว้แล้วว่า ไงๆ พวกเขา ต้องเจอะกันให้ได้

ขอโทษครับ ผมเสียใจ โปรดอภัยให้ผมด้วย

- อกจะแตก นี่อะไรกัน - โอ ตายจริง

ยังไงนี่ แย่ชะมัด ทั้งหมดนี่...

โอ ชุดใหม่ของฉัน แล้วก็หมวกใบใหม่

ผมขอโทษจริงๆ ครับ

ขอให้ผมช่วยเถิดนะ

ขอโทษครับ พองโก้ นี่เจ้า... ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน

ผมเสียใจจริงๆ มันไม่เคย เป็นอย่างนี้มาก่อน ผม...

ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร

เชิญคุณไปเถอะค่ะ คุณช่วยดิฉันมากแล้ว

ได้โปรดเถอะค่ะ

โอ คือ เอาของผมก็แล้วกัน

ลูกจะรักเธอ ปลุกปลอบเธอ

ให้เกียรติและดูแลเธอ ไม่ว่าในยามป่วยหรือยามดี

และไม่ว่าอย่างไร

ลูกรับว่าจะรักเธอตราบเท่าที่ เจ้าทั้ง 2 ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

รับครับ

6 เดือนแรก หรือนานกว่านั้น

เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเล็ก ใกล้สวนสาธารณะ

บ้านหลังเล็กๆ สมตัว

แต่เหมาะเจาะสำหรับคู่รัก 2 คู่ ที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิต

เพอร์ดีต้า ที่รัก คุณสบายดีนะ

โอ แน่นอนค่ะ ที่รัก

ในที่สุดพวกเขาก็ตั้งท้อง นานกว่าเราเสียอีก

นั่นไง แนนนี่ แม่บ้านและแม่ครัวฝีมือเยี่ยม

เธอช่างมีเมตตา และเข้าอกเข้าใจเหลือเกิน

และในบางครั้ง คล้ายจะเป็น พวกเดียวกับเราเหมือนกัน

โรเจอร์ที่รัก ถึงเวลาน้ำชาแล้วจ้ะ

เวลาน้ำชา

จะลงไปเดี๋ยวนี้

คุณชอบเพลงใหม่ไหม

- เนื้อร้องอะไรอย่างนั้น - ทำนองก่อนสิจ๊ะ ที่รัก

แล้วค่อยใส่เนื้อ

โอ พองโก้... นั่นไง ผู้หญิงใจร้ายคนนั้น

ต้องเป็นครูเอลล่าแน่ ยัยเพื่อนนักเรียนสุดที่รัก ของคุณไง

ครูเอลล่า ดี วิล

ใช่แล้ว

ครูเอลล่า ดี วิล

ครูเอลล่า ดี วิล

ปีศาจที่ว่าสยอง รับรองต้องชิดซ้าย

- โอ โรเจอร์ - แค่เห็นหน้าเธอ ก็หนาวเข้าไปถึงทรวง

ครูเอลล่า

ครูเอลล่า

เธอเหมือนแมงมุม ที่คอยขยุ้ม... เหยื่อ

- โรเจอร์ เดี๋ยวเธอก็ได้ยินหรอก - ระวังครูเอลล่า ดี วิลไว้ให้ดี

ให้เธอเข้ามาได้ แนนนี่

- แอนิต้า ที่รัก - สบายดีหรือจ๊ะ

ดูไม่ได้เหมือนเคย โทรมเสียไม่มี

เจ้าพวกนั้นอยู่ไหน พวกมันอยู่ไหน

- ให้ตายสิ เจ้าพวกนั้นอยู่ไหน - ใครหรือ ครูเอลล่า

ลูกหมานะสิ ไอ้ลูกหมาพวกนั้นน่ะ

อย่ามาเล่นเกมหน่อยเลย เธอเอาไอ้ตัวเล็กพวกนั้นไปไว้ไหน

นั่นมันอีก 3 อาทิตย์เป็นอย่างน้อย ไม่เห็นต้องรีบร้อนอย่างนี้เลย

แอนิต้า เธอนี่ร้ายจริงๆ

มานี่ซิ เจ้าตูบ

มานี่

ครูเอลล่า นั่นเสื้อขนสัตว์ตัวใหม่หรือ

ของรักของหวงเลยล่ะ ที่รัก

ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อขนสัตว์ เทิดทูนสุดตัวเลย

มีผู้หญิงคนไหนในโลกเห่ยๆ ใบนี้ ที่ไม่หลงใหลมัน

อันที่จริง ฉันก็ชอบเสื้อขนสัตว์สวยๆ แต่ยังมีหลายอย่างที่...

แอนิต้า แม่จอมเชย

ฉันรู้หรอกน่า

บ้านซ่อมซ่อหลังนี้ คือปราสาทในฝันของเธอ

แล้วโรเจอร์ผู้น่าสมเพช ก็คืออัศวินผู้กล้าของเธอ

โธ่ ครูเอลล่า

แล้วเธอยังต้องอยู่กับ เจ้าจุดพวกนี้อีก

ใช่สิ

ฉันอดคิดไม่ได้ว่า นี่จะต้องเป็นเสื้อคลุม ที่งดงามที่สุด

- เธอจะไม่รับน้ำชาหน่อยรึ - ฉันต้องรีบไปธุระ

ลูกหมาพวกนั้นเกิดเมื่อไหร่ บอกให้ฉันรู้ก็แล้วกัน

- เธอคงไม่ลืมนะ ที่รัก - แน่นอน ครูเอลล่า

อย่าลืมนะ เธอสัญญาแล้ว เจอกันอีก 3 อาทิตย์ โชคดีนะ

โชคดี ที่รัก

ตอนแรกคุณอาจคิดว่า เธอเป็นมารร้าย

แต่ครั้นเวลาผ่านไป คุณจะหายช็อค

แล้วคุณก็จะนึกออก

เคยเห็นสายตานี้หรอก

จับจ้องมองคุณจากในขุมนรก

- ไม่ช่วยอะไรเลย - นี่มันนางผีร้าย

หรืออมนุษย์โลกไหน

หล่อนควรถูกล่ามไว้ ขังลืมอย่าให้ออกมา

โลกนี้คงดี หากไร้คนที่ชื่อว่า

ครูเอลล่า ครูเอลล่า ดี วิล

โรเจอร์ คุณร้ายจริง

- เพอร์ดี้ - ยัยแม่มดนั่น ยัยปีศาจคนนั้น

หล่อนต้องการลูกเรา นี่คือสิ่งที่หล่อนอยากได้

ไม่ต้องห่วงหรอก เพอร์ดี้ เดี๋ยวพวกเขาก็จัดการเอง

จะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับลูกเรา

หล่อนต้องการลูกเราไปทำไมนะ

ไม่มีทางที่หล่อนจะรักพวกเขาหรอก

โอ พองโก้

ฉันมีความสุขในตอนแรก แต่ตอนนี้ฉัน...

โอ ฉัน...

ฉันไม่อยากให้เรามีลูกเลย

เพอร์ดิต้าที่น่าสงสาร แน่นอน เธอไม่มีทางเลือก

ในที่สุด ลูกสุนัขก็เกิดตามกำหนด

ในคืนพายุจัด ของเดือนตุลาคม

เย็นไว้ ไอ้หนู

ลูกหมาเกิดแล้ว

ลูกหมาเกิดแล้ว

กี่ตัวหรือ

- 8.. - 8 ตัว

คุณพระช่วย พองโก้ ลูกหมา 8 ตัว

- 11.. - 11 หรือ

11 หรือ ลูกหมา 11 ตัว พองโก้

เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวนะ... 13

ไม่ ไม่ใช่แล้ว 14 ต่างหาก

- 15 - 15 ตัวหรือ

แล้วแม่หมาก็สบายดีด้วย

แกนี่โชคดีจริง

ลูกหมา 15 ตัว พองโก้ เยี่ยมไปเลย

ไม่อยากเชื่อ

ไงล่ะ เจ้าเพื่อนยาก

แค่ 14 เท่านั้น

เราเสียไปตัวหนึ่ง

โถ น่าสงสารจริงๆ

โอ พองโก้